บทที่ 1847 ผมเป็นคนทำลายเอง

ผู้เป็นหมอไม่เพียงเชี่ยวชาญในยาครอบจักรวาลทุกชนิดเท่านั้น แต่ยังต้องคุ้นเคยกับพิษร้ายแรงทุกชนิดอีกด้วย

สำหรับหมู่บ้านหมอนักบุญแล้ว ความเชี่ยวชาญและการใช้ยาพิษนั้นล้ำเลิศยิ่งกว่าใคร

เอาเป็นว่าพลังดาบของดาบพิษนี้น่ากลัวอย่างมาก เกรงว่าใบมีดไม่ต้องทำร้ายใคร แค่แตะไปโดนใคร คนนั้นจะกลายเป็นกองเลือดและตายลงทันที

"ฉันไม่คาดคิดว่าคุณจะรู้จักดาบพิษ งั้นคุณก็ควรรู้ถึงพลังของดาบเล่มนี้ด้วย" จื้อปิงชิงตะโกนออกไปอย่างเย็นชา

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ "พิษของดาบพิษจะฆ่าคุณถ้าคุณสัมผัสมัน และผมจะไม่ประมาทกับพิษของหมู่บ้านหมอนักบุญเป็นอันขาด แต่คุณจื้อ ผมกลัวว่าคุณจะทำร้ายผมแบบนี้ไม่ได้ เพราะผมเป็นคู่หมั้นของคุณแล้ว"

"คู่หมั้น?"

จื้อปิงชิงผงะ

"ใช่ อารอง หมอซานโส่วได้ตอบตกลงที่จะให้คุณแต่งงานกับผมแล้ว! พรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานของคุณกับผม! ในเมื่อผมต้องเป็นคู่หมั้นของคุณ คุณจะฆ่าสามีของตัวเองได้ยังไงกัน?" หลินหยางกล่าว

เมื่อได้ยิน จื้อปิงชิงก็หัวเราะเยาะ "หมอเทวดาหลิน ฉันคิดเสมอว่าคุณเป็นคนฉลาด ทำไมคุณถึงไร้เดียงสาและโง่เง่าขนาดนี้ ฉันจะแต่งงานกับคุณ? ฝันไปเถอะ! แม้ว่าคุณจะมีชื่อเสียงอย่างมาก แต่ในสายตาของผู้คนในหมู่บ้านของฉันคุณกลับต่ำต้อยด้อยเหมือนมดบนพื้นดิน คุณเหรอที่คู่ควรจะแต่งงานกับฉัน? ไม่หัดดูเงาตัวเองเอาซะเลย?"

"จริงเหรอ? แม้ว่าผมจะไม่ดีพอสำหรับคุณ แต่หนังสือสัญญาอยู่นี่!" หลินหยางหยิบหนังสือสัญญาออกมาและคลี่ออกต่อหน้าจื้อปิงชิงพร้อมกับกล่าวขึ้นมา "จริงๆ แล้ว ผมก็ไม่สนใจในตัวคุณหรอก แต่พวกคุณบังคับให้ผมเข้าร่วมกับหมู่บ้านของคุณ ไม่งั้นพวกคุณจะลงมือทำร้ายตระกูลลั่ว ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ผมรับไม่ได้อย่างมาก! จื้อปิงชิง ถ้าคุณไม่ต้องการแต่งงานกับผมก็แค่คุยกับอาและพ่อของคุณดีๆ และบอกให้พวกเขาหยุดเพียงแค่นี้ แบบนี้ผมก็จะกลับไปที่เจียงเฉินได้อย่างปลอดภัย และผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก!"

"การตัดสินใจของพวกเขาอยู่เหนือการควบคุมของฉัน! ยิ่งไปกว่านั้น หมอเทวดาหลิน ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องนี้กับคุณ แต่มาเพื่อคุยกับคุณเกี่ยวกับเรื่องบ่อน้ำแร่มังกร! คุณต้องเป็นคนทำลายบ่อน้ำแร่มังกร คุณพูดความจริงมาเดี๋ยวนี้!" จื้อปิงชิงตะโกนออกไป

"คุณบอกว่าบ่อน้ำแร่มังกรถูกทำลายโดยผม คุณมีหลักฐานไหม?" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

"ไม่มีหลักฐาน! แต่สิ่งนี้เกิดขึ้นทันทีที่คุณมา จะไม่ใช่ความผิดของคุณได้ยังไง?" จื้อปิงชิงตะคอกอย่างเย็นชา

"เป็นการคาดเดาของคุณเท่านั้นใช่ไหม? คุณจื่้อ ถ้าเป็นแบบนั้น ดูเหมือนคุณจะรีบร้อนเกินไป! ผมขอแนะนำให้คุณหาหลักฐานให้ได้ก่อนที่คุณจะปรักปรำผม" หลินหยางยิ้มเบาๆ

"คุณ..." จื้อปิงชิงโกรธมาก

ในเวลานี้ หลินหยางได้ขยับเข้ามาใกล้อย่างกะทันหันและพูดอย่างใจเย็น "ช่างเถอะ ผมจะบอกคุณว่า อันที่จริง คุณเดาถูกแล้ว บ่อน้ำแร่มังกร... ผมเป็นคนทำลายมันเอง!"

“คุณยอมรับแล้ว?”

ดวงตาของจื้อปิงชิงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ จากนั้นจึงกรีดร้องออกมา "สารเลว! ฉันต้องการฆ่าคุณให้ตาย!"

หลังจากพูดจบ ดาบพิษก็ฟันไปที่หลินหยาง

แต่ทักษะของเธอจะตอบสนองหลินหยางได้อย่างไร? ก่อนที่ดาบพิษจะเข้าใกล้ หลินหยางก็หลีกเลี่ยงมัน

"คุณจื้อ ผมแนะนำให้คุณอยู่เฉยๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

"บังอาจ! หัวขโมย ทำลายบ่อน้ำแร่มังกรของฉัน ฉันจะฆ่าคุณให้ได้!"

จื้อปิงชิงคำรามด้วยความโกรธ และดาบพิษในมือของเขาก็กลิ้งเงาดาบออกมาและกลืนเข้าไปทาง Lin Yang