บทที่ 1814 ไม่มีทางชนะ

หลังจากที่เฮยหั่วและไป๋เหยียนต่อสู้กับหลินหยางอย่างดุเดือดก็เข้าใจได้ถึงความน่ากลัวของเขาคนนี้

พ่อหนุ่มคนนี้ไม่เพียงสามารถหลอมรวมร่างของเขากับเชื้อไฟได้เท่านั้น ทว่ากลับยังสามารถดูดซับเปลวเพลิงของค่ายกลเทียนเหยียนได้อีกด้วย!

ขณะนี้ เขาสามารถใช้พลังของค่ายกลเทียนเหยียนที่เก็บไว้ในเชื้อไฟเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับการโจมตีและการลงมือฆ่าของเขาทุกครั้ง

ไม่น่าแปลกใจที่คนๆ นี้ยืนกรานที่จะต่อสู้กับไป๋เหยียนและเฮยหั่ว

เพราะหากเขาไม่ได้ต่อสู้กับยอดฝีมือที่บรรลุถึงระดับสูงสุดของศิลปะแห่งเปลวเพลิง เขาจะไม่สามารถดูดซับและควบคุมพลังนี้ได้อย่างเต็มที่

การต่อสู้อย่างดุเดือดของทั้งสองฝ่ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด ใจกลางสุสานหลิวเหยียนเต็มไปด้วยกองเพลิงเปลวไฟสามชนิดทั้งสีขาว สีแดงและสีดำ

ทว่าหลินหยางถือเป็นผู้ที่ฝึกฝนทักษะแห่งเปลวไฟคนใหม่ เมื่อเปลวไฟทั้งสามชนิดปรากฏขึ้น ทำให้เขาไม่อาจรับมือได้และไม่นานก็ถูกเผามอดไหม้

แต่ท่ามกลางการรักษาอย่างหนัก ไม่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสมากแค่ไหนก็สามารถหายเป็นปกติได้เพียงชั่วพริบตา ขอเพียงแค่ไม่ตาย เขาก็ถือเป็นบุคคลที่ไม่อาจทำลายลงได้!

"ไม่ได้ หากเป็นแบบนี้ต่อไปเราต้องพ่ายแพ้แน่!"

ไป๋เหยียนหอบเล็กน้อยและพูดอย่างเย็นชา "เจ้าหมอนี่หลอมรวมกับเชื้อไฟและดูดซับพลังของค่ายกลเทียนเหยียนไป ทำให้พละกำลังในร่างกายของเขามีอย่างไร้ขีดจำกัด ด้วยทักษะทางการแพทย์อันน่าสะพรึงกลัวของเขาในการฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ทำให้เขาสามารถพึ่งพาพลังงานที่มีมากมายนี้ได้ต่อไปเรื่อยๆ ในทางกลับกันเมื่อเราได้รับบาดเจ็บแล้วเราไม่สามารถรักษาให้หายได้ในระยะเวลาอันสั้น หากยังสู้ต่อไปแบบนี้ เราจะถูกเขาทรมานจนตาย!"

"ไป๋เหยียน งั้นเราควรทำยังไงดี?" เฮยหั่วถามอย่างร้อนใจ

"จำเป็นต้องหาวิธีจัดการกับศัตรูให้ได้!" ไป๋เหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"งั้น...คงต้องใช้วิธีการนั้น!" สีหน้าของเฮยหั่วเปลี่ยนไปทันที

"คงต้องเป็นแบบนั้น!"

ไป๋เหยียนถอนหายใจและสีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดมากขึ้น

เฮยหั่วเห็นเข้าและไม่ลังเลและคำรามเสียงต่ำ จากนั้นเปลวไฟทั่วร่างกายของเขาก็เริ่มที่จะยับยั้งตัวเองและกลับสู่ร่างกายของเขา

"หืม?"

หลินหยางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาขมวดคิ้วและหยุดการโจมตีเพื่อสังเกตการณ์

จากนั้นก็เห็นว่าร่างกายและใบหน้าของไป๋เหยียนและเฮยหั่วมีร่องรอยที่น่าสะพรึงกลัว และร่างกายของพวกเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

ร่างกายที่เหี่ยวเฉาของพวกเขาฟูขึ้นและมีกล้ามเนื้อกระจายไปทั่ว ใบหน้าที่เหี่ยวย่นกลับดูอ่อนกว่าวัย และสีผมของทั้งคู่ก็กลายเป็นสีแดงเพลิงราวกับว่าพวกเขากลายเป็นเทพแห่งเปลวเพลิงยังไงยังงั้น

หลินหยางสีหน้าเคร่งเครียดและรีบพุ่งเข้าไปจัดการทั้งสองอย่างไม่ลังเล

แต่ขณะเดียวกันเฮหยั่วก็ยกมือขึ้นมาและบีบหลินหยางผ่านอากาศ

แย่แล้ว!

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปและเขาก็รีบหลบไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เห็นว่าตำแหน่งที่เขาอยู่ได้ระเบิดเป็นประกายวงแหวนอย่างน่าสยดสยอง!

วงแหวนแห่งไฟหลอมละลายไปทั่วทุกบริเวณ ราวกับว่ามันกำลังจะเผาไหม้ให้ทุกอย่างดูว่างเปล่า ซึ่งน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

แต่มันไม่ได้จบเพียงแค่นั้น

เฮหยั่วโบกมืออีกครั้ง

ปัง ปัง ปัง ปัง...

บริเวณที่หลินหยางอยู่ระเบิดขึ้นและแท่งไฟที่น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า หากเขาไม่ระวัง เขาอาจจะถูกเปลวไฟกลืนกินและแผดเผาเป็นเถ้าถ่านได้

ช่างน่ากลัวอย่างมาก!

เฮยหั่วและไป๋เหยียนในตอนนี้สามารถลงมือด้วยพลังเปลวไฟได้ตามที่พวกเขาต้องการ

ราวกับว่าพวกเขากลายเป็นจ้าวแห่งเปลวเพลิง! สามารถเผาไหม้ทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ

"กรงแห่งเปลวเพลิง!"

ขณะนี้ ไป๋เหยียนเบิกตากว้างและคำรามเสียงดัง

ฉ่า ฉ่า ฉ่า ฉ่า!

ตาข่ายขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นด้วยเปลวไฟปรากฏขึ้นรอบตัวหลินหยางอย่างรวดเร็ว

หลินหยางหลบทันทีและพยายามหนีออกไป

แต่ตาข่ายเปลวเพลิงเคลื่อนที่ไปกับเขาราวกับสิ่งมีชีวิต และไม่นานก็ล้อมรอบเขาอย่างสมบูรณ์ในเวลาอันสั้น จากนั้นก็ทับซ้อนกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกรงขนาดใหญ่ขังหลินหยางไว้ข้างใน

"พ่อหนุ่ม คุณแพ้แล้ว!"

ไป๋เหยียนกล่าวและยกมือขึ้นอีกครั้ง