บทที่ 1760 ผมจะทำให้คุณเป็นอมตะ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า สิงหู่ก็ขมวดคิ้วและรีบหันไปส่งสัญญาณให้เหลยเฉิน

เหลยเฉินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพราะคิดว่าข้างนอกเป็นคนของฮวาอันและท่านถง จึงคิดที่จะกำจัด

ทว่าคาดไม่ถึงว่าวิ่งออกไปไม่นาน ปัง!

เหลยเฉินกระเด็นกลับเข้ามาและตกลงที่พื้นอย่างแรง

ทุกคนต่างตกตะลึงและเมื่อมองไปก็พบว่าเหลยเฉินนอนดิ้นทุรนทุรายและมีเลือดไหลนองพื้น แขนและขาของเขาหักลง และผ่านไปสามวินาทีเขาก็หมดลมหายใจลง

ตายแล้ว!

"อ๋า?"

สิงหู่ตกใจจนหน้าถอดสี

ท่านถงและฮวาอันก็ตกใจมากเช่นกัน

เหลยเฉินเป็นยอดฝีมือระดับสูง ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายจัดได้เพียงชั่วพริบตา

ใครกัน?

สายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปที่ประตู

จากนั้นก็เห็นหลินหยางเดินเข้ามาพร้อมกับอี้เซียนเทียน

"คุณอี้!"

ท่านถงดีใจมาก

สีหน้าของฮวาอันแย่ลง แม้ว่าเขาและอี้เซียนเทียนจะไม่ใช่ศัตรูกัน แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ดีเท่าไรนัก จู่ๆ เขาก็มาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ จะต้องมีเหตุผลอะไรอย่างแน่นอน

อี้เซียนเทียนแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและมองออกไป จากนั้นก็ชี้ไปที่ทั้งสามคนและตะโกนออกมา "ฮวาอัน! ถงจง! สิงหู่! พวกคุณทั้งสามมีเจตนาร้ายแอบแฝงเพื่อกระทำการอันเป็นโทษต่อซางเหมิง! ตอนนี้ผมขอให้กฎระเบียบของซางเหมิงในการจัดการกับพวกคุณทั้งหมด! !"

"จัดการ?" ฮวาอันรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก

สีหน้าที่ยิ้มแย้มของท่านถงกลับแข็งทื่อและไม่นานเข้าก็เข้าใจทุกอย่างทันที จากนั้นจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ผมรู้แล้ว! ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว! ที่แท้สองคนที่ใช้ปืนยิงเฉาเจิ้งเฟิงก็เป็นคนของคุณอี้เซียนเทียน! ผมเข้าใจแล้ว! ฮ่าๆๆ..."

"คนที่ฆ่าเฉาเจิ้งเฟิงไม่ใช่คนของคุณเหรอ?" ฮวาอันหันกลับไปถามทันที

"จะเป็นคนของผมได้ยังไง? ผมถามคุณ ทำไมเมื่อเฉาเจิ้งเฟิงตายคุณก็เข้ามา?" ท่านถงถามด้วยความสงสัย

"มีคนบอกผมว่าคุณยิงเฉาเจิ้งเฟิงตาย ผมก็เลยมาที่นี่!" ฮวาอันขมวดคิ้วและเหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้

"เมื่อเฉาเจิ้งเฟิงตายลง คุณก็มาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู คุณไม่คิดว่าคุณมาถึงเร็วไปหน่อยเหรอ? เห็นได้ชัดว่ามีคนบอกคุณล่วงหน้าว่าเฉาเจิ้งเฟิงตายลงแล้ว แล้วคุณก็เดินทางมาและบังเอิญเห็นเฉาเจิ้งเฟิงถูกยิงต่อหน้าต่อตา จากนั้นคุณเลยคิดว่าผมเป็นคนฆ่า!" ท่านถงหัวเราะและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

"อี้เซียนเทียน คุณเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดใช่ไหม?" ฮวาอันกัดฟันกรอด

"พูดตามหลักแล้ว คุณหลินที่อยู่ข้างๆ ผมเป็นคนวางแผนทั้งหมด" อี้เซียนเทียนกล่าว

"คุณหลิน?" ทุกคนหันไปมองหลินหยาง

"คุณหลินไหนเหรอ?"

"หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน ทุกคนไม่เคยได้ยินชื่อเหรอ?" อี้เซียนเทียนกล่าว

"อะไรนะ? หมอ...หมอเทวดาหลิน?"

"อี้เซียนเทียน คุณสมรู้ร่วมคิดกับหมอเทวดาหลิน! คุณเป็นคนทรยศต่อซางเหมิง!"

ทุกคนต่างพากันตะโกนด่าทอ

ทว่าฮวาอันกลับนิ่งเฉยและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "หมอเทวดาหลิน เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกัน ทำไมคุณถึงบงการให้ผมและท่านถงเป็นศัตรูต่อกัน? หรือว่าคุณคิดจะกำจัดเราสองคนและต้องการขึ้นเป็นผู้นำพันธมิตรซางเหมิง?"

"ผมไม่สนใจและผมก็ทำไม่ได้ด้วย" หลินหยางส่ายหน้า "ผมรู้สึกว่าอี้เซียนเทียนสมควรกับตำแหน่งนั้นมากกว่าพวกคุณ หากให้เขาได้เป็นผู้นำกลุ่มธุรกิจซางเหมิง ผมเชื่อว่าอนาคตของซางเหมิงจะเจริญก้าวหน้าอย่างมากแน่!"

"คุณ..."

ทุกคนต่างเข้าใจทุกอย่างได้ทันที

หลินหยางคิดจะใช้อี้เซียนเทียนเป็นตัวเชื่อมในการเข้าควบคุมซางเหมิง!

น่ารังเกียจที่สุด!

"ซางเหมิงไม่มีทางตกไปอยู่ในมือของพวกคุณอย่างแน่นอน! ท่านถง สิงหู่ เรามาร่วมมือกันกำจัดพวกเขากันเถอะ" ฮวาอันกัดฟันกรอด

"ตกลง!"

"ตกลงตามนั้น!"

ท่านถงและสิงหู่พยักหน้าพร้อมกัน

ทั้งสามลุกขึ้นและเตรียมลงมือ

และขณะที่กำลังจะลงมือ ทั้งสามก็วิ่งหนีออกไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ที่แท้ทั้งสามต่างก็ไม่ได้คิดจะต่อสู้กับหลินหยาง ทว่าหวังจะหลอกใช้คนอื่นอีกสองคนในการยื้อเวลาหลินหยาง เพื่อให้ตัวเองหลบหนีออกไปได้