บทที่ 1757 ถูกหลอกใช้แล้ว

หินหิมะยอดเขาเทียนซาน?

นี่มันหินธรรมดาก้อนหนึ่งชัดๆ!

ทุกคนไม่ได้โง่ และต่างตระหนักขึ้นได้

ครั้งนี้เฉาเจิ้งเฟิงนิ่งลงอย่างสิ้นเชิง

ท่านถงหรี่ตาและกวาดสายตามองไปยังแขกคนอื่นๆ และยิ้มออกมา "หากไม่มีใครประมูล งั้นหินหิมะยอดเขาเทียนซานนี้คงต้องบอกลาการประมูลในครั้งนี้ไปอย่างน่าเสียดาย"

เมื่อพูดจบ ท่านถงก็ยกค้อนขึ้นมาทุบ

แต่ขณะนี้เอง แขกคนหนึ่งก็อดไม่ได้และยกมือขึ้นตะโกนเสียงดัง "ผมประมูลหนึ่งพันหนึ่งร้อยล้านหยวน!"

เมื่อชายคนนั้นตะโกนประมูลก็ทำให้เฉาเจิ้งเฟิงรู้สึกโมโหและหันไปมองคนที่ประมูล

ชายคนนั้นไม่กล้ามองไปยังเฉาเจิ้งเฟิง

"คนของตระกูลมู่ใช่ไหม? ก้อนหินธรรมดานี้ควรค่าแก่การประมูลด้วยราคาสูงขนาดนี้เลยเหรอ?" เฉาเจิ้งเฟิงกล่าว

เมื่อคนของตระกูลมู่คนนั้นได้ยินเข้าก็ยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "คุณเฉา ผมไม่มีความเชี่ยวชาญด้านการประเมินของล้ำค่า แต่หินก้อนนี้มีความแปลกประหลาดอย่างมาก อีกอย่างทุกคนก็ไม่ประมูลกัน ผมจึงประมูล ถ้าคุณเฉาชอบ งั้นผมไม่ประมูลเพิ่มแล้วก็ได้ ผมจะเสียสละให้กับคุณ ตกลงไหม?"

แม้จะเป็นการพูดแก้ตัว แต่กลับทำให้เฉาเจิ้งเฟิงรู้สึกอับอาย

จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีก

หากเขาประมูลไป งั้นก็เท่ากับเขาติดกับของท่านถงนะสิ?

คนอื่นประมูลไปเพื่อแสดงความมีน้ำใจเท่านั้น หากเขากล้าประมูล นั้นก็เท่ากับว่าเขาโง่

ทว่าต่อให้เขาไม่พูดอะไร เฉาเจิ้งเฟิงและฮวาอันก็เสียเปรียบไป

"หนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน ครั้งที่หนึ่ง!"

"หนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน ครั้งที่สอง!"

"หนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน ครั้งที่สาม! ได้ไปครองครับ!"

ท่านถงหัวเราะอย่างมีความสุขและจากนั้นก็เดินลงจากเวทีเพื่อไปจับมือกับชายคนที่ประมูลไปได้ "ยินดีด้วยครับคุณมู่! ยินดีด้วยจริงๆ!"

"ฮ่าๆ" คนของตระกูลมู่ยิ้มเจื่อนๆ แต่ก็คุ้มค่า อย่างน้อยการจับมือกับท่านถงครั้งนี้จะต้องนำมาผลประโยชน์อันมากมายเข้ามาในตระกูลอย่างแน่นอน แม้จะทำให้ฮวาอันไม่พอใจก็ตาม

เมื่อมีตระกูลมู่คอยเปิดทางให้ ทำให้การประมูลสิ่งของชิ้นต่อๆ ไปจึงเป็นไปอย่างราบรื่นอย่างมาก

เขายังคงนำสิ่งของธรรมดา ทั้งเศษเหล็ก เศษโลหะต่างๆ นานา ทว่าทุกคนกลับยอมจ่ายเพื่อแลกกับความสัมพันธ์

