บทที่ 1856 กล้าดูถูกเหยียดหยามคุณหลิน?

ผัวะ!

ประตูถูกผลักออก

รองผู้นำหอสิงที่เมามายกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง จากนั้นคนที่นั่งข้างๆ ก็รีบรินน้ำชาเพื่อให้ได้สติ

สิงชิงดื่มจนหมดและกล่าว "อาจารย์จื่ออี้และอาจารย์จื่อเหิงยังไม่กลับมาเหรอ?"

"ยังครับ!"

"แปลก! นานขนาดนี้แล้ว ตามหลักแล้วพวกเขาควรจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงจะถูก ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว!"

สิงชิงขมวดคิ้วและมองไปนอกหน้าต่าง

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว

นั่นก็หมายความว่า ทั้งสองไปที่หลินหยางทางนั้นหลายชั่วโมงแล้ว!

ไม่ควรเป็นแบบนั้น!

ด้วยความสามารถของทั้งสองแล้ว การจะฆ่าใครคนหนึ่งนั้นเพียงใช้เวลาไม่นานเท่านั้น ทำไมถึงเสียเวลานานขนาดนั้น?

"หรือว่า...เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น?" คนที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ไม่มีทาง"

สิงชิงตะโกนออกมาทันที "อาจารย์ทั้งสองมีความสามารถมากแค่ไหน? ตอนที่พวกเขายังหนุ่มยังแน่น พวกนายยังตีนเท่าฝาหอยอยู่เลย! แค่จัดการกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ยังไง?"

คนที่อยู่ข้างๆ ต่างไม่กล้าพูดอะไร

แม้จะพูดออกไปแบบนั้น ในใจของสิงชิงยังคงครุ่นคิด

เขามองไปยังสถานที่ที่หลินหยางพักอาศัยอยู่และเมื่อเห็นว่าเงียบจนผิดสังเกตก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ "รีบส่งคนไปดู!"

"ครับ รองผู้นำหอ!"

ลูกน้องรีบขานรับและเตรียมจะออกไป

แต่ขณะนี้เอง

ควับ ควับ!

จู่ๆ ร่างของคนสองคนก็โผล่เข้ามาในห้อง

และเมื่อสังเกตมอง สิงชิงก็ดีใจและรีบลุกขึ้น

"อาจารย์จื่อเหิง! อาจารย์จื่ออี้! ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาแล้ว!"

"ทำไมเหรอ? คุณรอนานแล้วเหรอ?"

จื่อเหิงถามสิงชิงด้วยสีหน้านิ่งเฉย

สิงชิงตกใจ

"รอนานแล้ว? เกรงว่าดื่มเหล้ากันอย่างเพลิดเพลินเลยสินะ?" จื่ออี้กล่าว

สิงชิงยิ้มอย่างประหลาดใจ "อาจารย์ทั้งสอง ไม่ทราบว่าจัดการเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่สำเร็จ!"

"เราต้องขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน"

จื่ออี้และจื่อเหิงกล่าวอย่างนิ่งเฉย

"อะไรนะ? ไม่สำเร็จ?"

สิงชิงตกใจมากและขมวดคิ้วแน่น "ด้วยความสามารถของอาจารย์ทั้งสองก็ไม่สามารถทำอะไรหมอเทวดาหลินได้งั้นเหรอ? เจ้าหมอนี่...มีความอดทนมากขนาดนี้เลยเหรอ?"

"หยุดเดี๋ยวนี้! !"

"บังอาจ! ใครบอกให้คุณพูดดูถูกเหยียดหยามหมอเทวดาหลินแบบนี้?"