บทที่ 181 ไม่มีใครหยุดเขาอีกแล้ว

ภาพที่น่าตกใจนี้ทำให้คนของตระกูลไคมองตาค้างตั้งนานแล้ว

โดยเฉพาะไคเหิง เขาอ้าปากกว้างจนสามารถยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ไคฉี๋รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด

นี่มันคืออะไร?

มายากลเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

แต่ถ้าหากเป็นมายากล ทำไมคนของตระกูลไคที่อยู่โดยรอบไม่สามารถขยับตัว?

ลมหายใจของเขาหยุดนิ่ง หนังศีรษะชาไปหมด หัวสมองวูบคิดอะไรไม่ออก

"เหล่าเน่ นี่มันอะไรกัน?"

คุณชายตู้ที่อยู่ในห้องโถงก็ตกใจมากเหมือนกัน เขาเงยหน้าขึ้นหันไปถามชายชราที่อยู่ด้านข้าง

หลังจากที่ชายชราดึงสติกลับมา ครุ่นคิดสักพักแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "เข็มเงิน!"

"เข็มเงิน?"

"สายตาของคุณชายไม่ดีพอ จึงไม่สามารถมองเห็นเทคนิคที่เขาใช้ ตอนที่คนคนนั้นหมุนตัว ผมเห็นเข็มเงินบินออกมาจากมือของเขาอย่างชัดเจน ถ้าหากผมคาดเดาไม่ผิด นี่เป็นวิชาสกัดจุดชีพจรโดยการฝังเข็มของการแพทย์แผนจีนโบราณ"

"ผมว่าคุณบ้าไปแล้วมั้ง สกัดจุดชีพจรโดยการใช้เข็มเงิน? คุณคิดว่ากำลังแสดงหนังวิทยายุทธอยู่หรือยังไง?" คุณชายตู้เค้นรอยยิ้มออกมา แต่ลมหายใจของเขาแรงขึ้นไม่น้อย

เหล่าเน่คนนี้เป็นยอดฝีมือที่ไม่ธรรมดา เป็นคนที่พ่อของเขาใช้เงินก้อนโตเพื่อจ้างมา ว่ากันว่าลูกศิษย์ของเขาล้วนแต่มีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม คนที่มีฝีมือด้อยที่สุดก็เป็นถึงแชมป์ศิลปะการต่อสู้ระดับประเทศ ด้วยศักยภาพของเขาไม่มีทางมองผิดแน่นอน

แต่ว่าการที่ใช้เข็มเงินสกัดจุดชีพจรอะไรแบบนี้มันเวอร์เกินไปหรือเปล่า?

คุณชายตู้ไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้

"เหล่าเน่ คุณจัดการคนคนนี้ได้หรือเปล่า?" คุณชายตู้ถามด้วยความสงสัย

"ผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน ถึงแม้คนคนนี้อายุจะยังน้อย แต่การที่เขามีศักยภาพถึงขนาดนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน คุณชาย คุณรีบไปก่อนเถอะ หลังจากที่ผมจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้วผมจะโทรหาคุณ" ชายชราพูด

ตู้เหิงครุ่นคิดสุดท้ายก็ตัดสินใจไป เขาพยักหน้าแล้วพูด "คุณระวังตัวด้วย"

พูดจบ เขาพาคนจะไปทันที

ชายชราก็เดินออกมาจากห้องโถงด้วย เขาเดินตรงเข้าไปหาหลินหยางอย่างเร่งรีบ

"พ่อหนุ่ม หยุดเดี๋ยวนี้!"

เขาตะโกนเสียงดัง

หลินหยางหันหน้าไปมองชายชราแวบหนึ่ง "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องลงมือ"

"ฮืม?" ชายชรารู้สึกแปลกใจ มองไปทางหลินหยางแล้วพยักหน้า "คุณถึงขั้นสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของผม ทั้งที่ผมปกปิดตัวเองอย่างดีแล้ว ดูเหมือนคุณก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน!"

"คุณเข้าใจผิดแล้ว ที่ผมรู้การมีอยู่ของคุณไม่ได้เป็นเพราะคุณมีวิชาการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง อันที่จริงผมไม่รู้จักวิชาศิลปะการต่อสู้เลยสักนิด ที่ผมรู้ตัวตนของคุณเป็นเพราะก่อนหน้านี้ผมเคยเจอคุณ!"

"เคยเจอผม?" เหล่าเน่รู้สึกอึ้ง "ที่ไหน?"

