บทที่ 187 ตระกูลจางของคุณกลัวไหม?

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนก็ตัวสั่นในทันที ต่างพากันมองไปทางด้านนอก

อาไห่ตกใจเช่นกัน หันหน้าไป

เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาจากทางด้านนอก

คนที่เดินน้ำอยู่คือเสี้ยวชางชิงตระกูลเสี้ยว!

"พี่เสี้ยว คุณมาทำอะไรหรอ?"

ทางด้านจางคุรผงะ และรีบทักทายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา: "พี่เสี้ยวมาตระกูลจางของเขาทำไมไม่โทรมาก่อนหล่ะ? มาๆๆๆ นั่งๆๆๆ! นั่งเร็ว!"

อย่างไรก็ตามเสี้ยวชางชิงไม่ได้สนใจกับความกระตือรือร้นของจางคุนเลย เขามองไปที่หลินหยาง เปิดทางของกลุ่มคนและยืนอยู่ด้านหน้าของหลินหยางและหูหย่ง

พวกของหูหย่งสูญเสีย

คนตระกูลจางและตู้เซินต่างก็ประใจอย่างมากเช่นกัน

เสี้ยวจางชิงจะทำอะไร?

วินาทีจากนั้น

แปะ

เสี้ยวชางชิงตบหน้าของหูหย่งอย่างแรง

ใบหน้าของหูหย่งมีรอยนิ้วมือแดงๆ ปรากฏขึ้น จากนั้นก็ถอยไปหลายก้าว

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกใจ

"พี่เสี้ยว คุณทำอะไร?" จางซงหงรีบร้อน เดินเข้ามา

"คนตระกูลเสี้ยวนี่มันอะไรกัน?" คุณนายจางรำคาญ ตะโกนถามเสียงดัง

แต่

เสี้ยวชางชิงไม่ได้สนใจทุกคนที่นี่ เขาแค่มองหูหย่งที่ทำหน้าเจ็บปวดและตะโกน: "ถอยไปให้หมด!"

หูหย่งและคนอื่นๆ ตกใจอย่างมาก รีบถอยออกไป

เสี้ยวชางชิงเห็นท่าเข้า สีหน้าของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย

เขาหันหน้าไปจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง จากนั้นก็โค้งคำนับให้หลินหยางอย่างเคร่งขรึมและจริงจัง

"คุณหลิน ทำให้คุณตกได้รับความตกใจ!"

เมื่อฉากนี้ปรากฏขึ้น ทุกอย่างรอบๆ ก็เงียบลง

ทุกคนเหมือนกลายเป็นหิน

จู่ๆ เสี้ยวชางชิงก็โค้งคำนับให้หลินหยางหรอ?

"นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?" จางอ้ายฉี๋มองภาพตรงหน้าตัวสั่น พึมพำออกมา

"พี่เสี้ยว คุณ...คุณทำอะไรหน่ะ? ทำไมโค้งคำนับให้ขยะนี่?" จางคุนเดินเข้ามา ขนของเขาลุกวาว

"เงียบปาก!"

ด้านเสี้ยวชางชิงจ้องจางคุนด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขามีแต่ไฟโทสะ: "ผมจะเตือนคุณนะจางคุณ ถ้าเกิดผมได้ยินคุณพูดแย่ๆ กับคุณหลินอีกหล่ะก็ คุณอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!"

"อ๊า!" จางคุนงง

จางซงหงขมวคิ้ว รู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ

คุณนายจางไม่ใช่คนโง่ ไม่กล้าทำอะไร

"ลุงเสี้ยว คุณนี่อะไร? คุณไม่รู้จักคนคนนี้หรอ? เขาคือหลินหยาง ขยะที่แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน ที่แต่ขี้เกียจ นั่งกินนอนกิน ไม่เรียนรู้อะไร อีกทั้งยังถูกสวมเขาอีก คุณจะไปมีมารยาทกับเขาทำไม? คุณทักผิดคนแล้วรึเปล่า?" เฉิงผิงพูดด้วยความแปลกใจ

แต่เมื่อเธอพูดจบ เสี้ยวชางชิงก็เข้ามาและหลังมือกับเธอ

แปะ!

เสียงดังอย่างชัดเจน

เฉิงผิงเอามือป้องหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

"คุณทำอะไรหน่ะ?" จางอ้ายฉี๋ร้อนรน รีบเข้ามาพยุงเฉิงผิงเอาไว้

"เสี้ยวชางชิง คุณบ้าไปแล้วหรอ?"

คุณนายจางทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว เธอตบโต๊ะและถาม

"คุณนายจาง ผมพูดไปแล้ว ถ้าใครกล้าพูดแย่ๆ กับคุณหลินก็เหมือนพูดแย่ๆ กับผมด้วย!" เสี้ยวชางชิงพูดอย่างจริงจัง

ทุกคนงงอย่างมาก

คุณนายจางมองไปที่เสี้ยวชางชิงด้วยความประหลาดใจ และพูด: "คุณรู้หรือว่าคนนี้คือใคร?"

"หลินหยาง คุณหลิน!" เสี้ยวชางชิงพูด

"ในเมื่อคุณรู้ว่าเขาคือหลินหยาง แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้..." คุณนายจางไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

หลินหยางไม่ใช่ศัตรูของตระกูลหลินหรอ?

เรื่องของตระกูลจางครั้งที่แล้วเองก็ออกหน้าให้กับตระกูลเสี้ยว คนตระกูลเสี้ยวถูกหลินหยางต่อยเหมือนกัน

ตามเหตุผลแล้ว ตระกูลเสี้ยวกับตระกูลไคน่าจะเหมือนกัน ทุกคนถือว่าหลินหยางคือเนื้อที่ต้องจัดการ ทำไมเสี้ยวชางชิงถึงเคารพหลินหยางเช่นนี้?

แต่เสี้ยวชางชิงเบื้อที่จะสนใจคนรอบข้าง เขาหันตัวอีกครั้ง โค้งคำนับให้หลินหยาง: "คุณหลิน เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพราะตระกูลเสี้ยวมืดมัว ขอให้คุณอภัยให้ด้วย อภัยให้ตระกูลเสี้ยวด้วย!"

เมื่อพูดจบ คนตระกูลเสี้ยวทุกคนก็โค้งคำนับให้กับหลินหยาง