บทที่ 1805 ฆ่าทิ้งให้หมด

อี้เซียนเทียนกวาดสายตามอง เมื่อรู้ตัวตนแล้ว สีหน้าตึงเครียดดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ นี่น่าจะเป็นคนของชนเผ่าพื้นที่ราบฉีหยาง ! !”อี้เซียนเทียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“นิสัยของชนเผ่าพื้นที่ราบฉีหยางโหดเหี้ยมอำมหิต เห็นแก่ผลประโยชน์ ปกติฆ่าคนปล้นทรัพย์ ด้านนอกชื่อเสียงไม่ดี อย่างไรก็ตาม คนในเผ่ามีสายเลือดที่ไม่ธรรมดา และพวกเขาแต่ละคนเกิดมาพร้อมกับพลังเหนือธรรมชาติ มีความแข็งแกร่งมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะยั่วยุพวกเขา! จู่ๆ พวกเขาก็ปรากฏตัวที่นี่ คิดว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแน่นอน!"

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม และมองไปทางคนกลุ่มนี้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า”พวกคุณมาที่ห้องนี้ได้ยังไง? ห้องนี้ไม่ใช่ว่าแยกออกจากกันเหรอ?”

“เข้าใจผิดแล้ว ภายนอกดูแยกออกจากกันเท่านั้น ความเป็นจริงทุกห้องสามารถทะลุกันได้ ตอนที่พวกเรามา หัวหน้าเผ่าได้มอบแผนที่เล่ห์กลเกี่ยวกับสุสานหลิวเหยียนให้ชุดหนึ่งแล้ว ในมือของพวกเรามีแผนที่เล่ห์กล แน่นอนว่าสามารถหาเล่ห์กลที่หลบซ่อนอยู่ในห้องได้ สามารถเข้าออกห้องได้ตามสบาย”ผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าหัวเราะมองพิจารณาคนจำนวนหนึ่ง ตามด้วยดวงตาเป็นประกาย หัวเราะฮ่าๆพูดว่า“ ดูอย่างนี้แล้วคนของชนเผ่าฉีหยางพวกเราต่างได้รับความคุ้มครองจากพระเจ้าแล้ว! ห้องแรกที่เข้ามา คิดไม่ถึงว่าเป็นคนของกลุ่มธุรกิจซางเหมิง! ไม่ได้มีแค่ผู้อาวุโสอี้อยู่ ยังมีสาวสวยขนาดนี้อยู่ด้วย! โชคดี! โชคเข้าข้างแล้ว ฮ่าๆๆๆ….”

จุดมุ่งหมายที่กลุ่มธุรกิจซางเหมิงมาครั้งนี้คือใช้ของล้ำค่าแลกไฟประหลาด บนตัวจะต้องมีของดีไม่น้อยเลยทีเดียว เป้าหมายที่พวกเขาจะมาปล้นคือกลุ่มธุรกิจซางเหมิง!

“คุณคือเสินหม่านรองหัวหน้าเผ่าของชนเผ่าฉีหยางใช่ไหม? เสินหม่าน ผมจะบอกให้นะ ทางที่ดีคุณอย่ามาซี้ซั้ว! การทำให้กลุ่มธุรกิจซางเหมิงของผมไม่พอใจ ไม่มีผลดีอะไรกับชนเผ่าฉีหยางของพวกคุณเลย!”อี้เซียนเทียนพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“อี้เซียนเทียน จนถึงขนาดนี้แล้วคุณยังเอากลุ่มธุรกิจซางเหมิงมากดพวกเราเหรอ? เชอะ! ใช่ ไม่ผิด กลุ่มธุรกิจซางเหมิงของพวกคุณมีอำนาจมั่งคั่ง ใครจะกล้าทำพวกคุณไม่พอใจล่ะ! แต่คุณอย่าลืมล่ะ ที่นี่คือสุสานหลิวเหยียน เป็นสุสาน สถานที่ฝังศพคนตาย! ผมฆ่าพวกคุณที่นี่ แล้วใครจะรู้ว่าเป็นพวกผมชนเผ่าฉีหยางทำ?”เสินหม่านหรี่ตายิ้มพูดขึ้น

“ฮ่าๆๆๆ….”

คนที่อยู่ด้านหลังหัวเราะเสียงดังลั่น

“เสินหม่าน คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”

อี้เซียนเทียนกัดฟันกรอดถามขึ้น

“ทำอะไรเหรอ? แน่นอนว่ามาหาผลประโยชน์! พวกคุณกลุ่มธุรกิจซางเหมิงจะต้องมีของล้ำค่าอยู่ในมือมากมายนับไม่ถ้วนแน่นอน เอาออกมาเถอะ! เอาออกมาด้วยตนเองหน่อย อย่างนี้ผมจะได้เหลือศพพวกคุณไว้อย่างสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษว่าผมโหดเหี้ยมอำมหิต แยกพวกคุณเป็นชิ้นๆนะ!”เสินหม่านพูดอย่างเยือกเย็น

“ปากดี! พวกกลุ่มคนเสเพลกระจอกๆ ก็กล้ามาพูดกับฉันที่เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แบบนี้นะ! แกคิดว่าพวกแกจะสามารถควบคุมทุกอย่างได้เหรอ?”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์โมโห ลุกขึ้นยืน แล้วตะคอกออกมาเสียงดัง

“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ใช่ไหม?”

เสินหม่านมองธิดาศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มเล็กน้อยแล้วถามขึ้นว่า”คุณเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์มาจากไหนกัน?”

“ฉันเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของเกาะเสินหั่ว! อาจารย์คือเทพอัคคี! แกรนหาที่ตายเหรอ? กล้าหมายปองฉันเหรอ?”ธิดาศักดิ์สิทธิ์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“อะไรนะ? เกาะเสินหั่ว?”

“ลูกศิษย์ของเทพอัคคีเหรอ?”

คนของชนเผ่าฉีหยางพากันตกใจ

เสินหม่านเองก็ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดังลั่น

“ฮ่าๆๆๆๆ คิดไม่ถึงว่าคุณจะมีฐานะสำคัญแบบนี้ สุดยอด ! สุดยอดจริงๆ! แต่น่าเสียดาย….เทพอัคคีไม่รู้ว่าคุณจะต้องตายที่นี่ และไม่อาจที่จะไปแก้แค้นพวกเราชนเผ่าฉีหยางแล้ว! ฮ่าๆๆๆๆ….”

“แก้แค้น? ไม่ถึงขนาดนั้น หลังจากที่ฉันฆ่าพวกแก ฉันจะรายงานท่านอาจารย์ทันที! ว่าให้ฆ่าชนเผ่าฉีหยางของพวกแก!”ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตะคอกด้วยความโมโห

“เหรอ? อย่างนั้นจะต้องดูว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์มีฝีมือไหมนะ!”

เสินหม่านหรี่ตาลง ตะคอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“ลงมือ! ฆ่าคนพวกนี้ให้หมด จากนั้นปล้นเอาเงินทองให้หมด! ฟังนะ เก็บผู้หญิงคนนั้นไว้ ฉันชอบเธอ! รอหลังจากฉันเล่นสนุกเสร็จ พวกแกค่อยต่อทีละคนๆ! ธิดาศักดิ์สิทธิ์! สูงส่งจริงๆ? ฉันว่าพวกแกก็อยากจะลิ้มลองรสชาตินี้ใช่ไหม?”