บทที่ 1826 แทงทะลุ!

"อะไรกัน?"

จื้ออู่ก็แสดงสีหน้าตกใจและมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

เข็มที่พุ่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราดกลับถูกหลินหยางคว้าเอาไว้ได้!

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

"เขารับเข็มเงินของคุณจื้ออู่เอาไว้ได้?"

"ผู้ชายคนนี้มีความสามารถไม่เบา"

คนอื่นๆ ของหมู่บ้านหมอนักบุญต่างประหลาดใจและรู้สึกเหลือเชื่อ

สีหน้าของจื้อปิงชิงเย็นชาและหันมาตำหนิ "จื้ออู่ คุณกำลังทำอะไรของคุณ? บอกให้คุณรีบจัดการเขา ทำไมถึงทำเรื่องน่าอับอายขนาดนี้?"

"คุณหนูอย่าโกรธไปเลย"

จื้ออู่รีบก้มศีรษะ

"หยุดพูดจาเหลวไหล พยายามอย่างเต็มที่และรีบจัดการเอาชีวิตของเขาเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!" จื้อปิงชิงพูดเสียงดัง

จื้ออู่กัดฟันด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดและจากนั้นยกมือไปที่ซองใส่เข็มเงิน

"เข็มเจ็ดดาวเซวียนอู่!"

หลังจากเสียงคำรามของเขา เข็มเงินก็ลอยขึ้นอีกครั้งและพุ่งตรงไปที่หลินหยาง

ครั้งนี้จื้ออู่ไม่ได้ปล่อยไปเพียงเข็มเดียวเท่านั้น แค่เป็นเข็มทั้งหมดเจ็ดเล่มด้วยกัน

เข็มเงินทั้งเจ็ดนี้เรียงรายในอากาศเพื่อก่อร่างเป็นสัตว์ร้ายในตำนานเซวียนอู่ ซึ่งปกคลุมหลินหยางไว้เหมือนตาข่ายขนาดใหญ่

อย่างไรก็ตาม เมื่อเข็มเงินเข้าใกล้ หลินหยางก็ยกมือขึ้นไปข้างหน้าอีกครั้งและจับมันไว้

ฟรึ่บ!

ทันใดนั้นเข็มเงินทั้งเจ็ดเล่มก็หายไป

เมื่อปรากฏขึ้นอีกครั้ง เข็มเงินทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นในมือของหลินหยางและถูกบีบด้วยปลายนิ้วของเขาเบาๆ

"อ๋า? ?"

สีหน้าของจื้ออู่ซีดเผือด

จังหวะการหายใจของจื้อปิงชิงก็ดูจะไม่ปกติเท่าไรนัก

วินาทีนี้เธอรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เพราะจื้ออู่ประมาทต่อคู่ต่อสู้ แต่เป็นเพราะชายคนนี้มีความสามารถมาก!

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! ! ฉันจะฆ่าแก!"

จื้ออู่คำรามออกมาและครั้งนี้เขาได้ยิงเข็มเงินทั้งหมดออกไป

และทันใดนั้น เข็มเงินในซองกว่าร้อยเล่มได้ถูกระดมยิงออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ฉิ้ว! ฉิ้ว! ฉิ้ว! ฉิ้ว....

เข็มเงินนับร้อยที่พุ่งมาราวกับฝนดาวตกที่สาดยิงมาที่หลินหยาง

ไม่รู้ว่าพลังชี่ที่ห่อหุ้มด้วยเข็มเงินเหล่านั้นน่าหวาดกลัวมากเพียงใด พลังชี่นับร้อยพุ่งถาโถมเข้าใส่ในเวลาเดียวกัน และผู้คนรอบข้างหลินหยางก็ถอยร่นออกไป

ภูเขาหินจำลองในบ้านระเบิด พื้นดินแตกละเอียด และแม้แต่ม้านั่งหินก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

คนของตระกูลลั่วที่อยู่ใกล้ต่างแตกกระเจิง และผู้อยู่ข้างหลังก็อดไม่ได้ที่จะหลบหนีออกไป ไม่กล้าเข้าใกล้ได้

ลั่วเฉียนถอยกลับไปที่ห้องโถงไว้ทุกข์ เฝ้าดูการระเบิดที่น่ากลัวนี้ด้วยความสยดสยอง

"พี่หลิน!"

เธอร้องอุทานออกมาและคิดจะเข้าไปช่วย

แต่พลังชี่ที่มีอยู่ในเข็มเงินกลับทำให้เธอไม่กล้าเข้าไปใกล้

"จบลงแล้ว!"

จื้อปิงชิงหัวเราะออกมาและเผยให้เห็นแววตาที่เยือกเย็น

คนของหมู่บ้านหมอนักบุญต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ด้วยการโจมตีเช่นนี้ ต่อให้เขามีความสามารถมากแค่ไหนก็ไม่มีทางสู้ได้

ส่วนคนของตระกูลลั่วต่างพากันแสดงสีหน้าเศร้าโศก

และในขณะที่ทุกคนคิดว่าหลินหยางไม่รอดแน่ๆ! หลินหยางกลับยกสองมือขึ้นและคว้าไปข้างหน้า

"เป็นไปไม่ได้! !"

จื้อปิงชิงตกใจและเบิกตากว้างจ้องมองหลินหยาง

จากนั้นก็เห็นแขนของหลินหยางคว้าไปจับเข็มเงินที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ราวกับมือแห่งการเด็ดดาวตก ทุกครั้งที่ยื่นมือไปจับเข็มเงินก็เสมือนกับดาวที่ดับมอดลงและหายไปทันที