บทที่ 161 หัวหม่านเฉิน

"คุณจะไปไหน?" หลินหยางห้ามเธอ

"ทำไมคุณยังอยู่ในเจียงเฉินอีก? ฉันบอกให้คุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" ซูเหยียนเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

"ผมไม่เคยคิดจะไปไหน"

"คุณ…" ซูเหยียนโกรธจนหน้าคล่ำ ในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ "ในเมื่อคุณไม่อยากออกจากเจียงเฉิน งั้นก็อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน! ไป! รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

ซูเหยียนพูดด้วยท่าทีที่รำคาญ

"เสี่ยวเหยียน ผมรู้ว่าคุณต้องเจอปัญหาอะไรแน่นอน ผมยังขอพูดคำเดิม คุณมีปัญหาอะไรบอกผมได้ตลอด ส่วนผ่าตัดสี่ล้านของแม่ผมจะเป็นคนออกเอง!" หลินหยางรีบหยุดซูเหยียนไว้แล้วพูด

"คุณออกเอง?"

ซูเหยียนรู้สึกอึ้งเล็กน้อย หลังจากนั้นโกรธจนหัวเราะ "คุณมีเหรอสี่ล้าน? คุณจะไปเอามาจากไหน ทั้งเนื้อทั้งตัวคุณในตอนนี้มีถึงสี่ร้อยหรือเปล่า? ลั่วเฉียนคงจะยังไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้คุณด้วยซ้ำมั้ง? คุณจะไปเอามาจากไหนสี่ล้าน? หลินหยาง ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับคุณ รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

"เสี่ยวเหยียน ถ้าคุณไม่เชื่อผมสามารถเอาให้คุณดูตอนนี้!" หลินหยางพูด

"ไสหัวไป! ซูเหยียนพูดอย่างหัวเสีย ผลักหลินหยางออกโดยตรง"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น คิดไม่ถึงว่าอารมณ์ของซูเหยียนจะพลุ่งพล่านมากขนาดนี้

แต่เขาไม่อยากเสียเวลากับซูเหยียนอีกแล้ว ชีวิตคนสำคัญที่สุด เขาไม่อยากปิดบังตัวตนอีกแล้ว เอาลากซูเหยียนเพื่อที่จะไปจ่ายค่าพยาบาลให้เธอได้เห็นกับตา

แต่แล้วในตอนนั้นเอง มีเสียงตะโกนดังขึ้น

"คุณทำอะไร?"

หลังจากสิ้นเสียง มีชายหนุ่มสวมชุดสุทคนหนึ่งวิ่งเข้ามาปัดมือของหลินหยางออก

หลินหยางขมวดคิ้ว

ซูเหยียนพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว "พี่หัว?"

"เสี่ยวเหยียน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ผู้มาถามซูเหยียนด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไร" ซูเหยียนส่ายหัว

สีหน้าของหลินหยางเย็นชาลง เขามองไปทางชายหนุ่มคนนั้นแวบหนึ่ง หลังจากนั้นถามซูเหยียน "เสี่ยวเหยียน เขาเป็นใคร?"

"มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ ไสหัวไป!" ซูเหยียนตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ผมเป็นสามีของคุณ!" หลินหยางตะคอกกลับ

"แต่พวกเรากำลังจะหย่ากันแล้ว" ซูเหยียนตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

สีหน้าของหลินหยางมืดมนลงทันที

"เสี่ยวเหยียน หลังจากที่ผมได้รับข้อความก็รีบเดินทางมาเจียงเฉินทันที มีอะไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับคุณป้าเหรอ? สถานการณ์ร้ายแรงหรือเปล่า?" ชายหนุ่มที่ชื่อพี่หัวยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด ท่าทางของเขาเป็นมิตรมาก แต่ตอนที่มองมาทางหลินหยางกลับมีรอยยิ้มที่เย็นชาปรากฏให้เห็นแวบหนึ่ง

"ฉันต้องการเงินเพื่อจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่ ฉัน…ฉันต้องการประมาณสองล้าน พี่หัว…คุณยืมให้ฉันก่อนได้หรือเปล่า?"

"แค่สองล้าน? มีมีมี! ผมจะโอนให้คุณเดี๋ยวนี้!" ผู้ชายคนนั้นยิ้มแล้วพูด ท่าทางของเขาดูใจกว้างมาก หลังจากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแล้วกดวางสายไป "เงินสองล้านจะเข้าไปในบัตรของคุณภายในสิบนาที!"

"ขอบคุณมากพี่หัว! ฉันจะคืนคุณให้เร็วที่สุดแน่นอน!" ซูเหยียนดีใจอย่างบ้าคลั่ง

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเราก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว" พี่หัวยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ขอบคุณมาก…" ซูเหยียนรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

ในเวลาที่เรากำลังเผชิญหน้ากับปัญหาแล้วมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยนั่นคือช่วงที่ทำให้รู้สึกซาบซึ้งที่สุด

"เสี่ยวเหยียน เกรงใจเกินไปแล้ว รีบไปทำธุระเถอะ หลังเสร็จธุระแล้วถ้าหากมีเวลาพวกเราไปกินข้าวด้วยกันได้หรือเปล่า? คุณปฏิเสธผมมาหลายครั้งแล้วนะ" พี่หัวยิ้มแล้วพูด

ซูเหยียนได้ยินคำพูดประโยคนี้สิหน้าแข็งทื่อทันที แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าตอบตกลง "ได้…"

หลังจากสิ้นเสียง ลมหายใจของหลินหยางหยุดชะงักทันที

"เสี่ยวเหยียน คุณเป็นภรรยาของผม จะไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นได้ยังไง?"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่มีความรักที่ลึกซึ้งกับซูเหยียน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะไม่มีผู้ชายคนไหนยอมปล่อยให้ภรรยาของตัวเองไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น

ก่อนหน้านี้หลินหยางถูกผู้คนมองว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ นั่นเป็นเพราะเขาตั้งใจ เขาไม่เคยใส่ใจ