บทที่ 1831 ร่างโยวหมิงซาอันดุร้าย

ลั่วเฉียนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เธอจ้องมองหลินหยางและจากนั้นก็เห็นว่าเหงื่อของหลินหยางได้หยุดไหลแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น ริมฝีปากที่ดำคล้ำของเขาก็กลับมาเกือบเป็นปกติและสีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"พี่หลิน? ...คุณโอเคไหม?" ลั่วเฉียนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"ผมสบายดี!"

หลินหยางสูดลมหายใจและน้ำเสียงที่อ่อนล้าก็ดูมีเรี่ยวแรงมากขึ้น

"อะไรกัน?"

จื้อปิงชิงยืนเบิกตากว้างและจ้องมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ พร้อมกับริมฝีปากของเธอที่สั่นสะท้าน

"คุณ...คุณ...เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงไม่ตาย?"

"ใครบอกคุณว่าผมจะตายเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เขาหันไปกล่าว "เฉียนเอ๋อร์ คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ เร็วเข้ารีบหยิบเข็มเงินมาให้ผมอีก แล้วก็ช่วยหยิบยามาให้ผมด้วย เร็วๆ!"

เมื่อพูดจบหลินหยางก็บอกรายชื่อของยาที่ต้องการ

ลั่วเฉียนพยักหน้าและกล่าวอย่างรีบร้อน "พี่หลินวางใจได้ เดี๋ยวฉันจะรีบหามาให้คุณให้เร็วที่สุด!"

คนของตระกูลลั่วต่างรีบร้อนและไม่นานหลินหยางก็ได้ยาที่ต้องการครบถ้วน

หลินหยางรีบฝังเข็มให้ตัวเองและขณะเดียวกันก็กระตุ้นพลังในร่างกายเพื่อทำให้ยาเหล่านั้นแตกละเอียด และจากนั้นก็กินเข้าไป

หลังจากการรักษาตัวเองผ่านพ้นไป สีหน้าท่าทางของหลินหยางก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

และหลังของเขาก็มีชั้นดินที่เป็นเสมือนโคลน

"นี่คือสารพิษที่ร่างกายขับออกมา!"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

"ขอโทษนะที่เสียมารยาท!"

หลินหยางยิ้มและจากนั้นก็ถอดเสื้อเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่สวยงาม เพื่อเช็ดทำความสะอาดแผ่นหลังให้สะอาด จากนั้นเขาก็มองไปที่จื้อปิงชิงพร้อมกับกล่าวว่า "คุณจื้อ ดูเหมือนว่าพิษเสินตู๋ของคุณจะทำอะไรผมไม่ได้!"

"ไม่...เป็นไปไม่ได้...ไม่มีทางเป็นไปได้..."

จื้อปิงชิงตัวสั่นสะท้านและถอยหลังไปด้วยอาการหวาดกลัวและตกตะลึง

ยาพิษเสินตู๋ถึงสามหยดเชียวนะ!

ทว่ากลับทำอะไรเขาคนนี้ไม่ได้?

เป็นไปไม่ได้!

จะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!

ต้องรู้ว่า ต่อให้เธอมีร่างที่ป้องกันพิษได้ถึงสองร่าง แต่ก็ไม่สามารถรับมือกับความร้ายแรงของพิษเสินตู๋จำนวนสามหยดได้...

"คุณถอนพิษได้อย่างไรกัน? ?"

จื้อปิงชิงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ผมเพียงใช้วิธีถอนพิษธรรมดาเท่านั้นเอง"

หลินหยางกล่าว "ไม่มีอะไรน่าแปลก ก็แค่การกำจัดพิษในร่างกายธรรมดาๆ เท่านั้นเอง"