บทที่ 1846 ดาบพิษ?

"หูว...."

เสียงคร่ำครวญดังขึ้น

ลูกศิษย์ที่นอนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ได้ตื่นขึ้นและขยี้ตา

ไม่แต่นานเขาก็รู้สึกตัวสั่นสะท้านและรีบมองเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นว่าคนที่บนอยู่บนเตียงยังคงนอนหลับไม่ได้สติก็ถอนหายใจออกมา

"ปัดโธ่ โชคดีที่ไม่มีอะไร!"

"แต่...ทำไมจู่ๆ ก็หลับไปได้นะ?"

"หรือเป็นเพราะตอนกลางวันเหนื่อยมากเกินไปเหรอ?"

ลูกศิษย์คนนั้นพึมพำกับตัวเองอย่างงุนงง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นและจากนั้นก็ก็ได้ยินเสียงตะโกนด่าทอดังออกมา

ลูกศิษย์ตกตะลึงและหันไปมอง จากนั้นก็พบว่าหมอซานโส่วได้นำกำลังของยอดฝีมือชั้นเยี่ยมเดินมุ่งหน้ามาทางนี้

"คารวะท่านอาจารย์!"

ลูกศิษย์รีบทันไปโค้งคำนับ

หมอซานโส่วกำลังจะพูดและเมื่อกวาดสายตามองเข้าไปในหน้าต่างก็กระซิบขึ้นมา "มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?"

"ความเคลื่อนไหว? ไม่มีครับ" ลูกศิษย์คนนั้นรีบตอบ

"ไม่มี? หมอเทวดาหลินนอนหลับอยู่ข้างในตลอดเลยเหรอ?" หมอซานโส่วถามอีกครั้ง

"ใช่ครับ! นอนอยู่ข้างในตลอดเวลาเลยครับ!"

"คุณไม่ได้หายไปไหนในระหว่างนี้ใช่ไหม?" หมอซานโส่วจ้องมองลูกศิษย์คนนั้นและถามขึ้นอีกครั้ง

ลูกศิษย์ตัวสั่นและอ้าปาก "ไม่ได้ไปไหน! ไม่ได้ไปไหนเลยจริงๆ ครับ!"

ทว่าเขากลับไม่กล้าพูดเรื่องที่เขาหลับไปออกมา ไม่งั้นจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักแน่!

"คุณแน่ใจเหรอ?"

"ผมสาบานได้! อาจารย์ครับ! เขาไม่ได้ออกไปไหนเลยและนอนหลับอยู่ข้างในตลอดเวลา! ผมคอยจับจ้องเขาอยู่ตลอดโดยไม่ละสายตาตั้งแต่ที่เขาล้มตัวนอนเลยจริงๆ ครับ!" ลูกศิษย์คนนั้นยังคงยืนยันคำเดิม

"งั้นก็แปลกแล้วสิ!"

สีหน้าของหมอซานโส่วไม่ปกติอย่างมาก

ถ้าหมอเทวดาหลินไม่ได้เป็นคนทำ แล้วจะเป็นใครไปได้?

หรือว่าจะมีใครแอบบุกเข้ามาในหมู่บ้านหมอนักบุญ?

หมอซานโส่วกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งและสีหน้าเคร่งเครียด "รีบไปรายงานให้ท่านหมอนักบุญทราบว่าให้เปิดการแจ้งเตือนขั้นสูงสุด! และเพิ่มกำลังป้องกันให้แน่นหนา ขณะเดียวกันให้ทำการตรวจสอบทุกคนในหมู่บ้านหมอนักบุญโดยไม่เว้นแม้แต่คนเดียว!"

"ครับ! อาจารย์!"