บทที่ 1853 ความคิดที่จะฆ่า

สิงชิงกลับไปยังที่พักของเขาด้วยใบหน้ามืดมัวและขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา

คำพูดของสิงชวีจ่างยังคงก้องอยู่ในหูของเขา

วินาทีนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคนของหมู่บ้านหมอนักบุญถึงต้องการจัดการเขาพรุ่งนี้!

"ดูเหมือนว่าหมู่บ้านหมอนักบุญจะสนใจในพรสวรรค์ของชายคนนี้เข้า ก็เลยยืมมือคนของหอเซวียนชิงเพื่อบีบบังคับให้เขาคนนี้เข้าร่วมกับหมู่บ้านหมอนักบุญ!"

"ท่านหมอนักบุญนะท่านหมอนักบุญ! แผนการของคุณช่างแยบยลมาก! เราเกือบจะได้เป็นคนตระกูลเดียวกันอยู่แล้ว! ทว่าคุณกลับเห็นเราเป็นอาวุธเท่านั้น!"

"ฮึ คิดว่าหอเซวียนชิงของเรารังแกง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"

แววตาของสิงชิงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

วินาทีนี้ ใครคนหนึ่งก็แวบเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ และคุกเข่าลงต่อหน้าสิงชิง

"รองผู้นำหอ ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว เขาคนนั้นคือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับเขาได้ส่งเข้าไปในโทรศัพท์ของคุณเรียบร้อยแล้ว!" ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงต่ำ

สิงชิงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและหัวเราะอย่างเยือกเย็น "ถึงว่าล่ะ ถือเป็นคนที่มีพรสวรรค์น่าทึ่งอย่างมาก! ไม่แปลกที่หมู่บ้านหมอนักบุญคิดต้องการตัวเขาคนนี้...ทว่านั่นกลับเป็นประโยชน์ต่อหมู่บ้านหมอนักบุญเท่านั้น สำหรับหอเซวียนชิงแล้วกลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด!"

"รองผู้นำหอ นอกจากนี้หมู่บ้านหมอนักบุญยังส่งกองกำลังกองหนึ่งออกไปเฝ้าปิดล้อมอยู่บริเวณใกล้กับที่พักอาศัยของหมอเทวดาหลินแล้วด้วย! กองกำลังนี้น่าจะเป็นกองกำลังที่คอยปกป้องหมอเทวดาหลิน"

"เหรอ? ดูเหมือนว่าหมู่บ้านหมอนักบุญจะไม่เชื่อพวกเราสินะ! กลัวว่าเราจะจัดการล้างแค้นหมอเทวดาหลินอย่างลับๆ แล้วกำจัดเขาทิ้ง..."

"รองผู้นำหอ เราควรทำยังไงกันดีครับ?"

"ฮึ! ในเมื่อเขาต้องการปกป้อง! งั้นฉันก็จะฆ่าเขาให้ดู! สิงชวีจ่างพูดไว้ไม่ผิด! คุกเข่าขอโทษจะมีประโยชน์อะไร? ทำให้หอเซวียนชิงต้องอับอายขายขี้หน้าขนาดนี้ คงไม่ใช่เพียงคุกเข่าขอโทษอย่างง่ายดายแน่นอน! คิดจะลบล้างความผิดก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" สิงชิงกล่าวอย่างเยือกเย็น

"รองผู้นำหอ จะลงมือใช่ไหมครับ? ผมได้พิจารณาความสามารถของกองกำลังนั้นแล้ว เกรงว่าไม่ใช่กองกำลังของลูกศิษย์ทั่วไปอย่างแน่นอน หากฝืนบุกโจมตีไปแบบนั้น พวกเขาเพียงแค่ยื้อเวลาสักหน่อยก็สามารถเรียกยอดฝีมือในหมู่บ้านหมอนักบุญออกมาได้แน่น ถึงตอนนั้นค่อยลงมือคงยากแน่นอน..."

"ไม่ต้องกังวล สองคนนั้นได้มาถึงแล้ว! ภารกิจฆ่ากำจัดหมอเทวดาหลินก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขาสองคนแล้วกัน!" สิงชิงกล่าว