บทที่ 1643 ห้ามขอร้องอ้อนวอนเพื่อเธอ

เหลียงซวนเหม่ยจ้องเขม็งไปที่หงเหนิงฉวนอย่างไม่ละสายตา

รัศมีของหงเหนิงฉวนแปลกประหลาดมาก ราวกับปลาที่แหวกว่ายวนรอบอยู่รอบๆ ตัว

นี่ไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ธรรมดา!

เหลียงซวนเหม่ยเชื่อว่าความสามารถของอีกฝ่ายต้องไม่ด้อยไปกว่าเธอแน่

ต้องรีบออกไปจากที่นี่!

เธอตัดสินใจและหันออกไปเพื่อจะพุ่งออกไปที่ประตู แต่มีเหรอที่หงเหนิงฉวนจะให้โอกาสเธอ?

"คิดจะหนี? ทำผิดต่ออาจารย์กู่ซานก็ควรอยู่ที่นี่เพื่อรับโทษแต่โดยดี!"

หงเหนิงฉวนกล่าวและปล่อยหมัดออกไป

เหลียงซวนเหม่ยรีบยกมือขึ้นป้องกัน แต่ขณะที่ฝ่ามือและหมัดของอีกฝ่ายปะทะกันนั้น พลังงานที่แปลกประหลาดบางสิ่งก็สัมผัสเข้ามาในฝ่ามือของเหลียงซวนเหม่ย ราวกับกระแสไฟฟ้าที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ

"อู้ว..."

เธอแอบส่งเสียงและถอยหลังไปสองสามก้าวจนเกือบยืนไม่มั่นคง

หงเหนิงฉวนได้เปรียบและเตรียมโจมตีอีกโดยการยกฝ่ามือทั้งสองขึ้นและจู่โจมเหลียงซวนเหม่ยอย่างบ้าระห่ำ

เหลียงซวนเหม่ยยกแขนขึ้นป้องกัน!

ทว่ากลับค้นพบว่าไม่ง่ายเลย

แต่ละกระบวนท่าของหงเหนิงฉวนล้วนเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว และพลังเหล่านี้กลับสามารถทำลายกำลังของเหลียงซวนเหม่ยได้อย่างง่ายดาย ทำให้เธอยากที่จะลงมือ

หลังจากต่อสู้ไปกว่าสิบกระบวนท่า เหลียงซวนเหม่ยตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกหงเหนิงฉวนจัดการจนเกลือกกลิ้งไปกับพื้น

เธอคิดจะลุกขึ้น ทว่าการเคลื่อนไหวของหงเหนิงฉวนรวดเร็วมากและมาเหยียบอยู่ที่แขนของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นได้

"สารเลว!"

เหลียงซวนเหม่ยพยายามดิ้นรนและคิดจะออกแรงจัดการหงเหนิงฉวนอีกครั้ง ทว่าพละกำลังของหงเหนิงฉวนน่ากลัวอย่างมาก เท้าของเขาสามารถใช้พละกำลังพิเศษ ทำให้เหลียงซวนเหม่ยตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับมีพลังบางอย่างกำลังเขย่าเส้นชีพจรและเส้นเลือดของเธอ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะและเจ็บปวดทรมานอย่างมาก

"อาจารย์ของฉันถือเป็นปรมาจารย์ที่มีความโดดเด่นด้านการใช้พละกำลังพิเศษในประเทศ แม้แต่เหล่านักศิลปะการต่อสู้ผู้ซ่อนเร้นก็ต่างเคารพนับถืออาจารย์ของฉัน เหลียงซวนเหม่ย ฉันเคยได้ยินมาว่าเธอก็เคยได้รับการฝึกฝนจากนักรบซามูไรและได้ฝึกฝนกระบวนท่าการต่อสู้มาบ้าง แต่ต่อหน้าอาจารย์ของฉันแล้ว เธอกลับเทียบอะไรไม่ได้สักนิด!" หลัวเซวียนเอามือไพล่หลังและกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"เจ๋งมาก!"

"ที่แท้ก็ปรมาจารย์นี่เอง!"

ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างมาก

"ดี! ดี! หลัวเซวียน! นายมีอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมมาก!" กู่ซานพยักหน้าและแววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโหดร้าย "กู่อวี๋! ออกไปจัดการคนสารเลวคนนี้ให้สาสม!"

"ครับ!"

กู่อวี๋เดินออกไปและดึงผมของเหลียงซวนเหม่ย ก่อนจะตบลงไปที่ใบบหน้าของเธอหลายครั้ง

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง

เหลียงซวนเหม่ยรู้สึกมึนงงและแก้มทั้งสองข้างของเธอก็บวมแดงขึ้นมา

เธอคิดจะตอบโต้กลับ แต่เธอแทบไม่มีแรงจะทำอะไรและทำได้เพียงปล่อยให้ถูกคนอื่นกระทำแบบนี้

กู่อวี๋ตบลงไปที่ใบหน้าของเธออีกหลายครั้ง เหลียงซวนเหม่ยแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

"ตอนนี้รู้ถึงความร้ายกาจของเราแล้วใช่ไหม? นังตัวดี! มีความสามารถแค่นี้แต่กลับกล้าอวดเก่ง? ฮึ! เธอมันก็แค่ขยะเท่านั้น" กู่อวี๋ด่าทอ

"พี่กู่อวี๋ถอยออกมาเถอะค่ะ!"

ขณะนี้เอง หวงเยี่ยนหงก็โผล่เข้ามาอย่างร้องไห้ฟูมฟาย "ฉันจะจัดการผู้หญิงสารเลวนี้เอง! ฉันจะฆ่ามัน!"