บทที่ 166 ผมไม่อนุญาติให้คุณช่วยเหลือเขา

แต่ตอนนี้เธอไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วทำไมคนอื่นต้องช่วย?

ใบหน้าของซูเหยียนแย่ลงหลายเท่า ความสุขเมื่อกี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

"แบบนี้แล้ว...งั้นช่างเถอะ..." ซูเหยียนพูดเสียงแหบ

"จะช่างได้ยังไง? เสี่ยวเหยียน เธอไม่ใช่อยากช่วยแม่หรอ?" จู่ๆ ซูกวงข้างๆ ก็พูดเสียงดังขึ้นมา

ซูเหยียนตกใจ มองไปที่พ่อของตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

แต่ซูกวงมองหัวหม่านเฉินอย่างจริงจัง: "หม่านเฉิน ถ้าเสี่ยวเหยียนหมั้นกับคุณ พ่อของคุณยินดีจะขอให้หมอเทวดาฉินมาช่วยไหม?"

"แน่นอน! 100%!" ประโยคที่หัวหม่านรอก็คืออันนี้ เขาพูดด้วยความดีใจ

"พ่อ คุณกำลังพูดอะไรหน่ะ?" ซูเหยียนหน้าถอดสีและรีบพูด: "ฉันไม่เห็นด้วย!"

"คุณไม่ตกลงยังไงก็ต้องตกลง! แม่ของเธออยู่ในสภาพนี้แล้ว หรือว่าชีวิตแม่ของเธอไม่สำคัญ?" ซูกวงพูด

ซูเหยียนตัวสั่น ปากเล็กๆ ของเธอพูดไม่ออก

"ตอนนี้เธอรีบไปหย่ากับหลินหยางซะ จากนั้นก็รีบมาหมั้นกับหม่านเฉิน! ได้ยินไหม? วันนี้ตอนเย็นก็ไปจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบเร้อย จะช้าไม่ได้!" ซูกวงพูดอย่างจริงจัง

ซูเหยียนได้ยิน น้ำตาของเธอก็ไหลมาจากดวงตา แต่เธอหาคำพูดมาโต้ตอบไม่ได้

ถ้าเธอปฏิเสธ ก็แปลว่าเธอไม่สนใจว่าแม่จะเป็นหรือตาย ชีวิตนี้ของแม่จะสิ้นไป ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอก็เป็นคนที่ฆ่าแม่แท้ๆ ของตัวเอง เธอจะทำได้ลงยังไงกัน?"

แต่ซูเหยียนไม่ยอมที่จะหมั้นกับหม่านเฉินด้วยวิธีนี้หรอก เธอไม่อยากทรยศหลินหยาง แม้ว่าเธอกับหลินหยางจะไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันมากเท่าไหร่ แต่เป็นสามีภรรยามาแล้วสามปี จะปล่อยไปอย่างนี้ได้ยังไง? ไม่งั้นเธอก็คงไม่ทำอะไรเพื่อหลินหยางขนาดนี้

"เสี่ยวเหยียน คุณอย่าเศร้าไปเลย ผมรับรองว่าจะดูแลคุณอย่างดี เดี๋ยวผมจะโทรหาพ่อตอนนี้แหละ ช้าที่สุดก็น่าจะเป็นเย็นวันนี้ ผู้เฒ่าฉินต้องมาถึงแน่ๆ" หม่าเฉินพูดปลอบ มองไปที่ใบหน้าที่สวยงามของซูเหยียน มองดูท่าทางน่าสงสารของเธอด้วยใบหน้าที่สวยงาม และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะถือมันไว้ในอ้อมแขนของเขาและรักมัน

ซูเหยียนไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องไปที่พื้นอย่างว่างเปล่า

มีทางเลือกอื่นสำหรับเธอในเวลานี้หรือไม่?