"เยี้ยนจิน"

อันที่จริงก็คือบ้านตระกูลหลิน

แต่ตอนนั้นหลินหยางยังเป็นเด็ก เหล่าเน่ในตอนนั้นไปขอเรียนวิชาการต่อสู้กับตระกูลหลินอยู่ปีสองปี หลังจากนั้นไม่นานเขาก็จากไป แต่หลินหยางสามารถจดจำทุกคนที่เคยเห็นในบ้านตระกูลหลิน

"ดูเหมือนคุณจะมีที่มาที่ไม่ธรรมดา"

เหล่าเน่ขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งขรึมลงมาก

เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ถ้าหากเดินตามคุณชายของตัวเองออกไป บางทีอาจจะช่วยลดปัญหาไม่น้อย

"ตระกูลตู้มาเพื่อออกหน้าแทนตระกูลไคใช่หรือเปล่า?"

หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ตระกูลไคเป็นสหายกับตระกูลตู้ สหายน้อยคนนี้ ถ้าหากคุณยินดีที่จะเป็นสหายกับตระกูลตู้ เรื่องนี้ก็ถือว่าให้มันแล้วกันไปแบบนี้เถอะ คุณคิดว่ายังไง?" เหล่าเน่พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"เกรงว่าคงจะทำแบบนั้นไม่ได้?"

หลินหยางยิ้มแล้วพูด "ตระกูลไคต้องการฆ่าคนทั้งครอบครัวของผม ถ้าเปลี่ยนเป็นตระกูลตู้ของคุณ พวกคุณจะทำยังไง?"

"เรื่องมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" เหล่าเน่ขมวดคิ้วมองไปทางไคฉี๋ "หัวหน้าตระกูลไค ตกลงคุณกับสหายน้อยคนนี้มีความแค้นอะไรกันแน่? ถึงขั้นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คือ…"

ไคฉี๋ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเล่าจากไหน

อันที่จริงถ้าหากมันเป็นปัญหาของไคโม่และหลินหยางเขาเองก็ไม่มีเวลาไปสนใจ แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับตระกูลจาง และตระกูลไคก็โดนตบหน้าครั้งใหญ่ ถ้าหากเขานิ่งเฉยไม่ทำอะไรเลย แล้วต่อไปตระกูลไคจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

"ตอนนี้จะพูดอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ในแววตาปรากฏให้เห็นเจตนาแห่งการฆ่า สายตาจ้องมองไปทางไคฉี๋

"พี่ใหญ่ระวัง!"

ไคเหิงตะโกนเสียงดัง รีบวิ่งเข้าไปขัดขวางหลินหยาง

แต่เหล่าเน่เร็วกว่าเขาไม่น้อย เพียงแค่พริบตาเดียวไปปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของทั้งสองคน ร่างกายที่ผอมแห้งและชราภาพพุ่งตรงเข้าหาหลินหยาง

หมัดของเขารุนแรงมากราวกับสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังลมปราณ เกรงว่าหมัดนี้คงจะสามารถชกทำลายก้อนหินเหมือนกับก้อนเต้าหู้

เหล่าเน่เป็นปรมาจารย์ทักษะการต่อสู้ของจริง ส่วนหลินหยางไม่รู้ทักษะการต่อสู้เลยสักนิด เวลาทั้งหมดของเขาทุ่มให้กับการวิจัยทักษะการแพทย์ การที่เขาสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ ล้วนแต่พึ่งพาวิชาเข็มเงินทั้งนั้น

ดังนั้นตอนที่เผชิญหน้ากับหมัดนี้ หลินหยางหลบออกไปด้านข้างอย่างไม่ลังเลทันที

แต่หลังจากที่มือของเหล่าเน่โจมตีโดนความว่างเปล่า เขากลับเหวี่ยงมือไปด้านข้างอย่างกะทันหัน กระแทกใส่หัวไหล่ของหลินหยางอย่างแรง

พลังที่พลุ่งพล่านทำให้หลินหยางลอยกระเด็นออกไปทันที

ร่างกายของหลินหยางลอยกระเด็นออกไปจนเกือบจะล้มลงพื้น แต่ในตอนนั้นเอง เหล่าเน่พุ่งเข้ามาอีกครั้งแล้ว การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก โดยมือพุ่งตรงเข้าไปหาหัวไหล่ของหลินหยางเหมือนกับกรงเล็บนกอินทรี