บทที่ 179 คุณคิดว่าผมไม่กล้าหรอ?

"คุณไคฉี๋ สวัสดี ได้ยินว่าคุณไคฉี๋เป็นนักปราชญ์อันดับหนึ่งของเมืองหวงเถา วันนี้เกรงว่าจะจริง จิตวิญญาณอันชาญฉลาดของคุณช่างน่าเกรงขามอย่างยิ่ง!" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆๆๆ ตู้เซียนจือนี่ช่างพูดจริงๆ มาๆๆ ลุงไคเตรียมของดีไว้ให้แล้ว พวกเรานั่งลงคุยกันเถอะ" ไคฉี๋พูดด้วยรอยยิ้ม

"ลุงไค ผมดื่มไม่ค่อยได้"

"หืม แค่นิดเดียวเอง" ไคฉี๋ยิ้ม

ชายผู้นั้นดูหมดหนทาง และเดินเข้าไปในห้องโถงชั้นในพร้อมกับครอบครัวของเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกคนกำลังจะเข้าไปในห้องโถงชั้นใน หลินหยางก็ตะโกน

"ใครคือหัวหน้าตระกูลไค?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็ผงะ

ทุกคนหันหน้าไปมองต้นทางของเสียง

คนตระกูลไคหลายคนขมวดคิ้ว คิดว่าคนที่พูดคำนี้คือเหล่าแขกๆ เลยไม่ได้ส่งเสียงใดๆ

แต่ไคเจียงกลับไม่คิดเช่นกัน

เขาเคยเห็นหลินหยางมาก่อน และรู้ทันทีว่าคือหลินหยาง

"คุณหรอ?"

ไคเจียงตะโกนออกมา

"ไคเจียง คนนี้คือใคร?" ไคฉี๋ขมวดคิ้วและถาม

"หลินหยาง! ลูกเขยของจางจงหัวตระกูลจาง" ไคเจียงพูด สายตาของเขาโหดร้าย: "คนนี้แหละที่ทำให้ไคเจียงบาดเจ็บ"

เมื่อคนรอบข้างได้ยินก็ประหลาดใจ

ไคฉี๋ตระหนักได้ทันที

"ที่แท้ก็คือเขาหรอ? เคยได้ยินอาสามพูดก่อน เหมือนว่าเขาจะเป็นประธานของสมาคมการแพทย์เจียงเฉินใช่ไหม?"

"ใช่" ไคเหิงพูดอย่างเยือกเย็น

เขายังบอกเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้กับไคฉี๋ฟัง ไคฉี๋เข้าใจได้

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

ที่นี่คือตระกูลไค! ไม่ใช่ตระกูลจาง!

ทำไมเขาถึงมาที่นี่?

เขามาหาความตายที่นี่หรอ? หรือเขามาในตัวแทนของใคร?

แต่เบื้องหลังของหลินหยางไม่ได้มีกองกำลังอะไรไม่ใช่หรอ? แค่สมาคมการแพทย์นั่นหน่ะหรอ? สมาคมการแพทย์ไม่ได้ยุ่งอะไรกับตระกูลไคหนิ....

"หลินหยาง คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" ไคฉี๋ถามอย่างเย็นชา

แม้ว่าหลายตระกูลอยากจะกระทืบตระกูลไคให้เป็นชิ้นๆ แต่เมื่อมีแขกอยู่พวกเขาก็ไม่กล้าทำหยาบคายในเวลานี้

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจใดๆ

เขาก้าวออกไปและเดินไปด้านหน้า

แขกเหล่านั้นหลีกทางออก คนตระกูลไคสีหน้าเคร่งขรึม จะเข้าไปขวางหลินหยาง

แต่ไคฉี๋โบกมือบอกพวกเขาว่าไม่ต้องยุ่ง

คนตระกูลไคเห็นท่าเข้าก็ถอยออกไป

อย่างไรก็ตามหลินหยางไปได้เดินไปทางพวกของไคฉี๋ แต่เขาเข้าไปในห้องโถงด้านในและพบที่นั่งโดยตรง เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาและหยิบอาหารบนโต๊ะไปด้วยอาหารอันโอชะ และกินดื่มอย่างไม่เกรงใจ

"ไอสารเลว!"

คนตระกูลไคโมโหสุดขีด และจะเข้าไปต่อย

"อาหมิง ให้เขากินไป"

ไคฉี๋ตะโกนให้คนตระกูลไคหยุด

"หัวหน้าตระกูล!" คนที่ชื่ออาหมิงรีบร้อน

"เขาเป็นแขก หรือว่าคนตระกูลไคจะไม่ให้แขกมาเพลิดเพลินกับอาหารได้?" ไคฉี๋ยิ้มเล็กน้อย

"ใช่ กินเยอะๆ นะหลังจากกินข้าวมื้อนี้แล้ว ไม่มีใครรู้ว่าจะได้กินอีกไหม" ไคเจียงข้างๆ ส่งเสียงออกมา เสียงของเขาโหดร้ายอย่างมาก ราวกับว่ากำลังจะบ่งบอกอะไร

"สั่งไปที่ห้องครัว รีบปรุงอาหารสดมาให้แขกตระกูลตู้เพลิดเพลินใหม่ อาหารเหล่านี้ถูกเด็กนี้กินไปแล้ว ก็ไม่ต้องสนใจแล้ว" ไคเหิงพูด

"ท่านเหิง และอาหารโต๊ะอื่นหล่ะ?" คนข้างๆ ถาม

"ไม่ต้องการแล้ว"ไคเหิงพูดอย่างเรียบ

"โอเค"

ชายคนนั้นวิ่งออกไป

"ต้องขอโทษด้วย คุณชายตู้ พวกเราไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ คุณไปนั่งรอด้านข้างก่อน รอให้พวกเราจัดการเรื่องนี้ก่อน แล้วจะบริการคุณใหม่" ไคเหิงพูดขอโทษ

"ต้องการให้พวกเราช่วยไหม?" ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องๆ คุณชายไม่ต้องลำบาก!" ไคเหิงรีบโบกมือ