บทที่ 1865 สุนัขแก่สองตัว

"เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!"

สิงชวีจ่างรับไม่ได้และชี้หน้าด่าจื่ออี้และจื่อเหิง "พวกคุณสองคนมันก็แค่สุนัขแก่ๆ ที่ไม่เพียงแค่ทรยศหักหลังหอเซวียนชิง แต่ยังพูดจาเหลวไหลไร้สาระสิ้นดี! ปล่อยไว้ไม่ได้! ท่านพ่อ! อย่าได้เชื่อคำพูดของไอ้สุนัขแก่สองตัวนี้เลยครับ! รีบกำจัดหมอเทวดาหลินให้เร็วที่สุด แล้วค่อยจัดการสุนัขแก่สองตัวนี้ซะ! ให้คนทรยศสองคนนี้ได้รับรู้ว่าจุดจบของการทรยศหักหลังหอเซวียนชิงเป็นยังไง! !"

"ชวีจ่าง อย่าโกรธจนเสียสติแบบนี้สิ!"

ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าว

"แต่ท่านพ่อ..."

"ไม่ต้องพูดมาก พ่อจะเป็นคนจัดการเอง"

ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "ส่วนความสามารถของเขาจะเป็นยังไง...จื่ออี้ จื่อเหิง ผมต่อสู้กับเขาผมรู้ดีอยู่แก่ใจ เขาไม่ได้แข็งแกร่งและน่าทึ่งอย่างที่พวกคุณพูดมาก! ผมคิดว่าพวกคุณคงถูกเจ้าหมอนี่กล่อมประสาทแน่ๆ? ผมเคยได้ยินหมอนักบุญบอกว่าทักษะการแพทย์ของเขาสูงส่งมาก พวกคุณไม่มีทักษะด้านการแพทย์ เขาอาจใช้ยากล่อมประสาทพวกคุณก็เป็นได้"

"ผู้นำสูงสุด! !"

ทั้งสองต่างร้อนใจ

ทว่าผู้นำสูงสุดกลับไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น

"พวกคุณทั้งสองไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ประเดี๋ยวผมจะทำการผ่าร่างของเขาแล้วค่อยจัดการลงโทษพวกคุณทั้งสอง!"

เมื่อพูดจบ ผู้นำสูงสุดก็พุ่งเข้าไปหาหลินหยางอีกครั้ง

พลังแห่งความฆ่าล้างแผ่ซ่านไปทั่ว!

เขาเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วราวกับปลายดาบที่แหลมคม!

ทว่าสีหน้าของหลินหยางยังคงนิ่งเฉยและจากนั้นก็ค่อยๆ หยิบเข็มเงินขึ้นมาและปักไปที่ร่างกายของเขา

ทันใดนั้นเอง ร่างกายที่ดูเหมือนอ่อนแอของเขาก็เริ่มเต่งตึง เส้นเลือดที่เดิมเหือดแห้งก็ดูมีเลือดไหลเวียนทะลักและเต็มไปด้วยรัศมีแห่งความโหดเหี้ยมอย่างมาก!

"อะไรกัน?"

ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงขมวดคิ้ว

"ผู้นำสูงสุด! คุณคงไม่เคยต่อสู้กับผู้มีทักษะการแพทย์ด้านการต่อสู้ใช่ไหม? เขาคนนี้มีทักษะการแพทย์เป็นอย่างดี และเขาเองก็เป็นนักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่ง! คุณจำเป็นต้องฆ่าเขาให้ตาย ไม่งั้นต่อให้เขาเหลือเพียงลมหายใจเดียว เขาก็สามารถรักษาบาดแผลของตัวเองและกลับมาต่อสู้ได้อีกครั้งแน่นอน!" หมอนักบุญตะโกนออกไป

"เหรอ? ถ้างั้นก็จะไม่ให้โอกาสเขาให้รักษาตัวเอง! ฆ่า!"

ผู้นำสูงสุดคำรามเสียงดังและพลังงานของเขาก็พุ่งออกมาและฝ่ามือของเขากระตุ้นและรวมตัวเป็นลูกบอลขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง และเมื่อเขาเดินไปข้างหน้ามันก็มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเข้าใกล้หลินหยาง เขาก็เหมือนเนินเขาที่น่ากลัว