บทที่ 1601 สุนัขเฝ้าหน้าประตู

คนของตระกูลหนงกำลังตกที่นั่งลำบากและไม่มีทางเลือก

พวกคนเหล่านี้ตัดสินใจแล้วว่าจะให้หมอเทวดาหลินทำการรักษาให้คุณท่านหนง

พวกเขาซาบซึ้งใจที่ก่อนหน้านี้หลินหยางได้ยื่นมือเข้ามาทำการรักษาคนในครอบครัวพวกเขา และตอนนี้พวกเขาก็ต้องการช่วยหลินหยาง

คนของตระกูลหนงคิดจะเข้าไปห้าม แต่พวกเขามีกำลังคนเพียงน้อยนิดจะเข้าไปขัดขวางพวกเขาที่มีกันเป็นจำนวนมากได้อย่างไร?

จึงส่งผลให้ทุกคนเอาแต่จ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่สามารถทำอะไรได้

"อาซิน! เอายังไงดี?" หนงเสี่ยวเหมยตื่นตระหนกและหันไปถามน้องชายที่อยู่ข้างๆ

"ฮึ พวกเขาอยากรนหาที่ตาย เราก็ทำอะไรไม่ได้ เดี๋ยวผมจะโทรออกไปเดี๋ยวนี้ คอยดูนะ คนพวกนี้ต้องรู้สึกสาสมอย่างแน่นอน!" หนงซินกล่าวอย่างเดือดดาล

"อาซิน เราต้องเป็นศัตรูกับตระกูลจำนวนมากนี้จริงๆ เหรอ? คุณพ่อจากไปแล้ว อำนาจของตระกูลหนงของเราที่เยี่ยนจิงจะต้องดับสลายลงแน่ ถ้ามีเรื่องกับคนเหล่านี้จริงเราต้องเสียเปรียบแน่" หนงเสี่ยวเหมยกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ถ้าเป็นแบบนี้งั้นก็ไม่จัดการทั้งหมด แค่สั่งสอนคนที่เป็นแกนนำก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตระกูลจ้าวอยากเป็นศัตรูกับเราไม่ใช่เหรอ? ผมจำได้ว่าจ้าวซีทำงานอยู่ในกองทัพ และที่ตระกูลจ้าวมีทุกวันนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะจ้าวซี ผมจะโทรหาอารองเดี๋ยวนี้และบอกให้ไล่จ้าวซีออกไปจากกองทัพเดี๋ยวนี้!"

"ดี! แล้วอย่าปล่อยตระกูลเริ่นและตระกูลหวางล่ะ แต่คนที่สำคัญที่สุดก็คือไอ้สารเลวหลิน หากไม่มีเขา พ่อของเขาก็คงไม่ต้องตาย!"

"ฮึ ผมจะรีบสั่งให้หยางหัวล้มละลาย และให้ไอ้สารเลวนี่เสียใจที่คิดทำแบบนี้!"

หนงซินหัวเราะอย่างเย็นชาและกดโทรออกอย่างไม่ลังเล หลังจากโทรไปได้ไม่กี่สาย ภายนอกก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่เกิดขึ้น

ทว่าหลินหยางและคนอื่นๆ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เขารู้ว่าความผิดนี้ได้ถูกโยนมาใส่ตัวเขาแล้ว หมอเทวดาเหยาและตระกูลหนงเชื่อมั่นอย่างสุดใจว่าเขาทำให้หนงถังกงต้องตาย

หากไม่ช่วยชีวิตให้หนงถังกงฟื้นขึ้นมา จะต้องมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นไม่จบไม่สิ้นอย่างแน่นอน

หลินหยางครุ่นคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

"หมอเทวดาหลิน ขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยชีวิตหัวหน้าด้วยเถอะครับ" เสี่ยวหลิวร้องไห้ฟูมฟายและคุกเข่าลงกับพื้น

"หมอเทวดาหลิน ทั้งหมดต้องยกให้เป็นหน้าที่ของคุณแล้ว!"

"ช่วยชีวิตคุณท่านด้วยเถอะ!"

จ้าวจื้อตงและคนอื่นๆ ต่างร้องตะโกนออกมา

"ฮึ เขาสามารถช่วยชีวิตผู้บัญชาการหนงได้? น่าขำ หากเขาทำได้จริง ผมจะเป็นคนทำลายป้ายเรือนรับรองหมอเทวดาแห่งนี้ด้วยตัวเองเลย!" หมอเทวดาเหยาหัวเราะด้วยความไม่เชื่อ

"อ้อ? หมอเทวดาเหยา คุณพูดออกมาเองนะ พูดแล้วทำได้จริงเหรอ?"

หลินหยางหันไปมองและถามหมอเทวดาเหยา

"ผมกล้าพูดออกไปต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ผมจะกลับคำได้ยังไง? คุณเองเถอะ! พ่อหนุ่ม ถ้าผู้บัญชาการไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ คุณจะทำยังไง?" หมอเทวดาเหยาถามกลับอย่างเยือกเย็น

"เห็นทีเราคงต้องเดิมพันกันแล้วล่ะ พูดมาเลยว่าคุณต้องการอะไร?"

"ง่ายมาก ผมต้องการให้คุณคลานเป็นสุนัขอยู่กับพื้น และคอยเฝ้าประตูเรือนรับรองของผมหนึ่งวัน! เป็นไง?" หมอเทวดาเหยาหัวเราะ

เมื่อประโยคนี้พูดออกมาทุกคนต่างตกตะลึง

"หมอเทวดาเหยา! คุณทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?"

"ให้เขาเป็นสุนัข? คุณต้องการทำให้ชื่อเสียงของหมอเทวดาหลินป่นปี้เลยหรือไง?"

ทุกคนต่างกล่าวตำหนิ

และผู้อาวุโสของเรือนรับรองหมอเทวดาเหยาก็กล่าวขึ้นมาอย่างเคร่งขรึม

"ถ้าเขากลัวก็ไม่ต้องตอบตกลงสิ!"

"ไม่มีปัญญาก็อย่าฝืนหน่อยเลย!"

"ผมคิดว่าเขาไม่มีทางทำได้แน่ พูดมาแบบนี้ก็แค่ปากแข็งเท่านั้น!"

เสียงเหยียดหยามและดูถูกดังขึ้นเรื่อยๆ

และวินาทีต่อมา คำพูดของหลินหยางกลับทำให้คนเหล่านี้หุบปากลงทันที

"ตกลง!"

คำพูดง่ายๆ กลับทำให้ทุกคนตกตะลึง

"คุณว่ายังไงนะ?" หมอเทวดาเหยาถามเพราะคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป

"ผมบอกว่า ผมยอมรับคำขอของคุณ และถ้าผมชนะ คุณจะทำลายป้ายเรือนรับรองหมอเทวดาแห่งนี้ด้วยตัวคุณเอง หากผมแพ้ ผมจะยอมเป็นสุนัขเฝ้าเรือนรับรองของคุณหนึ่งวัน" หลินหยางกล่าว

ทุกคนต่างเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา

สีหน้าของหมอเทวดาเหยาเคร่งเครียดอย่างมาก

หลินหยางไม่พูดอะไรอีกและจากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่หน้าหนงถังกง จากนั้นหยิบกระเป๋าเข็มเงินและยาขึ้นมาเตรียม และกล่าวว่า "หมอเทวดาเหยา ผมเริ่มได้หรือยัง?"

"ผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง ถ้าเกินจากนี้แล้วคุณไม่สามารถรักษาได้ก็แสดงว่าคุณแพ้" หมอเทวดาเหยากล่าว