บทที่ 1600 ผมคิดว่าคุณสู้หมอเทวดาหลินไม่ได้

"หมอเทวดาหลิน คุณสมควรได้รับ! คุณสมควรได้รับสิ่งนี้!" จ้าวจื้อตงกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

ขณะนี้ เริ่นเสียนและหวางหยางก็เดินมาข้างหน้า

"หมอเทวดาหลิน ขอบคุณมากที่คุณช่วยชีวิตคุณพ่อของผมเอาไว้! ผมขอก้มลงโขกศีรษะเพื่อเป็นการขอบคุณ!"

"หมอเทวดาหลิน ขอบคุณมากที่คุณรักษาภรรยาของผมจนหายดี! บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่มีทางลืมเด็ดขาด!"

"หมอเทวดาหลิน ขอบคุณมาก!"

"ผู้มีพระคุณที่เปรียบเสมือนพระเจ้า!"

"โชคดีที่มีหมอเทวดาหลิน!"

ทุกคนต่างแสดงความขอบคุณทั้งโขกศีรษะกับพื้นและแสดงความเคารพกันอย่างซาบซึ้งและปลาบปลื้มใจ

หลินหยางรีบประคองพวกเขาและไม่เป็นไร ทว่าเขามีเพียงสองมือแต่กลับประคองพวกเขาได้ไม่ทั้งหมด

คนของเรือนรับรองหมอเทวดาเห็นเข้าก็ตาค้างและมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ทุกคนต่างตกตะลึง

รวมไปถึงคนของตระกูลหนง

สถานการณ์เป็นไปอย่างโกลาหลและวุ่นวายอย่างมาก

หมอเทวดาเหยารู้สึกสั่นสะท้านเล็กน้อย

ตามหลักแล้วเป็นเขาต่างหากที่ได้รับการตอบรับเช่นนี้ แต่ตอนนี้...คนเหล่านี้กลับไม่สนใจเขาและกลับหันไปขอบคุณและศรัทธากับคนที่อายเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น!

น่าอับอายที่สุด!

หมอเทวดาเหยาโมโหจนตัวสั่น!

ณ เรือนรับรองหมอเทวดาของเขานี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้คนเหล่านี้หันไปเคารพและศรัทธาคนอื่นได้ แม้แต่ลูกศิษย์ของเขาเองก็เถอะ!

"ทุกคนรอประเดี๋ยว ผมยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย! ขอโทษด้วย"

หลินหยางกล่าว

"เรื่องต้องจัดการ? เรื่องอะไรเหรอ?" จ้าวจื้อตงถามด้วยความประหลาดใจ

"หมอเทวดาหลิน คุณมีเรื่องอะไรคุณพูดออกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ! เรื่องของคุณก็เป็นเรื่องของผม!" เริ่นเสียนตบหน้าอกและกล่าวเสียงดัง

"ใช่! ผมจะต้องพยายามช่วยคุณแก้ปัญหาอย่างถึงที่สุด!"

"หมอเทวดาหลิน บอกเรามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ!"

ทุกคนต่างพากันพูดออกมา

และยังไม่ทันที่หลินหยางจะพูดอะไร หนงเสี่ยวเหมยที่ยืนอีกฝั่งก็กล่าวขึ้นมา "พวกคุณจัดการ? พวกคุณกล้ามาก! พวกคุณสามารถจัดการเรื่องนี้ได้งั้นเหรอ?"

"คุณหนง? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" จ้าวจื้อตงขมวดคิ้วและถามออกไปอย่างระมัดระวัง

"เรื่องอะไร? ฮึ! ก็เป็นเพราะหมอหลินจอมปลอมคนนี้ทำให้พ่อของฉันต้องตาย! เรากำลังจะคิดบัญชีกับเขา! เป็นยังไง? พวกคุณอยากออกหน้ารับผิดแทนเขาใช่ไหม?" หนงเสี่ยวเหมยกล่าวด้วยความโกรธเคือง

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

"ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?"

"คุณท่านหนง...จากไปแล้วเหรอ?"

