บทที่ 160 พ่อตาแม่ยายประสบอุบัติเหตุ

"โอเคคุณลูกค้า!" ผู้จัดการขายเดินไปพร้อมกับใบหน้ายิ้ม

"ช้าก่อน!"

หลินหยางตะโกนออกมา

"คุณลูกค้า คุณมีอะไรต้องการอีกไหม?" ผู้จัดการฝ่ายขายรีบถาม

"ผมไม่อนุญาติให้พวกคุณขายบ้านให้พวกเขา! ผมไม่ชอบพวกคนจนสองคนนี้ ถ้าคุณขายให้พวกเขา ผมจะยกเลิกการซื้อ" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

เมื่อสิ้นเสียง สีหน้าของหวังมู่เยี้ยนและต้าเปยโถวเปลี่ยนไปในทันที

"คุณว่ายังไงนะ? คุณว่าพวกเราเป็นคนจนหรอ?" หวังมู่เยี้ยนโกรธในทันที

"คุณจ่ายเงินไปแล้ว จะยกเลิกก็ยกเลิกหรอ?" ต้าเปยโถวกระแทกเสียง

"บางที่พวกคุณอาจจะมีเงินนิดหน่อย แต่จิตวิญญาณของคุณหน่ะจน ผมยังไม่ได้เซ็นสัญญา ดังนั้นตอนนี้สัญญาซื้อบ้านนี้ยังงไม่มีผลทางกฎหมาย" หลินหยางพูด

ต้าเปยโถวสีหน้าเปลี่ยนทันที

"งั้น...ต้องขอโทษด้วย คุณลูกค้า ตอนนี้บ้านทุกหลังของพวกเราขายหมดแล้ว" ผู้จัดการฝ่ายขายยิ้ม

"คุณ..." ต้าเปยโถวโกรธจนพูดไม่ออก

ล้อเล่นหน่ะ บ้านเดี่ยวราคา 500 ล้านกับบ้านเดี่ยว 2.3 ล้าน เทียบกันได้หรอ? อย่าว่าแต่ต้าเปยโถวซื้อสองหลังเลย ต่อให้ซื้อ 20 หลังยังเทียบกับหลินหยางไม่ได้

ที่เรียกว่าจรรยาบรรณวิชาชีพเป็นเพียงการพูดคุยเกี่ยวกับความสนใจในปัจจุบัน ผู้จัดการฝ่ายขายรู้ว่าสิ่งใดสำคัญกว่า

ด้วยคำพูดของหลินหยาง ทำให้ต้าเปยโถวรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถซื้อบ้านได้แล้ว

"ไป!"

"คุณจะไปแบบนี้หรอ? พวกไร้ประโยชน์? คุณกลัวว่าเขาจะทำอะไรหรอ?" หวังมู่เยี้ยนโมโห ชี้หน้าด่าต้าเปยโถว

"นังตัวดี หุบปาก!" ต้าเปยโถวโมโหและตบหน้าหวังมู่เยี้ยน

หวังมู่เยี้ยนเอามือปิดใบหน้าของตัวเอง และมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ต้าเปยโถวไม่พูดใดๆ เดินออกไปด้วยความโมโห

"คุณรอฉันก่อนเถอะ!" หวังมู่เยี้ยนจ้องหลินหยางด้วยความแค้นและเดินออกไปเช่นกัน

หลินหยางไม่ได้สนใจและตั้งใจเซ็นสัญญา

ผู้จัดการฝ่ายขายโล่งใจและหายใจออกอย่างรุนแรง

เสี่ยวจื่อยืนอึ้งอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังคิดว่าตัวเองฝันอยู่

ไม่คิดว่าเธอมาทำงานวันแรกแล้วจะขายบ้านหลังใหญ่ราคา 500 ล้านได้

หลายคนมีท่าทางที่เหลือเชื่อเช่นกัน และบางคนก็จำได้ รีบหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปหลินหยางเอาไว้ โพสลงโซเชี่ยล แต่ในตอนนี้หลินหยางได้เดินออกไปนอกประตูแล้ว สิ่งที่ถ่ายได้เป็นเพียงแผ่นหลังของเขาเท่านั้น...

อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินหยางเพิ่งเดินผ่านประตูอาคารฝ่ายขายก็มีสายโทรเข้ามา

หม่าไห่

"มีเรื่องอะไรหรอ?" หลินหยางถาม

ด้านหม่าไห่ลังเลสักพักและพูดอย่างระมัดระวัง: "คุณหลิน เกิดเรื่องกับพ่อตาแม่ยายแล้ว..."

เมื่อออกมาจากอาคารฝ่ายขาย จากนั้นเขาก็รีบไปโรงพยาบาล

เมื่อถึงโรงพยาบาล จางชิงหยูก็ถูกส่งตัวไปที่ห้องฉุกเฉิน

ซูกวงถูกห่อด้วยผ้าก๊อซ นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลส่งเสียงคร่ำครวญและก็มีเจ้าหน้าที่หลายคนก็กำลังสอบปากคำเขาอยู่

หม่าไห่เองก็ถึงแล้ว

เขายืนรอหลินหยางอยู่ที่หน้าประตู

จางชิงหยูและซูกวงเป็นพ่อตาแม่ยายของหลินหยาง หม่าไห่จึงให้ความสำคัญเป็นธรรมชติ

"ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หลินหยางถามอย่างจริงจัง

"วันนี้ตอนเช้า จางชิงหยูและซูกวงเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขับรถไปที่สี่แยกกวงฮุ่ย เกิดอุบัติเหตุรถชนโดยไม่คาดคิด จางชิงหยูนั่งข้างคนขับอยู่ในอาการสาหัส ส่วนซูกวงในตำแหน่งคนขับไม่ได้อยู่ในอันตรายถึงชีวิต" หม่าไห่พูด

"อุบัติเหตุจราจรหรอ?" หลินหยางตกใจเล็กน้อย

แต่เมื่อมองสีหน้าของหม่าไห่แล้ว จู่ๆ หลินหยางก็รู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ

"หม่าไห่ ยังมีอะไรที่คุณยังไม่บอกผม?" หลินหยางถาม

หม่าไห่ลังเลและถอนหายใจ: "ตามภาพที่ตำรวจจราจรให้มา นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุจราจรง่ายๆ แน่ เพราะรถที่เกี่ยวข้องได้รออยู่ที่สี่แยกนั้นจนกระทั่งซูกวงและจางชิงหยูขับรถผ่านสี่แยก จู่ๆ รถคันนั้นก็สตาร์ทเครื่องและชนเข้ามา ตามคำสารภาพของผู้กระทำความผิด เขาใช้คันเร่งเป็นเบรกผิดจนทำให้เกิดผลดังกล่าว แต่ภาพนั้นไม่เหมือนกัน ตำรวจจราจรยังสงสัยว่านี่อาจเป็นการโจมตีเพื่อตอบโต้โดยไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า ท้ายที่สุด คนขับไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก พูดตามตรงแล้วซูกวงและจางชิงหยูสองสามีภรรยาได้รับบาดเจ็บ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่เป็นอะไรเลย แต่ก็ไม่มีหลักญานใดๆ โดยระบุได้ว่าเป็นอุบัติเหตุทางถนนทั่วไปเท่านั้น"

หลินหยางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดสักพักและถาม: "คุณว่ายังไง?"

"รถคือป้ายทะเบียนของกวงหลิว" หม่าไห่พูดออกมาประโยคหนึ่ง