บทที่ 1772 อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย

การแสดงออกของหลินหยางทำให้หลินยิงฉงและชายวัยกลางคนรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

เขาคนนี้คือคนที่บุกเข้าไปถล่มทำลายประเทศญี่ปุ่น หมู่บ้านราชาสมุนไพรและสำนักหงเหยียนเพียงลำพังจริงเหรอ?

ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป!

หลินยิงฉงแสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

แต่เขารู้สึกประหลาดใจอย่างหนึ่ง

กระบวนท่าของเขาคนนี้

ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก...เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

และเมื่อเวลาผ่านไปหลินยิงฉงก็ยังนึกไม่ออก

"รีบกำจัดเขาให้เร็วที่สุด! จะได้กลับไปรายงานภารกิจ!" ขณะนี้เองชายวัยกลางคนก็ตะโกนออกมาและเหมือนว่าเขาทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

หลินยิงฉงพยักหน้าและก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

กรงเล็บเหมือนกรงเล็บของนกอินทรี ตะปบไปที่ศีรษะของหลินหยางโดยตรง และหวังที่จะฉีกศีรษะของเขาออกจากกัน

แต่หลินหยางไม่ขยับและดวงตาของเขาเหมือนคบไฟ จ้องไปที่กรงเล็บที่โจมตี

เพี๊ยะ!

กรงเล็บอันแหลมคมของหลินยิงฉิงตะปบไปที่ศีรษะของหลินหยางอย่างรุนแรง จากนั้น...กลับไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้ และไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลือเลยสักนิดเดียว

หลินยิงฉงขมวดคิ้ว "นี่คือ...ร่างเทพยุทธ?"

"อะไรนะ?"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังก็ตกใจเช่นกัน

หลินหยางได้เริ่มจู่โจมไปที่ร่างกายของหลินยิงฉงโดยที่พวกเขายังไม่ทันดึงสติขึ้นมาได้

อั่ก!

หลินยิงฉงกระอักเลือดออกมาและกระเด็นลอยออกไปตกที่เตียงอย่างแรง เขาลุกขึ้นและเช็ดเลือดที่มุมปากออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

เขาเชื่อมั่นได้อย่างหนึ่งว่าหลินหยางใช้ร่างเทพยุทธ!

เพราะมีเพียงร่างเทพยุทธเท่านั้นที่สามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้!

ส่วนร่างอื่นนั้นไม่มีอะไรน่าหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว

ทั้งสองจับจ้องไปที่หลินหยางอย่างไม่คลาดสายตา

หลินหยางกลับพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"ทำไมเหรอ? พวกคุณมีความสามารถแค่นี้ก็กล้ามาสร้างปัญหาขึ้นที่เจียงเฉินงั้นเหรอ? คิดว่าผมฆ่าพวกคุณไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ยกฝ่ามือขึ้นและพุ่งตรงไปที่หลินยิงฉงอย่างโหดเหี้ยม

พลังที่หนาแน่นและน่าตกใจได้นำพาพลังเหนือธรรมชาติที่ไม่เคยมีมาก่อนของหลินหยางออกมา

พุ่งออกไปอย่างเกรี้ยวกราด ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรจะต้านทานมันได้

หลินหยางตกตะลึงอย่างมากและรีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อรับการจู่โจม