หัวหม่านเฉินยิ้มและโทรศัพท์

แต่ในเวลานี้ มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้นมา

"พ่อ ผมกับเสี่ยวเหยียนเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย ทำไมคุณถึงจะให้เสี่ยวเหยียนไปหมั้นหมายกับคนอื่นหล่ะ? คุณต้องการให้เสี่ยวเหยียนทำผิดจารีตประเพณีหรอ? คุณยังเห็นว่าผมเป็นลูกเขยของคุณอยู่หรือเปล่า?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สายตาของทุกคนก็มองไปยังหน้าประตูและเห็นหลินหยางเดินเข้ามาอย่างว่องไว

"หลินหยาง?" ซูเหยียนเงยหน้าเล็กน้อย และพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง

ท่าทางของซูกวงเก้ๆ กังๆ แต่ไม่นานเขาก็จริงจังขึ้นมา พูดเสียงต่อ: "เสี่ยวหยาง ผมรู้ว่าคุณรู้สึกว่านี่ไม่ยุติธรรม แต่แม่ของคุณ เธอ...อยู่ในความเสี่ยง ผมต้องช่วยเธอ!"

"ช่วยเธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้เสี่ยวเหยียน!"

"ตอนนี้มีเพียงต้องเสียสละเสี่ยวเหยียนเท่านั้น! นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครช่วยชิงหยูได้แล้ว" ซูกวงพูดเสียงแหบ

"แม้ว่าจะเสียสละเสี่ยวเหยียนไปก็ช่วยแม่ไม่ได้! พ่อ คุณคิดมากเกินไปแล้ว" หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

ทุกคนตกใจ

หัวหม่านเฉินผงะ จากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชา: "หลินหยาง คุณหมายความอะไร? คุณคิดว่าหมอเทวดาฉินจะช่วยคุณป้าไม่ได้หรอ?"

"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมจะบอกว่า ตระกูลหัวของพวกคุณเชิญแพทย์ฉินมาไม่ได้หรอก" หลินหยางกระแทกเสียง

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกอย่างในห้องก็เงียบลง

จากนั้น หัวหม่านเฉินก็หัวเราะออกมาโดยตรง

"ฮ่าๆๆๆ...หลินหยาง คำพูดนี้ของคุณน่าสนใจดี น่าสนใจจริงๆ ฮ่าๆๆๆ..."

"มีอะไรน่าขำ?" หลินหยางถาม

"ไม่มีอะไร ผมก็แค่อยากถามคุณหน่อย ว่าคุณเข้าใจตระกูลหัวของพวกเราหรอ?" หัวหม่านเฉินหัวเราะและถาม

"ไม่เข้าใจ"

"แล้วคุณเอาอะไรมาคิดว่าตระกูลหัวจะไม่สามารถเชิฐแพทย์ฉินมาได้? พวกเราเชิญไม่ได้ หรือว่าคุณเชิญได้หล่ะ?" หัวหม่านเฉินหรี่ตาพูด

เมื่อเสียงตกลงไปถึงพื้น จู่ๆ หลินยหางก็พยักหน้า: "ใช่ ผมเชิญมาได้!"

ทันใดนั้นทุกคนก็สั่นสะท้าน

หัวหม่านเฉินหัวเราะออกมาอีกครั้ง

แม้แต่แพทย์คนนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

"หลินหยาง คุณเลิกพูดอะไรมั่วซั่วเถอะ!" ซูเหยียนตะโกนด้วยอารมณ์ที่แย่มาก

"เสี่ยวเหยียน ถ้าเกิดคุณฝากชีวิตไว้กับเขา ผมเกรงว่าคุณจะเสียเวลาเปล่า หากเวลาการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับคุณแม่ล่าช้า คุณจะเสียใจ" หลินหยางพูด

"คุณอยากจะทำอะไรงั้น? คุณจะทำยังไง?" ซูเหยียนลุกขึ้นมา จ้องเข้าด้วยน้ำตา

หลินหยางจ้องมองดวงตาทั้งสองของเธอและพูดอย่างเรียบเฉย: "ผมจะเชิญคนคนหนึ่งมารักษาแม่ให้หาย"

"ใคร? หมอเทวดาฉินหรอ?"

"ไม่ใช่"