และเฉาเจิ้งเฟิงก็ไม่ยกมือประมูลอีกต่อไป

เพราะหากเขายกมือประมูล จะต้องไม่มีใครยกมือเพิ่มราคาอีกแน่ ถึงตอนนั้นเขาจำเป็นต้องจ่ายเงินกว่าหลายพันล้านเพื่อแลกกับเศษเหล็กเก่าๆ ทั้งเสียเงินและเสียหน้า

เฉาเจิ้งเฟิงอดทนอยู่นาน จากนั้นก็แสร้งทำเป็นเดินไปเข้าห้องน้ำและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฮวาอันเพื่อรายงานเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

"น่าสนใจมาก! ดูท่าเจ้าหมอนี่ก็มีความสามารถไม่ธรรมดา"

"คุณฮวา ตอนนี้เราควรทำยังไงดีครับ?"

"ในเมื่อเขาคิดจะเล่นแบบนี้ งั้นเราก็เล่นกับเขาให้ถึงที่สุด! ฟังนะ เดี๋ยวคุณส่งรายชื่อคนที่ประมูลได้ทั้งหมดมาให้ผม! ผมจะไปจัดการเอง ผมจะทำให้คนเหล่านี้ได้รู้ว่าจุดจบของการเป็นศัตรูกับฮวาอันเป็นยังไง!"

"ครับคุณฮวา!"

เมื่อเฉาเจิ้งเฟิงกลับไปในงานประมูล คนของตระกูลมู่ที่ประมูลได้เป็นคนแรกก็ได้รับโทรศัพท์จากทางตระกูลของตัวเอง

เวลาผ่านไปสีหน้าของคนตระกูลมู่ก็ซีดเผือดและรีบลุกขึ้นกล่าวด้วยเสียงสั่น "ท่าน...ท่านถง! ผมไม่ต้องการของที่ผมประมูลได้เมื่อสักครู่แล้ว..."

"ไม่ต้องการ?"

ท่านถงที่กำลังดำเนินรายการบนเวทีอยู่ก็ตกใจ "ทำไมจู่ๆ ถึงไม่ต้องการล่ะ?"

"เอ่อ...เอ่อ...ถึงยังไงผมก็ไม่อยากได้แล้ว ท่านถง ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ" คนของตระกูลมู่กล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ท่านถงขมวดคิ้วและเข้าใจได้ทันทีว่าฮวาอันคอยกดดัน จากนั้นจึงกล่าวขึ้นมา "คุณมู่ หากคุณไม่ต้องการสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ก็จะถือว่าคุณได้ทำผิดกฎการประมูล และตามกฎแล้ว คุณจำเป็นต้องจ่ายค่าปรับในการผิดสัญญาเป็นสองเท่าของราคาประมูล คุณคิดดีแล้วเหรอ?"

"คิดดีแล้วครับ! ผมคิดดีแล้ว! จ่าย! ผมยอมจ่ายทั้งหมด! อ้อใช่ สุขภาพของผมไม่ดีเท่าไร ท่านถง ผมขอตัวลากลับก่อนนะครับ!"

คนของตระกูลมู่กล่าวอย่างประหม่าและจากนั้นก็เดินออกไปทันที

ทุกคนต่างตกตะลึง

สีหน้าของท่านถงเคร่งเครียดอย่างมาก

ทว่าเรื่องกลับไม่จบลงเพียงเท่านี้

ท่านถงยังไม่ทันที่จะจัดการประมูลต่อไป ทว่ากลับมีอีกคนลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและขอปฏิเสธรับของที่ประมูลได้

ท่านถงตกใจ

ไม่นาน คนที่ประมูลไปได้ก็ต่างพากันปฏิเสธ พวกเขายอมที่จะจ่ายค่าผิดสัญญาสองเท่า และทำยังไงก็ไม่ยอมรับของที่ประมูลไปได้