บทที่ 1862 ทำลายห้องโถงใหญ่

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงและจ้องมองคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าของหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ!

“นั่นคุณจื่ออี้และคุณจื่อเหิงไม่ใช่เหรอ?”

“พวกเขา…หมายความว่ายังไง? ทำไมเขาถึงไปยืนอยู่ข้างหน้าของเจ้าหมอนั่น?”

“หรือว่าพวกเขา…กำลังปกป้องเจ้าหมอนั่นอยู่?”

ทุกคนต่างตกใจและพากันขยี้ตาและเบิกตากว้าง

“จื่ออี้ จื่อเหิง คารวะผู้นำสูงสุด!”

ทั้งสองเดินเข้าไปแสดงความเคารพต่อผู้นำสูงสุดของหอเซวียนชิง

ผู้นำสูงสุดของหอเซวียนชิงแสดงสีหน้าเยือกเย็นและถามขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “พวกคุณกำลังทำอะไร? ต้องการปกป้องเจ้าหมอนี่เหรอ?”

“ใช่ครับผู้นำสูงสุด!”

“จะฆ่าเขาคนนี้ไม่ได้!”

จื่ออี้และจื่อเหิงพร้อมใจพูดออกมา

“ทำไม?” ผู้นำสูงสุดของหอเซวียนชิงกล่าว

ทั้งสองมองหน้ากัน แต่ไม่พูดอะไร

“ฮึ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะมีเรื่องปิดบังผมอยู่ พวกคุณลองดูบนพื้นสิ ดูว่าศีรษะของใครตกอยู่ที่พื้น และใครนอนอยู่ที่พื้น!” ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าว

ทั้งสองพากันหันไปมองและขมวดคิ้ว

“รู้ใช่ไหมว่าเป็นผู้อาวุโสสาม ใครฆ่าเขารู้ไหม?” ผู้นำสูงสุดจ้องมองพวกเขาทั้งสองและถามขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม…ทั้งสองยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น

“ผู้นำสูงสุด ผมเชื่อว่าคุณหลินจะต้องตักเตือนผู้อาวุโสสามแล้ว แต่ผู้อาวุโสสามกลับไม่เชื่อฟังคุณหลินเอง ทำให้เขาต้องจบชีวิตลงแบบนี้ใช่ไหมครับ?” จื่ออี้กล่าวพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นมา

“ผมไม่สนใจเรื่องเหล่านี้! เขาฆ่าผู้อาวุโสสามและผมก็จะฆ่าเขา! จื่ออี้! จื่อเหิง วันนี้ผมขอพูดไว้ก่อนเลยว่าหากพวกคุณคิดจะปกป้องเขา ผมจะฆ่าพวกคุณสองคนด้วย!” ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าวและร่างกายของเขาก็ปะทุความโมโหออกมาอย่างเดือดพล่าน

ทั้งสองต่างแสดงสีหน้าเคร่งขรึม

“พวกคุณทั้งสองออกไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องขอร้องแทนผมและผมก็ไม่ต้องการให้ใครมาขอร้องแทนด้วย อันที่จริงที่ผมมาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแต่งงานกับจื้อปิงชิงเท่านั้น แต่มาเพื่อขอคำอธิบายและทวงคืนความยุติธรรม! ในเมื่อต้องการต่อสู้ ผมไม่เคยเกรงกลัวใครอยู่แล้ว!” หลินหยางกล่าว

“เอ่อ…”

“คุณหลิน ให้พวกเราพูดเกลี้ยกล่อมผู้นำสูงสุดอีกครั้งเถอะครับ…”

จื่ออี้และจื่อเหิงแสดงสีหน้าลำบากใจ

“ไม่ต้องพูดเกลี้ยกล่อมอะไรแล้ว อีกอย่าง เขาไม่มีทางฟังพวกคุณ เพราะเขาเป็นถึงผู้นำสูงสุด!” หลินหยางส่ายหน้าและจ้องมองไปที่ผู้นำสูงสุดและกล่าวเสียงแหบแห้ง “แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมต้องบอกคุณ”

“คุณจะบอกอะไร?” ผู้นำสูงสุดถามอย่างเย็นชา

“หากต่อสู้กันขึ้นมา! คุณในฐานะผู้นำสูงสุด…คุณจะรับผลทั้งหมดที่ตามมาได้ไหม?” หลินหยางกล่าวพร้อมกับเปล่งประกายไฟประหลาดหลากสีออกมาจากรูม่านตาของเขา

ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงดูไม่ออก แต่แสดงสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก

เมื่อมองไปที่จื่ออี้และจื่อเหิง ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจอะไรขึ้นมาได้ทันที

ที่ทั้งสองพยายามห้ามปรามด้วยความกังวลเช่นนี้ แสดงว่าพวกเขารู้อะไรบางอย่างมาแน่ๆ

แต่จะมาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว!

นอกจากนี้ ผู้อาวุโสสามยังถูกอีกฝ่ายตัดศีรษะลงต่อหน้า หากไม่กำจัดเขา เขาในฐานะผู้นำสูงสุดจะอยู่ในตำแหน่งอย่างมั่นคงได้อย่างไร?

“ไม่ต้องพูดมาก เอาชีวิตของคุณมาเดี๋ยวนี้!”

ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าวอย่างเย็นชาพร้อมกับกระทืบเท้า

ปัง!

แรงกดดันในร่างกายของหลินหยางเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า และพื้นใต้ฝ่าเท้าที่ผู้นำสูงสุดกระทืบเมื่อสักครู่ก็แตกร้าวและระเบิดออก จนทำให้เกิดหลุมลึกลงไป