บทที่ 1830 คุณกำลังทำบ้าอะไร?

ผิวหนังของหลินหยางเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาดมีทั้งสีแดงและสีขาวสลับกันไปมา อีกทั้งยังมีเหงื่อไหลหยดย้อยออกมาจากใบหน้าของเขา

การสั่นสะท้านอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง

เขาโซเซจนแทบจะล้มลง แต่พยายามใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันโต๊ะไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลง

"พี่หลิน!"

ลั่วเฉียนร้องอุทานด้วยความตกใจและรีบเข้าไปประคองหลินหยาง เหงื่อของเขายังคงไหลไม่หยุด

"ผม...ผมไม่เป็นไร..."

สีปากของหลินหยางซีดเผือด เขากล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

"ไม่! หมอเทวดาหลิน! คุณไม่ต้องฝืนพยายามอีกต่อไปแล้ว! ยอมแพ้เถอะ! ฉันแต่งงานกับหมู่บ้านหมอนักบุญก็ได้! ไม่เป็นไร! พี่หลิน ขอร้องล่ะ ยอมแพ้เถอะนะ!"

ลั่วเฉียนร้องไห้ฟูมฟาย จากนั้นก็หันไปหาจื้อปิงชิง "คุณจื้อ! เรายอมแพ้แล้ว! ได้โปรดเอายาถอนพิษให้ฉันเถอะนะคะ!"

"ยาถอนพิษ? มี! !"

จื้อปิงชิงหรี่ตาลงด้วยรอยยิ้มและหยิบยาผงซองเล็กๆ ออกมาพร้อมกับใช้นิ้วหยิบขึ้นมาและกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ "หากเขายอมแพ้และยอมจำนน ยานี้ก็จะตกเป็นของเขา เพียงแค่กินเข้าไปได้ทันเวลาก็จะทำให้พิษที่อยู่ในร่างกายถูกจำกัด แต่หากเขายังฝืนทนต่อไปแบบนี้ และเมื่อพิษรุกรานเข้าสู่อวัยวะภายในของเขา ลึกเข้าไปถึงกระดูก...เกรงว่าคงไม่มีใครช่วยอะไรเขาได้อีกต่อไป!"

เมื่อลั่วเฉียนได้ยินก็ตกใจจนแทบหมดสติ

"พี่หลิน! ยอมแพ้เถอะนะ! รีบยอมแพ้เถอะ!"

เธอพยายามตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง

คนของตระกูลลั่วก็ต่างพากันพูดเกลี้ยกล่อม

ทว่าหลินหยางกลับไม่สนใจและยังคงพยายามอดทนต่อไปอย่างยากลำบาก

เขาหายใจอย่างเหนื่อยหอบ บริเวณรอบขอบตาของเขาเป็นสีดำและริมฝีปากของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำเช่นกัน

ทว่าเขากลับยังไม่ทรุดตัวลง แต่กลับยื่นมือออกมาคว้าเข็มสนิทที่อยู่บนโต๊ะและจากนั้นก็รีบปักไปที่ร่างกายของตัวเอง

หนึ่งเข็ม!

สองเข็ม!

สามเข็ม!

ทว่า...กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

"เฮอะ เหนื่อยเปล่า! ฉันจะบอกอะไรให้นะ พิษชนิดนี้ ฉันเองก็มีภูมิคุ้มกันเพียงหนึ่งหยดเท่านั้น อีกทั้งยังมีความเจ็บปวดทรมานอย่างมาก ปริมาณถึงสามหยด? แม้ว่าร่างกายฉันจะมีร่างพิษไร้เทียมทานและร่างพิษโดยกำเนิดก็ไม่อาจรับมือได้ ขณะที่คุณดื่มยาพิษเสินตู๋สามหยดของฉันก็ถือว่าคุณแพ้แล้ว! หมอเทวดาหลิน คุณจะยอมจำนนตอนนี้หรือจะรอจนกว่าตัวเองจะตาย! คุณเลือกเองแล้วกัน!" จื้อปิงชิงหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"ผมเลือก...อดทนต่อไป..."

หลินหยางตะโกนออกมาอย่างเหนื่อยหอบและจากนั้นก็ฝังเข็มไปที่ร่างกายของตัวเองอีกครั้ง

"ดี! ดีมาก! ในเมื่อคุณเลือกที่จะตาย! งั้นฉันจะไม่ห้ามคุณ! ฉันบอกอะไรให้นะ ต่อให้คุณตายเพราะยาพิษจริง นั่นก็แสดงว่าคุณแพ้อยู่ดี!"

จื้อปิงชิงโมโหอย่างมากเมื่อเห็นความดื้อรั้นของหลินหยาง จากนั้นเธอก็ตัดสินใจว่าจะไม่ช่วยเขาอีก จากนั้นเธอก็เปิดซองยาถอนพิษออกและโรยยาผงทิ้งลง

ฟิ้ว!

ยาผงสีขาวลอยหายไปกับลม