บทที่ 1857 งานแต่งงาน

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง....

เช้าตรู่ หลินหยางก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว

จากนั้นก็เป็นเสียงฆ้องและกลองดัง

"ดูเหมือนจะครึกครื้นมากเชียว!"

หลินหยางลงจากเตียงและเดินออกจากเรือน

ทั้งหมู่บ้านหมอนักบุญเต็มไปด้วยลูกศิษย์ที่แต่งกายด้วยสีแดงให้ความรู้สึกชื่นชมยินดีไปทั่วบริเวณ

ผ้าแพรสีแดงถูกแขวนไว้ทุกที่!

กลีบดอกไม้ล่องลอยอย่างรื่นเริงไปทุกที่

ในส่วนของบริเวณปรุงกลั่นยาอายุวัฒนะทางทิศตะวันตก ได้มีควันสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

ว่ากันว่านี่คือยาอายุวัฒนะที่หมู่บ้านหมอนักบุญใช้เวลาเตรียมตัวกว่าครึ่งปี!

ยาอายุวัฒนะนี้จะอุทิศให้กับเจ้าสาวและเจ้าบ่าวในงานแต่งงานวันนี้ เพื่อให้พวกเขารับไป! เพื่อให้ผลประโยชน์ไม่รู้จบแก่พวกเขา

ด้วยเหตุนี้ หอเซวียนชิงจึงเลือกหมู่บ้านหมอนักบุญเป็นสถานที่ในการจัดงานแต่งงาน เพื่อให้สิงชวีจ่างสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างไม่รู้จบ

"เจ้าบ่าว! คุณรีบลุกขึ้นได้แล้ว! มาเร็วเข้า รีบไปเปลี่ยนชุดสิ เจ้าสาวกำลังรอคุณอยู่นะ! !"

ขณะนี้เอง ลูกศิษย์จำนวนหนึ่งที่สวมชุดงานมงคลก็เดินเข้ามาด้วยความดีใจและสวมชุดให้หลินหยางด้วยดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่และผ้าไหมสีแดง

หลินหยางตกใจ "ไหนบอกว่าคุณหนูของพวกคุณจะแต่งงานกับสิงชวีจ่าง ผู้นำน้อยแห่งหอเซวียนชิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังเอาชุดเจ้าบ่าวมาสวมให้ผมอีก?"

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็หนักหนามากพอแล้ว

หลินหยางคิดไม่ถึงเลยว่าคนของหมู่บ้านหมอนักบุญจะยังให้เกียรติเขา แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาคิดจะใช้วิธีการของตัวเองเพื่อจัดการเรื่องนี้ อีกทั้งในมือของเขายังมีหนังสือสัญญา หากหมู่บ้านหมอนักบุญจะยกจื้อปิงชิงให้แต่งงานกับคนของหอเซวียนชิงละก็ งั้นเขาก็สามารถใช้หนังสือสัญญาฉบับนี้มาบีบบังคับหมู่บ้านหมอนักบุญในงานแต่งงานได้!

หมู่บ้านหมอนักบุญจะต้องยอมตอบตกลง เพราะเห็นแก่เกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างแน่นอน

ทว่าหลินหยางกลับคาดไม่ถึงว่าหมู่บ้านหมอนักบุญจะเรียกให้เขาไปเข้าพิธีแต่งงาน!

กำลังทำอะไรกันแน่?

แสร้งทำให้เกิดเป็นเรื่องจริง?

หลินหยางขมวดคิ้ว

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ....

เมื่อสวมเสื้อผ้าเสร็จ หลินหยางก็ถูกจูงออกมาข้างนอกประตู

วินาทีนี้ก็มีลูกศิษย์อีกคนจูงม้าตัวหนึ่งเข้ามา

"เชิญเจ้าบ่าวขึ้นหลังม้าได้!" ลูกศิษย์คนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางครุ่นคิดและกระโดดขึ้นหลังม้า