บทที่ 1801 จับเป็นตัวประกัน

หุ่นจักรกลโซซัดโซเซล้มลงกับพื้นและเกิดฝุ่นกระเด็นไปทั่ว ร่างสีดำสนิทที่หนักอึ้งไม่สามารถขยับไม่อีกต่อไป ส่วนศีรษะนั้นถูกระเบิดจนเละไปนานแล้ว และเผยให้เห็นท่อและอุปกรณ์แปลกประหลาดที่อยู่ภายใน

สิ่งเหล่านี้เป็นสีเงินที่ทำมาจากวัสดุพิเศษ หลินหยางอดไม่ได้ที่จะจ้องมองด้วยความสนใจ

เทคโนโลยีสมัยใหม่นั้นก้าวหน้าไปมากแล้ว แต่เกรงว่าจะไม่มีใครสามารถสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้

อี้เซียนเทียนและธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ข้างหลังต่างพากันเบิกตากว้าง

หมัดเดียว!

ก็ทำให้หุ่นจักรกลพังลงได้อย่างน่ากลัว?

ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญมากขนาดนี้

เดิมทีทุกคนต่างคิดว่าหลินหยางคงต้องต่อสู้อย่างดุเดือดกับหุ่นจักรกลอยู่พักหนึ่ง ใครจะคิดว่าจะง่ายดายขนาดนั้น

หลินหยางนั่งขัดสมาธิและทำการดึงเข็มเงินออก จากนั้นแขนที่แดงก่ำของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำทันที ซึ่งดูแล้วน่าตกใจอย่างมาก

"นี่คือทักษะความสามารถด้านการแพทย์ทางการต่อสู้ของคุณงั้นเหรอ?"

ธิดาศักดิ์สิทธิ์อดไม่ได้ที่จะจับจ้อง

"ทำไมเหรอ? ยอดมากเลยใช่ไหม?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"น่าทึ่งอย่างมาก แต่หากเทียบกับอาจารย์ของฉัน คุณยังสู้เขาไม่ได้สักนิด" ธิดาศักดิ์สิทธิ์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"แต่หากให้เวลาผมอีกสิบปี อาจจะไม่เป็นเช่นนี้ก็ได้" หลินหยางกล่าว

เมื่อพูดจบธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็ตกใจและมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

เธอเห็นด้วยกับคำพูดของหลินหยาง! หรือจะพูดได้อีกอย่างว่าเธอไม่อาจปฏิเสธต่อคำพูดนี้ได้!

หลินหยางอายุน้อยเช่นนี้ แต่กลับมีความสามารถระดับสูงเช่นนี้ ต่อให้เขาเริ่มฝึกฝนตั้งแต่ในครรภ์มารดา มันก็เพียงพอที่จะอธิบายความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวของเขาในวันนี้

ไม่รู้ว่าเทพอัคคีต้องใช้เวลากี่ปีในการบ่มเพาะบำเพ็ญเพียรก่อนที่เขาจะประสบความสำเร็จอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ และ หลินหยางอาจสามารถแข่งขันกับเทพอัคคีคนปัจจุบันในอีกสิบปีข้างหน้า

หากใช้เวลาเขาห้าปี...พละกำลังความสามารถของเขาจะไปถึงระดับไหน?

เป็นหนึ่งเดียวในโลกก็คงไม่เกินจริง?

หัวใจของธิดาศักดิ์สิทธิ์เต้นแรงมาก

เธอคิดว่าความสามารถของเธอพอจะเทียบได้กับอาจารย์ของเธอ และคนที่อายุเท่าเธอไม่อาจเทียบได้ ฉะนั้นเธอจึงดูถูกทุกคนเสมอมา

ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะได้มาเจอคนที่ร้ายกาจมากเช่นนี้...

"เยี่ยมมากพ่อหนุ่ม หมัดนี้ของคุณช่างน่าทึ่งมาก"

ชายชราเดินเข้ามาและกวาดสายตาไปมองหุ่นจักรกล

"แค่บังเอิญโชคดีเท่านั้น ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้เราสามารถเข้าไปข้างในถ้ำได้หรือยัง?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน พวกคุณมีคุณสมบัติในการเข้าถ้ำแล้ว! เดินเข้าไปได้เลย ประตูได้เปิดออกแล้วและมันก็ไม่ต้องการกุญแจจากผมด้วย" ชายชรากล่าว

"ผู้อาวุโส ขอถามอะไรได้ไหม การที่พวกเขาฝ่าฝืนบุกรุกเข้าไปแบบนั้นจะมีการลงโทษอะไรไหม?" หลินหยางถาม

ชายชราไม่พูดอะไร

หลินหยางยิ้มและถามขึ้นอีกครั้ง "ผู้อาวุโส คุณทราบไหมว่าไฟประหลาดอยู่ส่วนไหนของถ้ำนี้?"

ทว่าชายชรากลับไม่พูดอะไรและหันหลังนั่งลงตรงหน้าหลุมศพ จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง

"คุณหลิน ใครจะไปตอบคำตอบเหล่านี้ของคุณ" อี้เซียนเทียนหัวเราะ

"ในเมื่อเราได้สิทธิ์ในการเข้าไปแล้ว งั้นก็รีบเข้าไปกันเถอะ ไม่งั้นไฟประหลาดคงถูกอีกฝ่ายแย่งชิงไปได้แน่ ถึงตอนนั้นเราคงไม่เหลืออะไรให้ครอบครองแล้ว" ธิดาศักดิ์สิทธิ์กล่าว

ทว่าหลินหยางกลับไม่สนใจคำพูดของทั้งสองและเดินไปข้างหน้าของชายชราพร้อมกับถามด้วยรอยยิ้ม "ผู้อาวุโส ผมได้ยินมาว่าคนที่คอยเฝ้าดูแลสุสานหลิวเหยียนแห่งนี้มีด้วยกันสองคน คุณอยู่หน้าประตู แสดงว่าอีกคนหนึ่งจะต้องอยู่ข้างในใช่ไหม?"

คำถามนี้ยังคงไม่ได้รับความสนใจจากชายชรา เขายังคงงีบหลับต่อไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ราวกับได้ตัดขาดจากโลกนี้ไปแล้ว

ธิดาศักดิ์สิทธิ์และอี้เซียนเทียนต่างขมวดคิ้ว

หลินหยางต้องการทำอะไรของเขากันแน่?

เมื่อเห็นว่าชายชราไม่ตอบ หลินหยางก็ยกกำปั้นขึ้นมาและหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำโดยไม่โกรธเคืองอะไร

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมจะขยับเพื่อติดตามหลินหยางเข้าไปในถ้ำ

ทันใดนั้น

"โอ๊ย..."

ชายชราที่กำลังงีบหลับอยู่ลืมตาขึ้น จากนั้นไออย่างรุนแรงและจับไปที่จับหน้าอกของเขา

"แค่ก แค่ก แค่ก..."

"เกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

เมื่อเห็นชายชราอยู่ในท่าทางเจ็บปวดทุรนทุราย ทุกคนต่างพากันตกใจ

หลินหยางหยุดและหันไปมองชายชรา

"คุณ...คุณวางยาพิษ?" ชายชรากัดฟันกรอดและแสดงสีหน้าเจ็บปวด

"ใช่แล้ว ผู้อาวุโสวางใจได้ ยาพิษนี้ไม่ทำให้ถึงตาย เพียงแค่ทำให้คุณเป็นอัมพาตชั่วคราวเท่านั้น เพื่อไม่ให้คุณขยับตัวไปไหนได้ ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายคุณ เพียงแค่ขอความช่วยเหลือจากคุณเท่านั้น" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม