บทที่ 1802 ค่ายกลเทียนเหยียน

“ไฟสวรรค์เหรอ?”

หลินหยางเองก็รู้สึกฮึกเหิม เขาเดินเข้าไปตรวจสอบ ตามที่เทพอัคคีพรรณนามาก่อนหน้านี้ ชัดเจนแล้วว่านี่คือไฟสวรรค์!

“ดีมาก! เร็ว รีบมาเก็บรวบรวม!”

หลินหยางตะโกนขึ้น

อี้เซียนเทียนรีบสั่งให้ลูกน้องเอาอุปกรณ์มาโดยเฉพาะ เพื่อให้เก็บรวบรวมไฟสวรรค์ขึ้นมา

ไม่มีใครคาดคิดหรอก ว่าของสิ่งนี้จะได้มาอย่างง่ายดายเช่นนี้

ดีมาก!

หลินหยางไม่กล้าลังเลใจ ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขึ้นอีกว่า“ไป!”

พูดจบ ทุกคนเลยหมุนตัวเตรียมจะออกไปจากห้อง

แต่ตอนที่เขากับทุกคนหมุนตัว

ตึ้ง!

จู่ๆบานประตูได้ปิดอัตโนมัติ

คนที่อยู่ด้านในและด้านนอกต่างชะงักงัน รีบพุ่งไปเปิดประตู

แต่ประตูล็อกอัตโนมัติแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะทำยังไงก็ไม่สามารถเปิดได้

“แย่แล้ว! นี่คือหลุมพราง รีบทำลายประตูซะ!”

หลินหยางตะโกนขึ้นมา

ทุกคนต่างใช้ความสามารถโจมตีไปที่ประตูบานใหญ่

และเวลานี้ พวกเขาต้องประหลาด เมื่อพื้นที่ทุกตำแหน่งที่พวกเขาอยู่เหมือนจะมีการเคลื่อนไหวขึ้นมา แม้ว่าพวกเขาจะรีบทำลายบานประตู แต่ก็พบว่าประตูอีกด้านหนึ่งก็ไม่ใช่เส้นทางที่จะพาออกไปด้านนอกถ้ำแล้ว มันเป็นผาที่มืดทึบ

ห้องกำลังสั่นไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับตู้โบกี้รถไฟที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านในอุโมงค์ ไม่รู้ว่าพวกเขาไปแห่งหนใด

“แย่แล้ว! ดูอย่างนี้แล้วไฟสวรรค์อันนี้คือหลุมพราง! จงใจหลอกพวกเราเข้ามาห้องนี้ !”ธิดาศักดิ์สิทธิ์ได้สติกลับมา และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ออกไปไม่ได้แล้ว ทำได้แค่เดินกันไปทีละก้าว และว่ากันไปในแต่ละก้าว!”หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ

เป็นอย่างนี้ต่อเนื่องกันประมาณไม่ถึงสามสิบวินาที ห้องถึงได้หยุดการเคลื่อนไหวลง

ทุกคนได้ปรากฎตัวอยู่สถานที่โล่งกว้างอันแปลกประหลาดแห่งหนึ่ง

สถานที่โล่งกว้างใหญ่มาก และด้านนอกห้อง มีภาพสัญลักษณ์อักษรรูนแปลกประหลาดอยู่

แต่ทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจกับตัวอักษรรูนเหล่านี้ พวกเขาพากันมองสถานที่โล่งกว้างที่ออกไปไกลโพ้น

“พลังงานของไฟประหลาด! ไฟประหลาดอันแข็งแกร่ง! อีกทั้งไม่ได้มีชนิดเดียว! !”ธิดาศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปไกลๆและเผลอพูดออกมา

หลินหยางเองก็สัมผัสได้ถึงคลื่นที่มาจากไกลๆสุดลูกหูลูกตา

คลื่นนี้เมื่อเทียบกับไฟสวรรค์ที่ตัวเองเรียนรู้อยู่มันดูน่าเกรงขามและลึกล้ำกว่า

คิดว่าจะต้องเป็นของที่ล้ำค่ามากแน่นอน

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล