บทที่ 1642 กล้าสร้างปัญหาขึ้นที่นี่เหรอ?

"กู่อวี๋! กู่อวี๋!"

ทุกคนต่างพุ่งเข้าไปอย่างโกลาหลเพื่อจะประคองลูกชายของกู่ซานขึ้นมา

"อวี๋เอ๋อร์...."

กู่ซานที่อ่อนล้าและหน้าซีดเผือดก็ร้องเรียกอย่างเป็นห่วง

แม้ว่ากู่ซานจะมีลูกมาก ทว่าเธอกลับให้ความสำคัญกับลูกชายคนโตที่สุด เพราะลูกชายคนโตมีความกตัญญูอย่างมาก

เมื่อเห็นลูกชายคนโตถูกทำร้าย มีหรือที่กู่ซานจะยอมทน?

"จัดการ! จัดการทำร้ายนังคนชั่วคนนี้! เอาให้สาสมเลย...จัดการ!" กู่ซานระเบิดอารมณ์และตะคอกออกมาสุดเสียงที่มี

หลังจากตะคอกออกมาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง

"อาจารย์! อาจารย์ทำใจดีๆ ไว้!"

"เร็วเข้า รีบโทรเรียกหมอมาที่นี่ เร็วเข้า!"

มีคนตะโกนออกมาอย่างร้อนใจ

ผู้คนต่างพากันกดโทรศัพท์ติดต่อโรงพยาบาล

"อาจารย์...." สีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยแย่ลงโดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดของกู่ซานเมื่อสักครู่ เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำผิดต่ออาจารย์ท่านนี้แล้ว

"ทุกคนมาร่วมกันจัดการ อย่าออมมือเพราะเห็นว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง จัดการเธอให้สาสมกับที่เธอทำ! จัดการได้!"

คนในครอบครัวกู่ตะโกนออกมา

ผู้คนต่างกรูกันเข้ามาและเตรียมจะจัดการสั่งสอนเหลียงซวนเหม่ย

หวงเยี่ยนหงเป็นหนึ่งในคนที่เดินนำหน้าเข้ามาและหยิบกรรไกรที่อยู่บนโต๊ะเพื่อเตรียมจะกรีดใบหน้าที่สวยงามของเหลียงซวนเหม่ยและเพื่อระบายความโกรธแค้นของเธอ

"ทำยังไงดี? ซวนเหม่ย ตอนนี้จะทำยังไงดี?" สวีถิงที่อยู่ข้างๆ ตัวสั่นและรู้สึกไร้ที่พึ่ง

"ทุกคนหยุดก่อน! ใจเย็นๆ!"

ขณะนี้เอง หลัวเซวียนก็ลุกขึ้นยืนและตะโกนเสียงดัง

"หลัวเซวียน นายจะทำอะไร?" เพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่งถามด้วยความโกรธ

"ไม่ทำอะไร เพียงแค่หวังว่าทุกคนอย่าวู่วาม ที่นี่คือบ้านของอาจารย์ หากมาทะเลาะมีเรื่องกันที่นี่! จะส่งผลต่อการพักผ่อนของอาจารย์เอาได้!" หลัวเซวียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"งั้นนายหมายความว่ายังไง?"

"อย่ารีบร้อน ฉันจะทำให้ซวนเหม่ยยอมคุกเข่าขอโทษเอง!"

หลัวเซวียนกล่าว จากนั้นก็หันหน้าไปกระซิบกับเหลียงซวนเหม่ย "ซวนเหม่ย เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่น ฉันถามเธอนะ เธออยากออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยไหม?"

"หลัวเซวียน นายคิดจะทำอะไร?" เหลียงซวนเหม่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ซวนเหม่ย เราก็ถือเป็นเพื่อนสมัยประถม อันที่จริงก็รู้จักกันมานาน แต่ไม่ได้เจอกันหลายปีและวันนี้ก็ถือว่าได้เจอกันครั้งแรก ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ พูดตามตรงว่าฉันรู้สึกดีกับเธอ ถ้าเธอตอบตกลงว่าจะไปทานข้าวกับฉันวันนี้แล้วจากนั้นเราก็เข้าไปพูดคุยกันในห้อง ถ้าเธอตกลงฉันก็จะพาเธอออกไปจากที่นี่และสัญญาได้ว่าเธอจะออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย ตกลงไหม?"

หลัวเซวียนกระซิบบอกและขณะที่พูดก็ได้ส่งสายตายั่วเย้าไปที่เรือนร่างของเหลียงซวนเหม่ย

เหลียงซวนเหม่ยเป็นนักศิลปะการต่อสู้ ทำให้เธอมีสัดส่วนร่างกายที่สวยงามและไม่มีไขมัน รวมถึงท่าทางและการแสดงออกของเธอในแบบของนักศิลปะการต่อสู้นั้น ทำให้เป็นที่ดึงดูดคนอย่างหลัวเซวียนได้เป็นอย่างดี

อันที่จริงไม่เพียงแค่หลัวเซวียนเท่านั้น แต่ผู้ชายส่วนมากที่อยู่ที่นั่นต่างมองมาที่เรือนร่างของเหลียงซวนเหม่ยอย่างอดไม่ได้ ก่อนหน้านี้ก็มีผู้ชายจำนวนไม่น้อยที่เข้ามาพูดคุยหยอกล้อกับเหลียงซวนเหม่ย แต่ก็ถูกเธอปฏิเสธออกไปอย่างไร้เยื่อใย

ครั้งนี้ไม่มีใครยืนอยู่ข้างเหลียงซวนเหม่ย ซึ่งกู่ซานถือเป็นหนึ่งในเหตุผลนั้น และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือผู้ชายเหล่านั้นแก้แค้นที่เธอไม่ไยดีพวกเขา

ไม่ได้ครอบครองก็ทำลายไปซะ

และเมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเซวียน เหลียงซวนเหม่ยก็รู้สึกโกรธอย่างมาก

"หลัวเซวียน! คิดไม่ถึงเลยว่านายจะมีจิตใจต่ำช้าแบบนี้! ถ้านายคิดแบบนั้นก็ถือว่าผิดอย่างมาก! เรื่องแรกฉันไม่ผิดอะไรและฉันไม่มีทางยอมรับผิด เรื่องที่สอง นายอย่าคิดใช้เรื่องนี้ทำอะไรสกปรกๆ ต่อฉันเลย ฉันไม่ได้สนใจนายเลยด้วยซ้ำและไม่มีทางทำให้นายได้ตามที่หวังหรอก!" เหลียงซวนเหม่ยคำรามเสียงต่ำ

เสียงนั้นทำให้ผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันได้ยิน

ทันใดนั้นหลัวเซวียนก็โกรธจนหน้าแดง