บทที่ 1825 ทักษะเกี่ยวกับเข็ม? ผมพอทำได้บ้าง

ทันทีที่หญิงสาวปรากฏตัว สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เธอ และดวงตาของทุกคนก็สว่างขึ้นทันที และทุกคนต่างแอบชื่นชมเธอเงียบๆ

ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยมาก

ความงามของหญิงสาวช่างเย้ายวน สง่างาม ราวกับนางฟ้าลงมายังโลกมนุษย์ ได้มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้หัวใจเต้นแรง

แม้ว่ารูปลักษณ์ของลั่วเฉียนจะไม่ด้อยไปกว่าหญิงสาวคนนั้น แต่เธอกลับมีรัศมีที่ด้อยกว่าเล็กน้อย

สายตาของหลายคนถูกดึงดูดและพวกเขาไม่สามารถละสายตาหนีไปได้

"คุณหนูปิงชิง!"

ชายที่ชื่อจื้ออู่ลงจากหลังม้าและรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"ช่วงนี้ฉันเจอเรื่องไม่สบายใจก็เลยเข้ามาในเมืองเพื่อผ่อนคลาย การแต่งงานในครั้งนี้คุณพ่อของฉันเป็นคนกำหนดให้คุณเอง เดิมทีคิดว่าจะเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนเหล้านี้จะไร้อารยธรรมเช่นนี้ น่าแปลกมาก"

จื้อปิงชิงกวาดสายตามองทุกคนในตระกูลลั่วและกล่าวอย่างนิ่งเฉย "ทุกคน ฉันขอเตือนพวกคุณไว้ตรงนี้ว่าทางที่ดีก็ควรทำตามคำสัญญา ฉันคิดว่าพวกคุณคงไม่ต้องการคิดเป็นศัตรูกับหมู่บ้านหมอนักบุญหรอก และพวกคุณก็ไม่มีความสามารถขนาดนั้น อย่ายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อคนที่คนคนเดียวเลย!"

"ถ้าพูดตามมารยาทแล้ว หากเดินทางมาแต่งงานอย่างเอิกเกริกเชิดหน้าชูหน้าเราก็ไม่ว่าอะไร แต่วันนี้เป็นงานศพของบรรพบุรุษเรา พวกคุณกลับสวมชุดแดงมาแต่งงาน ไม่คิดว่าเกินไปหน่อยเหรอ? แม้ว่าเราจะอยากแต่งงานด้วย ก็ไม่มีทางยอมรับได้อย่างแน่นอน ไม่งั้นคนอื่นจะมองตระกูลลั่วของเรายังไง? เป็นสัตว์เดรัจฉานอย่างนั้นเหรอ?" อาของลั่วเฉียนตะคอกออกมา

"มารยาทไม่ใช่สิ่งที่คนต่ำต้อยอย่างพวกคุณใช้เป็นข้ออ้าง! ไม่มีใครในหมู่บ้านหมอนักบุญที่ยอมลดตัวมาพูดคุยกับพวกคุณแบบนี้หรอก แต่ฉันกลับเป็นหนึ่งในนั้น หากเป็นคนอื่น เกรงว่าตอนนี้คงเริ่มฆ่าฟันและแย่งชิงเจ้าสาวไปแล้ว! ฉันจะให้โอกาสพวกคุณ พวกคุณควรระลึกไว้ว่าหากทำให้ความอดทนของเราหมดไป พวกคุณคงเสียใจมากอย่างแน่นอน"

หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"ทำไม? คุณคิดจะลงมืออย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าว

"ถึงขั้นนี้แล้วยังมีวิธีอื่นอีกเหรอ?"

หญิงสาวกล่าวและทันใดนั้นเหมือนว่าเธอนึกอะไรขึ้นมาได้ "ฉันได้ยินมาว่าตระกูลลั่วของพวกคุณก็เป็นตระกูลที่เชี่ยวชาญทางด้านยารักษาโรค เอางี้แล้วกัน ฉันก็ไม่อยากจะลงมือทำร้ายใครเหมือนกัน ฉันจะให้โอกาสพวกคุณได้เลือก! หากทักษะการแพทย์ของพวกคุณสามารถเอาชนะเราได้ เราจะยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป ตกลงไหม?"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของคนตระกูลลั่วก็เคร่งเครียดอย่างมาก

เอาชนะอีกฝ่ายด้วยทักษะทางการแพทย์?

เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

อีกฝ่ายเป็นถึงสำนักที่เชี่ยวชาญช่ำชองด้านการแพทย์อย่างซ่อนเร้น และทักษะที่พวกเรามีนั้นก็เก่งกว่าพวกเขาไม่รู้กี่ร้อยเท่า!

จะเอาอะไรไปสู้กับพวกเขาได้?

"ทำไม? ทำไมถึงไม่พูดล่ะ? ฉันได้ให้โอกาสพวกคุณแล้ว! แต่พวกคุณไม่รักษาไว้เอง! หากพวกคุณไม่กล้าแข่ง งั้นก็ส่งตัวเธอออกมาซะดีๆ!" หญิงสาวกล่าว

คนของตระกูลลั่วยังคงไม่พูดอะไร

หญิงสาวรู้สึกหมดความอดทน

"จื้ออู่ คุณลงมือแย่งชิงผู้หญิงคนนั้นได้! ฉันคิดว่าถ้าลงมือตอนนี้ คงไม่มีใครกล้าบอกว่าหมู่บ้านหมอนักบุญของเรารังแกคนไม่มีทางสู้แล้วล่ะ!" หญิงสาวกล่าว

"ครับ คุณหนู!"

จื้ออู่ดีใจและรีบลงมือ

และวินาทีนี้ เสียงหนึ่งก็ตะโกนออกมา

"แข่งยังไง?"

เมื่อประโยคนี้จบลง ทุกคนต่างพากันตกใจ

"ทำไม? คุณคิดจะแข่งกับหมู่บ้านหมอนักบุญของเรางั้นเหรอ?" จื้ออู่กล่าวด้วยความตกใจ

"ใช่ คุณบอกมาเลยว่าแข่งอะไร"

หลินหยางกล่าว

"นี่ คุณเป็นใคร? กล้าพูดจาอวดเก่งที่นี่?"

"เฉียนเอ๋อร์ เขาเป็นเพื่อนของเธอเหรอ?"

"บอกเขาให้อยู่เฉยๆ อย่าก่อกวน!"

คนของตระกูลลั่วตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ

"ก่อกวน? ทุกคนมีวิธีจัดการอื่นที่ดีกว่านี้เหรอ?"

ลั่วเฉียนหันไปถามคนของตระกูลลั่วคนอื่นๆ

ทุกคนต่างเงียบไม่พูดจา

"ในเมื่อไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ งั้นก็ให้เพื่อนฉันลองสักครั้งไม่ได้เหรอ?"

"ได้ เฉียนเอ๋อร์ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ให้เพื่อนเธอลองสักครั้ง ถ้าแพ้แล้วเราค่อยลงมือก็ยังไม่สาย! วันนี้มีอาอยู่ พวกเขาไม่มีทางเอาตัวเธอไปได้อย่างง่ายดายแน่นอน!" อาของลั่วเฉียนกล่าว

"ขอบคุณค่ะอา!"

ลั่วเฉียนรู้สึกซาบซึ้งใจ

ตระกูลลั่วรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียว

ทว่ากลับไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็นห่วงลั่วเฉียน แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายกลั่นแกล้งรังแกคนอื่นมากเกินไป

สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงมารับเจ้าสาวไปแต่งงานในวันจัดงานศพ?

นี่ถือเป็นการดูถูกเหยียดหยามทุกคนในตระกูลลั่วให้จมดินชัดๆ!

"น่าสนใจ!"

หญิงสาวเหลือบมองชายที่สวมหมวกแก๊ปตรงหน้าและกล่าวออกมา "คุณพูดมาสิว่าต้องการแข่งอะไร คุณเลือกมาเลย"

"ทำตามกฎที่พวกคุณตั้งไว้จะดีกว่า เวลาพวกคุณแพ้ พวกคุณจะได้ไม่พูดอะไรมาก" หลินหยางกล่าว