บทที่ 1824 ขอเจ้าสาวในงานศพ?

การกระทำของลั่วเฉียนยิ่งทำให้หลินหยางรู้สึกสับสนงุนงงอย่างมาก

เขารีบปลอบใจลั่วเฉียน "ลั่วเฉียน ไม่ต้องกลัวนะ มีผมอยู่ทั้งคน ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใครหน้าไหน ผมก็จะคอยปกป้องคุณเอง แต่คุณต้องบอกผมก่อนว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นมายังไงกันแน่?"

ลั่วเฉียนได้ยินเข้าก็เริ่มสงบขึ้นมา ทว่าร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด

"พี่หลิน เขาคนนั้น...น่าจะเป็นคนของหมู่บ้านหมอนักบุญ!"

"หมู่บ้านหมอนักบุญ? ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน" หลินหยางขมวดคิ้ว

"หมู่บ้านหมอนักบุญเป็นกองกำลังโบราณที่ซ่อนเร้นมากที่สุด! เมื่อตอนที่ฉันอายุสิบขวบ คุณปู่และฉันออกไปเก็บสมุนไพร และได้เก็บสมุนไพรหายากมาได้ คุณปู่มีความสุขมากและคิดว่าต้องมีสมุนไพรล้ำค่าที่หายากอยู่ใกล้ๆ จึงมองหาต่อไปโดยไม่คาดคิดว่าเราจะเผลอเข้าไปในอาณาเขตของหมู่บ้านหมอนักบุญโดยไม่ได้ตั้งใจ คุณปู่ได้รับบาดเจ็บโดยบังเอิญจากโรคไข้จับสั่นที่บริเวณใกล้เคียงกับหมู่บ้านหมอนักบุญ ร่างกายของเขาถูกพิษจำนวนมากและอาจเสียชีวิตได้ เพื่อให้ปู่ของฉันมีชีวิตอยู่ ฉันจึงไปที่หมูบ้านเพื่อรับการรักษา แต่คนในหมู่บ้านบอกว่าช่วยปู่ของฉันได้ แต่ฉันต้องแต่งงานเข้าไปอยู่ในหมู่บ้าน ในตอนนั้นฉันจึงตอบตกลง เพราะฉันต้องการช่วยปู่ของฉัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าปู่ไม่เห็นด้วย เขารู้สึกว่าเขาเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้และรู้สึกเสียใจมาก ในที่สุดเขาก็พยายามไกล่เกลี่ย และด้วยการขอร้องของเขา ได้กล่าวว่าในวันที่เขาเสียชีวิตลง หมู่บ้านหมอนักบุญสามารถส่งคนมาที่ตระกูลลั่วเพื่อขอแต่งงานได้ แต่ฉันไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงจริงๆ!" สีหน้าของลั่วเฉียนซีดเผือด

"หลังจากเรื่องนั้นผ่านพ้นไป คุณปู่ก็พยายามใช้อำนาจของพรรคและนิกายต่างๆ เพื่อตรวจสอบหมู่บ้านหมอนักบุญแห่งนี้ แม้ข่าวที่ได้มาจะไม่เยอะเท่าไร แต่ก็ทำให้รู้ความจริงอะไรบางอย่างได้ว่าที่แท้หมู่บ้านหมอนักบุญที่ลึกลับและซ่อนเร้นนี้ทำธุรกิจเกี่ยวกับทักษะการแพทย์ต้องห้าม! คุณปู่บอกฉันว่า หากเขาเสียชีวิตลง ให้ฉันรับปากว่าจะหนีออกไปจากตระกูลลั่วและแอบซ่อนตัวไว้ เขาบอกว่าหากฉันแต่งงานเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านหมอนักบุญ ฉันคงต้องตายอย่างแน่นอน! เดิมทีฉันคิดจะรอให้จัดการเรื่องงานศพของคุณปู่ให้เสร็จแล้วค่อยหนีไป แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะมาเร็วขนาดนี้..."

ลั่วเฉียนกล่าวอย่างเจ็บปวด "ฉันไม่กลัวที่จะแต่งงาน แต่ฉันกลัวว่าหมู่บ้านหมอศักดิ์สิทธิ์จะพาตระกูลลั่วเข้าไปเกี่ยวข้องกับธุรกิจต้องห้ามนั้นด้วย! พี่หลิน ตอนนี้...ฉันควรทำยังไงดี?"

ลั่วเฉียนจับมือหลินหยางแน่นและร่างกายของเธอก็สั่นมากกว่าเดิม

หลินหยางพยักหน้า

ทว่าเขารู้สึกชื่นชมลั่วเป่ยหมิงขึ้นมา

อย่างน้อยในใจของเขาก็ยังหวังว่าหลานสาวของตัวเองจะได้แต่งงานกับคนดี

"เสี่ยวเฉียน ผมเข้าใจแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ผมจะจัดการไล่เขาคนนั้นไปเอง!" หลินหยางกล่าว

"พี่หลิน คุณปู่เคยบอกไว้ว่าคนของหมู่บ้านหมอนักบุญเชี่ยวชาญด้านทักษะการแพทย์ต้องห้ามและทักษะการแพทย์ของพวกเขาแปลกประหลาดอย่างมาก คนไม่ธรรมดาไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้แน่นอน แม้แต่คุณก็อาจสู้พวกเขาไม่ได้!"

"จะสู้ได้หรือไม่ได้ รอให้ต่อสู้กันก็รู้ อีกอย่างที่นี่คือเจียงเฉิน เมื่อมาที่นี่ พวกเขาต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของที่นี่!"

หลินหยางกล่าวเสียงแหบแห้งและจูงมือลั่วเฉียนมุ่งหน้าไปทางชายสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดง

"ผู้หญิงคนนี้คือลั่วเฉียน?"

เจ้าบ่าวกล่าวขึ้นด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงเดินเข้ามา เธอสวยมาก สวยเหมือนดั่งนางฟ้า รูปร่างอละแววตาที่เปล่งประกายคู่นั้นทำให้นึกถึงวันวาน

"เธอคือลั่วเฉียน แต่เธอคงไม่สามารถแต่งงานกับคุณได้แล้ว!" หลินหยางกล่าว