บทที่ 1619 ทุกคนมักเรียกผมว่าหมอเทวดาหลิน

น่าอับอายมากแค่ไหน?

น่าละอายใจมากแค่ไหน?

ทุกคนต่างโกรธหน้าแดงก่ำและกำหมัดแน่นด้วยความโมโห

ในประเทศที่ชอบธรรมเช่นนี้ กลับมีคนอย่างหุนกั๋วเป่าออกมาเที่ยวหลอกลวงผู้คนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้!

นี่ไม่เพียงทำให้ตัวเขาเองอับอายเท่านั้น ทว่าเขากลับทำให้วงการศิลปะการต่อสู้และประเทศต้องอับอายอย่างมาก

เชื่อว่าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปนอกประเทศ จะต้องกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนต่างประเทศอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่

แต่เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว และไม่มีทางแก้ไขอะไรได้

"น่าอับอาย! น่าละอายใจที่สุด! ลากตัวไอ้หมอนี่ออกไป รีบลากเขาออกไปเดี๋ยวนี้!"

หนงถังกงที่มองอยู่ข้างๆ ตลอดเวลากล่าวตะคอกกับคนที่อยู่ข้างๆ ด้วยอาการตัวสั่น

คนที่อยู่ข้างๆ รีบเข้าไปลากตัวหุนกั๋วเป่าที่หมดสติออกไป

บรรดานักข่าวต่างเข้ามาจับภาพใบหน้าของหุนกั๋วเป่าอย่างเนืองแน่น

และตอนนี้โลกโซเชียลก็กำลังลุกเป็นไฟ

การตำหนิและความสงสัยอย่างท่วมท้นได้เติมเต็มไปทั่วทุกแฟลตฟอร์มในโลกโซเชียลรวมไปถึงเวยปั๋ว

"หุนกั๋วเป่าเลวที่สุดเลย! โคตรน่าอายเลย!"

"ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าไอ้หมอนี่โกหก! เขาไม่มีความสามารถด้านการต่อสู้สักนิด ก็แต่ใช้โอกาสนี้เพิ่มชื่อเสียงช่องทางทำมาหากินให้ตัวเองเท่านั้น! แต่น่าเสียดายที่คนอื่นเขาไม่ติดกับดัก! และไม่ให้โอกาสเขา! ดูสิ สุดท้ายแล้วตัวเองก็ต้องเจ็บตัว!"

"คนแบบนี้สมควรโดนแล้วล่ะ!"

"ต้องโดนสั่งสอนให้หลาบจำ!"

"คนประเภทนี้ ช่างทำให้เรารู้สึกอับอายมากจริงๆ!"

"น่ารังเกียจที่สุดเลย!"

มีคนจำนวนมากอย่างด่าทอด้วยความไม่พอใจต่างๆ นานา

และการแสดงความคิดเห็นก็เป็นที่ที่ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

จงชวน เจี้ยหลงและคนอื่นๆ ไม่ยอมและแสดงท่าทีโมโหและไม่พอใจอย่างมาก

ครั้งนี้ทำให้ทุกคนในประเทศต่างอับอายขายหน้าอย่างมาก!!

"คุณจงชวน พอได้แล้ว ผมเชื่อว่านักข่าวเหล่านี้ได้จับภาพท่าทีที่น่ายำเกรงและแข็งแกร่งของคุณไปแล้ว และรวมไปถึงภาพของชายที่ไร้ยางอายเมื่อสักครู่นี้ก็ได้ออกไปสู่สายตาของคนทั้งโลกแล้ว! พวกเขาได้รับรู้ความแตกต่างระหว่างประเทศนี้และประเทศของเราแล้ว! ไม่ว่าเรื่องศิลปะการต่อสู้หรือเกียรติยศศักดิ์ศรีก็ตาม!" เจี้ยหลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ถูกต้อง" จงชวนพยักหน้าและมองไปยังคนเหล่านั้นและกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "นักศิลปะการต่อสู้ช่างทำให้ผมผิดหวังเหลือเกิน ผมจะรออยู่ที่โรงแรมหนึ่งชั่วโมง หากยังไม่มีใครมาท้าประลอง ผมก็จะเดินทางต่อไปสถานที่อื่น! คนที่นี่ช่างไร้ความสามารถจริงๆ! เยี่ยนจิงที่เป็นเมืองหลวงของประเทศกลับเป็นเช่นนี้หรอกเหรอ ตำนานศิลปะการต่อสู้ของประเทศนี้ก็เป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น!"

เมื่อพูดจบ จงชวนก็หันหลังเดินจากไป

บรรดาตัวแทนของประเทศเพื่อนบ้านต่างหัวเราะชอบใจและส่งเสียงดูถูกเหยียดหยามก่อนจะจากไป

ผู้คนที่เฝ้าจับตามองทั้งที่โรงพยาบาลและที่ดูจากถ่ายทอดสดต่างโมโหจนตัวสั่น แต่กลับทำอะไรไม่ได้

พวกเขาคาดหวังเหลือเกินว่าจะมียอดฝีมือใครคนหนึ่งยืนขึ้นมาและตบหน้าคนเหล่านี้ให้หนัก

และขณะที่จงชวนและคนอื่นๆ กำลังจะจากไป...

"เดี๋ยวก่อน!"

เสียงเรียกตะโกนดังขึ้น

จงชวนและคนอื่นๆ ต่างหยุดชะงัก

ทุกคนต่างหันหน้าไปทางที่ส่งเสียงเรียกออกมา

และผู้ที่ตะโกนเรียกคือหนงถังกง!

"ทำไมเหรอ? คุณคิดจะท้าประลองงั้นเหรอ?" จงชวนถามด้วยสีหน้าเฉยเมย

"ผมว่าแค่ยืนคุณก็ยังยืนไม่ตรงเลย อย่าคิดหาที่ตายหน่อยเลย!" เจี้ยหลงหัวเราะ "คงเป็นคนโกหกอีกคนสินะ!"

"บัดซบที่สุด! ระวังปากของพวกคุณด้วย! รู้ไหมว่าบุคคลท่านนี้คือใคร? หากยังพูดจาไม่ดีอีก! ระวังจะไม่ได้ออกจากเมืองเยี่ยนจิงล่ะ!" เสี่ยวหลิวที่อยู่ข้างๆ รีบตะโกนด่าทอ

"หืม?"

จงชวนและคนอื่นๆ ต่างพากันขมวดคิ้ว

พวกเขาไม่รู้จักหนงถังกง แต่พวกเขาก็พอรับรู้ได้ว่าบุคคลคนนี้ไม่ธรรมดา และในโลกโซเชียลก็มีคนจำหนงถังกงได้ ทว่าสถานะตัวตนของเขามีความบอบบางอย่างมาก แม้ว่ามีคนแสดงความคิดเห็นก็ถูกปิดกั้นความคิดเห็นไปทั้งหมด

"พวกคุณรอก่อน มีคนที่สามารถต่อสู้กับพวกคุณได้!"

หนงถังกงกล่าวและทันใดนั้นก็หันหลังเดินกลับไปข้างหลัง

สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่หนงถังกง