บทที่ 1618 ไม่มีคนอื่นแล้วจริงๆ

ทุกคนต่างตกตะลึง

ผู้คนนับหมื่นที่เฝ้าจับตาจ้องอยู่ริมระเบียงต่างเงียบกริบ

และตัวแทนจากประเทศเพื่อนบ้านต่างมองหน้ากันไปมาและจากนั้นก็หัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆๆ..."

"วันนี้ของปีหน้า? คุณกำลังล้อเล่นหรือเปล่า?"

"คุณคงไม่ได้รู้สึกกลัวหรอกนะ?"

"ผมว่า เขาไม่กล้าท้าประลองกับคุณจงชวนด้วยซ้ำ แต่กลับมายื้อเวลาอยู่ที่นี่!"

"ช่างเป็นสุนัขที่น่าขำจริงๆ!"

เสียงหัวเราะอย่างดูถูกเหยียดหยามดังอย่างต่อเนื่อง และแววตาของตัวแทนจากประเทศเพื่อนบ้านต่างแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอย่างมาก

"วันนี้ของปีหน้า? หมายความว่าเราต้องรอไปอีกหนึ่งปี?" เจี้ยหลงขมวดคิ้วถาม

"ทำไม? ไม่ได้เหรอ? ปีหน้าเราค่อยมาทำการแข่งขันประลองกัน ถ้าคุณกล้าก็รับคำท้านี้ แต่หากไม่กล้า! งั้นก็ไสหัวออกไปจากประเทศของผมและกลับประเทศของคุณไปซะ!" หุนกั๋วเป่าโมโหและตะโกนชี้หน้าเสียงดัง

ท่าทางแบบนั้น ทำให้ทุกคนพอจะเห็นถึงความสง่าและน่าเกรงขามของความเป็นปรมาจารย์อยู่บ้าง

ทว่าจงชวนและเจี้ยหลงกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับเสียงดังของเขาแม้แต่นิด

จงชวนกล่าวออกมา "ผมไม่มีเวลามาเล่นตลกกับคุณ! ถ้าจะท้าประลอง ผมยินดีต้อนรับทุกเมื่อ แต่หากต้องรอปีหน้า งั้นก็ไสหัวไปที่อื่น! ได้ยินไหม?"

ช่างเป็นคำพูดที่อุกอาจและหยิ่งผยองอย่างมาก

ทว่าหุนกั๋วเป่ากลับไม่เกรงกลัวและชี้หน้าจงชวนกล่าวออกมา "กลัวเหรอ! เขากลัวแล้ว! ทุกคนเห็นไหม? เขาไม่กล้ารับคำท้าผม! ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าเขากลัวผม!"

"ปรมาจารย์หุนช่างสุดยอดไปเลย!"

"ฮ่าๆ กลัวล่ะสิ! ไม่งั้นทำไมถึงไม่ยอมตอบตกลงล่ะ?"

"ใช่!"

ผู้คนที่ไม่รู้ความจริงต่างโห่ร้องและปรบมือ

หุนกั๋วเป่ากล่าวขึ้นมา "ในเมื่อคุณไม่รับคำท้า ก็ดี งั้นผมจะไม่บังคับ!"

เมื่อพูดจบเขาก็เตรียมจะเดินจากไป

แต่ขณะที่เขากำลังจะหันหลังไปนั้น จงชวนก็ตะโกนออกมา "ผมตกลงว่าจะประลองกับคุณในปีหน้า!"

เมื่อพูดจบ หุนกั๋วเป่าสะดุ้งเล็กน้อยและสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่นานก็กลับเป็นปกติ

เขาหันหน้าไปมองจงชวนและกล่าวว่า "ช้าไปแล้ว! ก่อนหน้านี้ผมได้ให้โอกาสคุณ แต่คุณกลับไม่รับไว้ ตอนนี้คุณอยากท้าประลองแข่งขันกับผม? ไม่มีทาง! คุณไม่คู่ควร!"

เมื่อพูดจบเขาก็รีบเดินจากไป

แต่เขาเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว เจี้ยหลงก็รีบตีลังกาพุ่งตรงไปที่หุนกั๋วเป่าและกดไหล่ของเขาไว้และเหวี่ยงแขนไปอีกฝั่ง

"โอ๊ะๆๆ โอ๊ย..."

หุนกั๋วเป่าล้มกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงและร้องออกมาอย่างโอดครวญ

ทุกคนต่างตกตะลึง