บทที่ 1668 ครั้งนี้เป็นโอกาสของผมบ้างแล้ว!

ขีปนาวุธของดินแดนซากุระยังคงยิงออกมาอย่างต่อเนื่อง และระดมยิงใส่หลินหยางกว่าหนึ่งนาทีเต็มๆ!

ชั่วพริบตาคลื่นยักษ์ก็สาดกระเพื่อมพุ่งสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าระห่ำ

น้ำทะเลบริเวณแนวชายฝั่งที่หลินหยางยืนอยู่แทบจะเหือดแห้งและปลาน้อยใหญ่ในทะเลก็ถูกผลกระทบเป็นจำนวนมาก

หลังจากหนึ่งนาที ระเบิดขีปนาวุธก็หยุดลง

ปลาน้อยใหญ่ต่างลอยเกลื่อนบนผิวน้ำ

คลื่นยักษ์ก็ค่อยๆ สงบลง

และเมื่อมองออกไป ทุกคนต่างหายใจเร็วขึ้น

และเห็นหลินหยางเอามือไพล่หลังและยังคงยืนอยู่บนผิวน้ำ

ร่างกายของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาดูปกติอย่างมากและยืนอย่างหยิ่งผยอง!

คนของดินแดนซากุระต่างตกตะลึงอย่างมาก

"นี่มันอะไรกัน?"

"เป็นไปไม่ได้..."

"เขาเป็น...ปีศาจร้ายหรือไงกัน?"

ผู้คนต่างเบิกตากว้างและมองออกไปอย่างไม่เชื่อสายตา

หลินหยางก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

ผู้ที่ทำหน้าที่บัญชาการรีบตะโกนออกไปอย่างไม่ลังเล "ยิงขีปนาวุธต่อเนื่อง! ยิงขีปนาวุธอย่างหยุด!!"

"รับทราบ!"

ตู้ม ตู้ม ตู้ม....

การระเบิดอย่างรุนแรงทำให้หลินหยางจมลงอีกครั้ง

ทว่ากลับไม่เป็นผล หลินหยางเดินออกมาจากบริเวณที่ถูกยิงขีปนาวุธและเดินไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม...

เครื่องบินรบกว่าร้อยลำมุ่งเป้ามาที่หลินหยางและกระสุนสามสิบ มม. ก็ยิงเข้าใส่หลินหยางราวกับเม็ดฝน

แต่ร่างเทพยุทธของหลินหยางในตอนนี้กลับแข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าอะไร เมื่อกระสุนเหล่านี้ยิงเข้าสู่ร่างกายของเขาก็กลับกลายเป็นฝุ่นผงทันทีและไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้แม้แต่นิดเดียว

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว....

ขีปนาวุธหลายสิบลูกตกลงมาจากเครื่องบินรบ ตามด้วยแสงวาบ

พื้นผิวทั้งหมดของทะเลถูกเผาไหม้โดยตรง

สถานการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ทำให้กลุ่มนักถ่ายภาพต่างหวาดกลัวและตื่นตระหนก

"หมอเทวดาหลินจะไม่ถูกคนญี่ปุ่นฆ่าตายไปแล้วเหรอ?" ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในทีมเอามือกุมปากและกล่าวออกมาพร้อมกับน้ำตา

ทุกคนต่างไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วงหมอเทวดาหลินหรือตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าจนร้องไห้ออกมา

"ถ้าเจอแบบนี้ไม่ว่าใครก็ต้องตายแน่ๆ...หมอเทวดาหลินคงจบชีวิตแล้วแน่ๆ..." เพื่อนที่อยู่ข้างๆ พูดปลอบใจ