บทที่ 1640 คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!

เมื่อเห็นแบบนี้ หัวใจของเหลียงซวนเหม่ยก็รู้สึกแย่ลง!

เธอไม่ได้รู้จักกู่ซานดีเท่าไรนัก เพราะได้สัมผัสกับกู่ซานตั้งแต่วัยเด็ก เธอรู้เพียงแค่อาจารย์สมัยประถมท่านนี้มีอำนาจมาก ก็เลยเดินทางมาเยี่ยม

และเมื่อเห็นการปฏิบัติตัวต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันของเธอ เหลียงซวนเหม่ยก็รู้สึกผิดหวังมากกว่าเดิม

อาจารย์ที่น่านับถือและมีชื่อเสียงคนนี้ เป็นคนที่เป็นผลประโยชน์ส่วนตนเป็นหลัก

เมื่อนึกถึงว่าจะให้บุคคลคนนี้ออกหน้าพูดแทนหลินหยางเธอก็รู้สึกแย่ขึ้นมาในใจ

เหลียงซวนเหม่ยถอนหายใจและลุกขึ้นเตรียมจะออกมาจากที่นั่น

ขณะนี้เอง กู่ซานก็เรียกเธอ

"เธอใช่ซวนเหม่ยใช่ไหม? ฮ่าๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เธอกลับสวยงามขึ้นมากขนาดนี้ ไม่เลวๆ! ซวนเหม่ย มานี่สิๆ มาใกล้ๆ ให้อาจารย์ดูหน่อย!" กู่ซานกล่าวอย่างมีความสุข

เหลียงซวนเหม่ยพูดไม่ออก แต่ก็เดินไปข้างหน้า

"สวัสดีค่ะอาจารย์!"

"อืม อืม..." กู่ซานพยักหน้าและเห็นว่าเหลียงซวนเหม่ยไม่ทำอะไรสักที จากนั้นจึงขมวดคิ้วขึ้นมา

"ทำไมเหรอ? ซวนเหม่ย ไม่มีอะไรจะพูดกับอาจารย์เหรอ?" กู่ซานถาม

"ซวนเหม่ย ไม่เจออาจารย์หลายปี เธอคงไม่ได้มามือเปล่าหรอกนะ?" หวงเยี่ยนหงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหลมคมที่ดังไปทั่วห้อง

เหลียงซวนเหม่ยจ้องมองหวงเยี่ยนหงอย่างเยือกเย็นโดยไม่พูดอะไร จากนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อาจารย์คะ หนูรีบมา...ก็เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาด้วย หากอาจารย์ไม่รังเกียจ นี่คือสร้อยข้อมือที่แม่ของหนู มันเป็นของที่คุณยายมอบให้กับคุณแม่ หนูขอมอบให้อาจารย์ค่ะ!"

เมื่อพูดจบ เธอก็ปลอดสร้อยข้อมือหยกออกมา

ทว่าเธอยังไม่ทันถอดสร้อยข้อมือออกมา กู่ซานก็ยื่นมือออกมาห้ามปราม

จากนั้นก็เห็นกู่ซานกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่ต้องหรอกซวนเหม่ย สร้อยข้อมือนี้เธอเก็บไว้เองเถอะ ของสำคัญและมีค่าขนาดนั้น เธอจะให้คนอื่นง่ายๆ ได้ยังไง?"

"อาจารย์..."

"ถ้าไม่มีอะไรละก็ เธอออกไปข้างนอกเถอะ อาจารย์ต้องการพักผ่อน" กู่ซานสะบัดมือเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ต้องการฟังคำพูดของเหลียงซวนเหม่ย

เหลียงซวนเหม่ยขมวดคิ้วและเดินออกไปอย่างไม่ลังเล

คนข้างๆ ต่างซุบซิบนินทาอย่างอดไม่ได้

"อะไรกัน มาเยี่ยมอาจารย์มือเปล่าแบบนี้เหรอ! ไม่มีความจริงใจเลย!"

"ฉันว่าเหลียงซวนเหม่ยก็ซื่อบื้อพอๆ กับหูหย่งเลย!"

"มาขอร้องให้คนอื่นช่วย แต่กลับไม่เตรียมอะไรมาให้ ฮึ แล้วยังจะคาดหวังให้เห็นความสำคัญของอาจารย์กับลูกศิษย์?"

"น่าตลกสิ้นดี!"

เสียงซุบซิบนินทาดังอย่างต่อเนื่องไม่รู้จบ

เหลียงซวนเหม่ยสีหน้าเคร่งเครียดและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

ขณะนี้เอง หวงเยี่ยนหงก็พูดขึ้นมา