บทที่ 1681 ถ้าไม่คุกเข่าแล้วจะทำไม?

คฤหาสน์ชานเมืองซึ่งเป็นที่พักอาศัยของบ้านที่สามของตระกูลเหลียง มีกลุ่มคนสวมชุดดำและแว่นดำบุกเข้าไปและเริ่มทำการจับตัวทุกคนโดยไม่เว้น

"พวกคุณเป็นใคร?"

"พวกคุณทำอะไรกัน? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

"หยุดเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า! รีบแจ้งตำรวจเร็วเข้า! แจ้งตำรวจ!"

คนของบ้านที่สามของตระกูลเหลียงต่างพากันกรีดร้องและดิ้นรน

ทว่าพวกเขากลับไม่สามารถแรงของกลุ่มคนชุดดำได้ ไม่นานก็ถูกจับทั้งหมด

"มีแบบนี้ด้วยเหรอ! พวกคุณเป็นใครกันแน่? ใครเป็นคนส่งพวกคุณมา!"

เหลียงเว่ยกั๋วโกรธมาก

หลังจากเขาพูดจบชายชุดดำคนหนึ่งก็ยกคางของเขาขึ้นและตบไปที่ใบหน้าของเขา

ชายชราที่น่าสงสารถูกตบจนเกือบหมดสติ

"ตาแก่! ผมจะบอกอะไรให้นะ! คุณท่านชูสั่งให้พวกเรามาเชิญพวกคุณไป! ทำไมเหรอ? คุณคิดจะจัดการคุณท่านชูอย่างงั้นเหรอ?" ชายชุดดำกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณท่านชู? คุณท่านชูคนไหนเหรอ?"

"ความจำเสื่อมหรือไง? เยี่ยนจิงจะมีสักกี่คุณท่านชูกันแน่?"

"หรือว่าจะเป็น?"

สีหน้าของเหลียงกั๋วซงซีดเผือดราวกับนึกถึงคนที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมาได้และจากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

"อยู่นิ่งๆ ล่ะ พาออกไป!"

ชายชุดดำตะโกนและจากนั้นคนของตระกูลเหลียงจำนวนมากก็ถูกต้อนขึ้นรถและไปยังโถงไว้ทุกข์ของตระกูลกู่

คนของตระกูลเหลียงตัวสั่น

แม้ว่าหลายคนจะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เมื่อเห็นคุณท่านชูนั่งอยู่หน้าโถงหน้าไว้ทุกข์ จู่ๆ พวกเขาก็เข้าใจได้ว่าตัวเองไม่อาจปฏิเสธได้

"ใครคือเหลียงซวนเหม่ย?"

คุณท่านชูตะโกนออกมา

เหลียงซวนเหม่ยถูกคนประคองเดินออกไป

อาการบาดเจ็บของเธอยังไม่หายดีและหลายบริเวณก็ถูกพันแผลซึ่งเห็นแล้วน่าสงสารอย่างมาก

คุณท่านชูขมวดคิ้วและกล่าวว่า "เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นอะไร?"

"ทำไมคุณท่านถึงถามเรื่องไร้สาระแบบนี้? ฉันเป็นอะไร หลานชายของคุณรู้เห็นเป็นอย่างดีไม่ใช่เหรอ?" เหลียงซวนเหม่ยกล่าว

เมื่อพูดจบคุณท่านชูก็หันไปมองชูไท่

สีหน้าของชูไท่เปลี่ยนไป เขารู้ว่าเถียงไม่ออกแต่ก็กัดฟันพูดออกมา "เหลียงซวนเหม่ย เธอหมายความว่ายังไง? เธอหมายความว่าฉันเป็นคนทำร้ายเธองั้นเหรอ? เธอ...เธอหยุดพูดเหลวไหลเดี๋ยวนี้นะ!"

เหลียงซวนเหม่ยไม่พูดอะไร

ทว่าคุณท่านชูไม่ใช่คนโง่และรู้สึกโกรธเคืองชูไท่อย่างมาก แต่ก็ไม่ถามอะไรต่อและกล่าวเพียง "แม่หนู ได้ยินมาว่าเธอสนิทกับหมอเทวดาหลินจริงเหรอ?"

"หากคุณท่านคิดจะจัดการหมอเทวดาหลินก็ไ่ต้องพูดอะไรให้มากความ! ฉันไม่มีทางพูดเรื่องที่เกี่ยวกับเขาให้คุณฟังแม้แต่เรื่องเดียว" เหลียงซวนเหม่ยกล่าว

"ฮึ แม่หนูคนนี้น่าสนใจไม่น้อย!"

คุณท่านชูหัวเราะแต่สีหน้าเคร่งขรึม "แม่หนู เธอปากแข็งแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ครั้งนี้หมอเทวดาหลินทำเกินไปแล้ว! ถ้าไม่ใช่เขา กู่ซานก็คงไม่ตาย! แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนฆ่า แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่เกี่ยวข้องกับเขา! ฉันเรียกเธอมาไม่ใช่เพราะต้องการหลอกใช้เธอเพื่อจัดการกับหมอเทวดาหลิน แค่ต้องการให้เธอพูดเกลี้ยกล่อมเขา! ให้เขามาคุกเข่าขอโทษกู่ซานที่หน้าโลงศพ หากเขายอมก้มศีรษะ เรื่องนี้ก็จะจบ ถึงยังไงคนก็ตายจากไปแล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากจะให้มีใครตายเพิ่มอีกคน แต่หากเขายังคงดื้อรั้นแบบนี้และไม่ยอมให้คำอธิบายกับคนของตระกูลกู่ ไม่ยอมให้เกียรติตระกูลชู แม่หนู...งั้นก็อย่าหาว่าฉันรังแกคนที่อายุน้อยกว่าล่ะ!"

เมื่อพูดจบสีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยก็ซีดลงเล็กน้อย

และรู้สึกว่าคุณท่านชูจะต้องทำแบบที่พูดแน่ๆ

อำนาจของตระกูลชูเธอก็พอจะได้ยินมาบ้าง

อีกอย่างช่วงนี้เธอก็เคยได้ยินคุณปู่เหลียงเว่ยกั๋วพูดว่าช่วงนี้ตระกูลชูมีอำนาจอย่างมาก

หากจะต้องคิดเป็นศัตรูกับตระกูลแบบนี้ หลินหยางคงไม่ถูกถลกหนังหรอกเหรอ....

"ฉันพูดแค่นี้! ประเดี๋ยวถ้าเขามาแล้ว พวกเธอก็พูดเกลี้ยกล่อมเขาเองแล้วกัน แล้วอย่าหาว่าฉันไม่มีเหตุผลล่ะ!"