บทที่ 1641 ฉันไม่มีทางยกโทษให้เธอ!

เหลียงซวนเหม่ยรู้สึกประหลาดใจอย่างมากและมองไปที่กู่ซานอย่างเหลือเชื่อ

กู่ซานที่ก่อนหน้านี้สีหน้าป่วยหม่นหมอง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"อาจารย์!"

เหลียงซวนเหม่ยคิดจะอธิบาย แต่กู่ซานกลับไม่ฟังอะไรเลย

"หยุดพูดเหลวไหล รีบคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!" กู่ซานตวาดอีกครั้ง

เหลียงซวนเหม่ยยืนเฉยอยู่กับที่อย่างทำอะไรไม่ถูก

คุกเข่า?

เธอไม่ผิดอะไร ทำไมต้องคุกเข่าด้วย?

เหลียงซวนเหม่ยมีนิสัยแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ เธอก็คงไม่ก่อเรื่องเช่นนั้นขึ้นที่เกาะหวางโยวหรอก

แต่หากไม่คุกเข่า เธอเป็นถึงกู่ซานเชียวนะ!

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่อาจารย์ที่ที่บุญคุณอะไร แต่จากอำนาจของเธอแล้ว หากคิดจะจัดการกับเหลียงซวนเหม่ยก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียวเท่านั้น!

ทำยังไงดี?

เหลียงซวนเหม่ยกำหมัดแน่น

ผู้คนต่างพูดเกลี้ยกล่อม

"เหลียงซวนเหม่ย เธอหูหนวกหรือไง? ยังไม่รีบคุกเข่าอีก?"

"คุกเข่าเถอะซวนเหม่ย อย่าดื้อรั้นเลย!"

"นั่นเป็นถึงอาจารย์ที่เคารพของเธอเลยนะ เปรียบเสมือนแม่ของเธอ บอกให้เธอคุกเข่า เธอก็ควรคุกเข่าสิ"

ทุกคนต่างพูดออกมา

สวีถิงวิ่งเข้าไปและจับมือของซวนเหม่ย จากนั้นส่งสัญญาณทางสายตาให้เธอ

"เหลียงซวนเหม่ย อาจารย์บอกให้เธอคุกเข่า เธอก็ต้องคุกเข่าลง! หรือเธอไม่เชื่อฟังแม้แต่คำพูดของอาจารย์งั้นเหรอ? เธอคิดจะก้าวร้าวต่ออาจารย์เหรอ?" หวงเยี่ยนหงชี้หน้าของเหลียงซวนเหม่ยและด่าทอออกมา

เหลียงซวนเหม่ยหายใจเข้าเต็มปอด และแววตาของเธอก็เผยให้เห็นรัศมีอำมหิตที่ออกมาจากส่วนลึกข้างใน

หวงเยี่ยนหงพูดจายั่วยุหลายครั้งจนทำให้เธอทนต่อไปไม่ได้ ผู้ที่มีศิลปะการต่อสู้มักพลุ่งพล่านไปด้วยเลือดร้อน และแม้ว่าเหลียงซวนเหม่ยเป็นผู้หญิงก็ไม่ต่างออกไป

"หวงเยี่ยนหง! เธอหยุดตะคอกอยู่ตรงนั้นเลยนะ! เธอไม่มีสิทธิ์! อีกอย่าง อาจารย์คะ อาจารย์สั่งให้หนูคุกเข่าลง อย่างน้อยก็ควรบอกเหตุผลหนูสักหน่อย! หนูคุกเข่าลงก็ได้ เพราะอาจารย์เป็นอาจารย์ของหนู แต่ต่อให้พ่อแม่ของหนูบอกให้หนูคุกเข่า ก็ควรต้องมีเหตุผล จู่ๆ จะให้หนูคุกเข่าลงโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ทำไมหนูต้องคุกเข่าด้วย?" เหลียงซวนเหม่ยกล่าว

"เธอว่ายังไงนะ?" กู่ซานกล่าวด้วยความโกรธเคือง

"นังสารเลว! เธอกล้าต่อปากต่อคำงั้นเหรอ!"

หวงเยี่ยนหงโมโหและยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของเหลียงซวนเหม่ย

ครั้งนี้มีกู่ซานคอยให้ท้ายอยู่ข้างหลัง ทำให้เธอกล้าเหิมเกริมและผยองแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรน่าสงสัย

ทว่าฝ่ามือของเยี่ยนหงยังไม่ทันเข้าใกล้ ฝ่ามือของเหลียงซวนเหม่ยก็โบกออกมา

เพี๊ยะ!

ใบหน้าอีกข้างหนึ่งของหวงเยี่ยนหงถูกตบอย่างแรง และเธอก็หมุนเป็นวงกลมก่อนจะล้มลงกับพื้น

ทุกคนต่างตกตะลึง

หวงเยี่ยนหงก็ตกตะลึง แต่ไม่นานก็ดึงสติขึ้นมาได้

แม้ว่าใบหน้าของเธอจะบวมแดงและเจ็บปวด แต่เธอรู้ดีว่าเธอได้บรรลุจุดหมายแล้ว!

เธอไม่โกรธและลุกขึ้นมาโถมตัวไปที่กู่ซานและร้องห่มร้องไห้ "อาจารย์! อาจารย์ต้องให้ความยุติธรรมกับหนูนะคะ! เหลียงซวนเหม่ยกล้าตบหน้าหนูต่อหน้าอาจารย์ถึงสองครั้ง! อาจารย์ต้องทวงความยุติธรรมคืนมาให้หนูนะคะ! ฮือๆๆ..."

หวงเยี่ยนหงร้องไห้ฟูมฟาย ทำให้กู่ซานโกรธจัดจนแทบระเบิดออกมา ความเจ็บปวดจากการป่วยก็ดูเหมือนจะมลายหายไปอย่าไร้ร่องรอย

"ดี! ดีมาก! ดีมาก! เหลียงซวนเหม่ย! เธอกล้ามาก! เธอกล้ามากที่กล้าตบเพื่อนนักเรียนด้วยกันต่อหน้าของฉัน! เหลียงซวนเหม่ย! ในสายตาของเธอยังมีฉันเป็นอาจารย์อีกไหม!" กู่ซานโกรธจนตัวสั่นและเกือบจะลุกขึ้นจากเตียง โชคดีที่คนในครอบครัวห้ามเอาไว้ ไม่งั้นเกรงว่าเธอคงตกเตียงแน่

"อาจารย์คะ! หวงเยี่ยนหงเป็นคนลงมือก่อน! ถ้าหนูไม่ป้องกัน คนที่จะโดนทำร้ายก็คือหนูนะคะ! อีกอย่างหนูเคารพอาจารย์มาโดยตลอด แต่อาจารย์กลับแค่เห็นหนูตบหวงเยี่ยนหง โดยไม่สนใจเลยว่าหนูถูกเธอด่าทอพูดจายั่วยุดูถูกมามากเท่าไร! อาจารย์คะ หรืออาจารย์กำลังลำเอียง?"

"บังอาจ!"

"ซวนเหม่ย! เธอหมายความว่ายังไง?"

"เธอกำลังสั่งสอนอาจารย์งั้นเหรอ?"

"เธอกล้าดียังไง! คิดว่าอาจารย์กู่เป็นคนยังไงเหรอ?"