ทุกคนต่างอ้าปากตาค้างและรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น

หมอเทวดาเหยาใช้โอกาสนี้ชี้หน้าด่าหลินหยาง "ไอ้คนสารเลว! แค่รู้วิชาการแพทย์เพียงเล็กน้อยก็ทำมาอวดเบ่งที่นี่ แค่รักษาอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ ได้ก็คิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดา? กลับไม่รู้ว่าทักษะการรักษาของตัวเองต่ำเตี้ยแค่ไหน! อาการป่วยของผู้บัญชาการหนงหนักและซับซ้อนมากแค่ไหน เขากลับพูดมาอย่างไม่คิดว่าสามารถรักษาให้หายได้! และตอนนี้ผู้บัญชาการก็ตายแล้วเพราะเขา! พวกคุณยังคิดว่าเขาเป็นพระเจ้าที่ลงมาโปรดอีกเหรอ? พวกคุณตาบอดหรือไง?"

"เอ่อ..."

จ้าวจื้อตงและคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมาโดยไม่รู้จะพูดอะไร

"หมอเทวดาหลิน! วันนี้แกจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" หนงซินตะโกนออกมา

"ใช่! ชดใช้ด้วยชีวิต!"

"ชดใช้ด้วยชีวิต! หมอเทวดาหลิน!"

"ชดใช้ด้วยชีวิต!"

คนของตระกูลหนงตะโกนออกมาอีกครั้ง

เพราะนี่คือตระกูลหนง แม้ว่าตระกูลของจ้าวจื้อตงและคนอื่นๆ จะมีอำนาจมากในเยี่ยนจิง แต่เมื่อเทียบกับตระกูลหนงแล้วนั้น เรียกว่าเทียบกันไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ดูเหมือนว่าหลินหยางจะทำไม่ถูก แม้ว่าพวกเขาอยากช่วย...แต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

และขณะนี้เอง เสี่ยวหลิวก็พูดออกมาว่า "ทุกท่าน อันที่จริงแล้วหัวหน้ายังไม่ตาย! เขายังเหลือลมหายใจสุดท้ายอยู่ หมอเทวดาหลินบอกว่าเขาสามารถรักษาหัวหน้าให้หายได้ แต่...คนเหล่านี้กลับพยายามขัดขวาง...เรื่องนี้...จะโทษหมอเทวดาหลินไม่ได้!"

เมื่อประโยคนี้พูดออกไปก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

"หลิวอวี้อี! คุณหุบปากเดี๋ยวนี้!" หนงเสี่ยวเหมยตำหนิ

"เสี่ยวหลิว! คุณจะมากเกินไปแล้วนะ! เสียดายที่เราอุตส่าห์เห็นคุณเป็นเหมือนคนในครอบครัว!"

"กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!"

คนของตระกูลหนงต่างตะโกนด่าทอ

"พ่อหนุ่ม! คุณหมายความว่ายังไง? หมายความว่าทักษะการรักษาของผมสู้หมอเทวดาหลินไม่ได้งั้นเหรอ?" หมอเทวดาเหยาก็โกรธและกล่าวตำหนิ

และครั้งนี้ เสี่ยวหลิวก็รู้สึกโมโหขึ้นมาเช่นกัน

คนเหล่านี้ตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยหัวหน้าไปตามยถากรรม แล้วทำไมถึงไม่ยอมเชื่อหมอเทวดาหลินสักครั้ง? ไม่แน่วิธีของเขาอาจช่วยชีวิตหัวหน้าได้ก็ได้!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสี่ยวหลิวก็ตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด "ใช่! ผมคิดว่าฝีมือการรักษาของคุณสู้หมอเทวดาหลินไม่ได้!"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

คนของตระกูลหนงจ้องมองเสี่ยวหลิวอย่างตาค้างและแต่ละคนล้วนแสดงสีหน้าโกรธเคือง

"คุณ...คุณ...บังอาจมาก! คุณกล้าสงสัยในทักษะการรักษาของผมงั้นเหรอ? คุณ...สมควรตาย!" หมอเทวดาเหยาโกรธจนหน้าแดงก่ำและตัวสั่นสะท้าน และกัดฟันตะโกนออกมา