บทที่ 159 ขายบ้าน

"ใครบอกว่าผมไม่ได้ซื้อบ้าน?"

หลินหยางค่อนข้างโมโหและอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่พนักงานขาย

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หวังมู่เยี้ยนก็ระเบิดเสียงหัวเราะทันที: "ฮ่าๆๆๆๆ คนจนอย่างคุณจะซื้อบ้านที่นี่หรอ? เลิกโม้ได้แล้ว! คุณมีเงินถึงร้อยหยวนรึเปล่า?"

เมื่อคนรอบข้างได้ยินคำพูดที่รุนแรงของวังมู่เยี้ยน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"คุณจะบอกว่าจะซื้อบ้านหรอ? ได้สิ งั้นก็อย่าจ่ายเป็นเงินดาวน์ จ่ายเป็นเงินสดสิ เป็นยังไง?" ผู้ชายพูดด้วยรอยยิ้ม

"เหมือนว่าการซื้อบ้านของผมจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณสองคน? พวกคุณสองมายุ่งอะไรที่นี่?" หลินหยางถาม

"ได้ได้ได้ พวกเราไม่ยุ่งก็ได้ งั้นคุณซื้อสิ ซื้อสิ!" ผู้ชายยักไหล่และมองที่พนักงานขาย

พนักงานขายรู้ เธอหรี่ตาและยิ้ม: "ท่าน ไม่ทราบว่าคุณชอบบ้านแบบไหน?"

"เขาจะดูอะไร เขาแค่แกล้งทำเป็นอวดดี เขาก็แค่คนจน เกรงว่าแม้แต่ห้องน้ำของพวกคุณเขาก็ซื้อไม่ได้ คุณไล่เขาออกไปเถอะ อย่าให้กระทบการดูบ้านของคนอื่นเลย!" หวังมู่เยี้ยนเอ่ยปาก

"ถ้าคุณยังไม่ไล่เขาไป ผมก็จะไม่ซื้อบ้านที่นี่แล้วละกัน" ผู้ชายพูดอย่างเยือกเย็น

"ท่าน ถ้าเกิดคุณไม่รีบตัดสินใจ และคิดเงิน พวกเราทำได้เพียงใช้มาตรการบังคับเพื่อกันคุณออกไป" พนักงานขายมีสีหน้ากังวล รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ หายไป และเสียงของเธอก็แย่ลง

"คนจากแผนกขายของพวกคุณมีท่าทางแบบนี้หรอ?" หลินหยางพูดด้วยความโมโห

"คุณสามารถตำหนิฉันได้"

"ผมขอเปลี่ยนพนักงานบริการคนอื่น" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"คนอื่นๆ ไม่มีเวลา" พนักงานหญิงส่ายหน้า

"หรอ?" หลินหยางกระแทกเสียง และมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เธอในวัยยี่สิบต้นๆ ของเธอ: "คุณก็เป็นพนักงานขายที่นี่ด้วยใช่ไหม? คุณจะมาบริการผมเป็นยังไง?"

"อ๊า...นี่...ฉัน...ฉันเพิ่งมาทำงานช่วงภาคฤดูร้อน ฉัน...ฉันเพิ่งมาทำงานวันแรก ฉัน...ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องบ้านเลย..." เด็กผู้หญิงคนนั้นตื่นตระหนกอย่างมาก พูดเสียงกึกกักๆ

"ไม่เป็นไร คุณแค่บอกผมว่าบ้านหลังไหนแพงสุดเท่านั้น" หลินหยางพูด

"แพง...แพงที่สุดหรอ? น่าจะเป็นหลังนี้นะ..." เด็กผู้หญิงชี้ไปที่โมเดลบ้านที่อยู่ตรงกลาง

ห้องนี้ตั้งอยู่ใจกลางอสังหาฯ มีพื้นที่กว้างที่สุด และบริเวณโดยรอบเป็นโพรง ดึงดูดให้สายน้ำมาล้อมรอบ ราวกับวาดวงกลมตรงกลางอสังหาฯ และที่ดินเป็นกษัตริย์

หลินหยางพยักหน้าและเอ่ยปาก: "โอเค งั้นเอาหลังนี้ คุณดำเนินการโอนบ้านให้ผมด้วย"

"โอ้ะ ได้...ได้..." เด็กผู้หญิงพยักหน้า งุนงงเล็กน้อย และก็วิ่งออกไป

"ฮ่าๆๆๆ..."

คนรอบๆ ต่างพากันหัวเราะ

"เสี่ยวจื่อ คุณทำอะไรหน่ะ? หยุด! คุณคิดว่าคนจนนี่จะซื้อบ้านของคุณจริงๆ หรอ? คุณถูกเขาอื่นแกล้งยังไม่รู้อีกหรอ?" พนักงานขายที่นี่จ้องไปที่เด็กสาวด้วยความโกรธจัด

"พี่เหวิน ฉัน..."

"เธออะไรของเธอ? ไปอยู่ตรงนู้น!" พนักงานขายที่ชื่อพี่เหวินด่าออกมา

"แต่...พี่เหวิน ในเมื่อแขกคนอื่นมาขอ พวกเราก็ต้องทำให้พอใจ คุณจะทำท่าทางแบบนี้ไม่ได้นะ..." เด็กสาวที่ชื่อเสี่ยวจื่อพูดอย่างอ่อนแอ

"เธอ..." พี่เหวินโมโหหน้าแดง แต่มองไปที่ลูกค้ารอบๆ และอดทนเอาไว้

"เจ้านายไม่อยู่ รอเจ้านายมาแล้ว ฉันจะจัดการเธอ" พี่เหวินพูดกับเสี่ยวจื่อ

สีหน้าของเสี่ยวจื่อเปลี่ยน แต่ไม่พูดอะไร และวิ่งไปจัดการให้กับหลินหยางอย่างเงียบๆ

พี่เหวินกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

"ผมว่าแผนกการขายของพวกคุณนี่มันอะไรกัน? คนที่มาป่วนคนเดียวนี้ยังจัดการไม่ได้ ผมว่าพวกคุณไม่อยากขายบ้านแล้วมั้ง!" ผู้ชายพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"สามี ไม่โอเค พวกเราเปลี่ยนที่กันเถอะ!" หวังมู่เยี้ยนโมโห

เมื่อพูดเช่นนี้ออกมา พี่เหวินก็ตกใจ วันนี้เธอยังไม่ได้ขายเลย จะนั่งมองดูหมูทองแบบนี้หนีไปได้ยังไง?

"ทั้งสองท่านช้าก่อน เดี๋ยวฉันจะโทรหาเจ้านายให้!" พี่เหวินรีบพูด และวิ่งไปโทรศัพท์

ตราบใดที่เจ้านายเห็นด้วย เธอก็จะเรียกยามมานำตัวเขาออกไปทันที

เพราะเธอซึ่งเป็นพนักงานขายไม่มีสิทธิ์ที่จะอะไรกับแขกได้ตามใจชอบ

"งั้นก็รีบเถอะ เดี๋ยวช้าแล้วผมจะไม่ซื้อ" ผู้ชายพูดตำหนิ

"โอเค...โอเค..." พี่เหวินรีบพูดด้วยรอยยิ้ม