บทที่ 188 บุคคลใหญ่โต

ทุกคนในล็อบบี้ตกใจและมองออกไปนอกห้องโถง

อย่างไรก็ตามผู้นำกลุ่มคนหลายตระกูลนั้นนำโดยเหมยยี่หัวหน้าตระกูลเหมย พวกเขาเดินเข้ามา

การมาถึงของคนเหล่านี้ทำให้คุณนายจาง ตู้เซินและคนอื่นๆ อึ้งกันไป

คนเหล่านี้พอที่จะเป็นตัวแทนครึ่งหนึ่งของกวงหลิว

"นี่...มันเกิดขึ้นได้ยังไง?"

"ทุกคน พวกคุณมาได้ยังไง?"

คนตระกูลจางตื่นตระหนก

ด้วยคนจำนวนมากที่รวมตัวกันในตระกูลจาง จึงเกิดฉากที่ยากที่จะพบเจอ! วันนี้เป็นอะไรกันแน่? พวกเขามาที่นี่ทำไมกัน?

คนตระกูลจางไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตาม ฉากที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็ปรากฏขึ้น!

เหมยยี่และคนตระกูลอื่นๆ ทั้งหลายเดินเข้ามาทางหลินหยาง

ทุกคนมีสีหน้าที่จริงจัง ไม่ยิ้มแย้มใดๆ ทุกคนตรงไปตรงมาและสง่างาม

เมื่อเห็นฉากนี้ คุณนายจาง จางซงหง ตู้หลินและคนอื่นๆ ก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ...

และอย่างที่คาดการณ์ไว้

เหมยยี่และคนอื่นๆ โค้งคำนับให้กับหลินหยางพร้อมกัน: "คุณหลิน โปรดให้อภัยในการกระทำที่โง่เง่าของพวกเราด้วย! ต้องขอโทษเป็นอย่างสูง!"

เสียงดังพร้อมเพรียงกันเหมือนคลื่นที่ซัดดังสนั่น

ทุกคนอึ้งค้างกันไป

จางจงหัวเองก็เช่นกัน เขาหลุดออกมาจากบอดี้การ์ดคนนั้นแล้ว มองไปทางเหมยยี่และคนอื่นๆ จากนั้นก็มองหลินหยาง พูดด้วยความตกใจ: "เจ้าหนู นี่...นี่มันเรื่องอะไรหรอ?"

"ไม่มีอะไร ปู่ คุณนั่งลงก่อน ดื่มเถอะ!" หลินหยางยิ้ม บอกให้จางจงหัวนั่งลง

จางจงหัวมีสีหน้างงงวย แต่เขาก็ยังนั่งลง

หลินหยางเทเหล้าให้กับจางจงหัวและเทให้ตัวเองจนเต็มแก้ว ยิ้ม: "ผู้เฒ่า พวกเรามาดื่มกัน!"

"โอ้ะ โอเค โอเค!"

แม้ว่าจางจงหัวจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็เบื่อที่จะคิดเรื่องเหล่านี้ เขาดื่มลงไปจนหมด

ในเวลานี้ ไม่มีใครกล้ารบกวนเขา ไม่มีใครกล้าหยุดเขาอีก

แม้แต่คุณนายจาง ในเวลานี้เธอยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ

จางจงหัวถอนหายใจ

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเหล้าแก้วนี้มีหลายรถ สัมผัสไม่ถึงรสของเหล้าที่ควรจะเป็น

ทันทีที่เขาวางแก้วลง หลินหยางก็พูดออกมาอีกครั้ง

"ปู่ แม้ว่าวันนี้จะไม่ใช่วันที่น่าจดจำอะไรนัก แต่วันนี้คุณไม่มีความสุข ผมก็จะให้คุณดื่มเพื่อบรรเทาความเศร้า ดื่มให้เมาไปเลย เป็นยังไง?"

"โอ้ะ? งั้นคุณจะดื่มกับปู่ไหม?" จางจงหัวถาม

"ปู่อยากดื่มเมื่อไหร่ หลินหยางก็จะดื่มด้วย วันนี้จะให้พวกเขาอยู่กับคุณ!"

หลินหยางพูด โบกมือ: "ทุกคนดื่มให้กับปู่!"

เมื่อสิ้นเสียงนี้ เหมยยี่ หวงเหมาและคนอื่นๆ ก็รู้สึกโล่งใจ รีบมองหาแก้วและเทเหล้า จากนั้นก็ล้อมรอบกันเข้ามา

"ผู้เฒ่า ผมดื่มให้คุณ!" ตระกูลเหมยแข็งแกร่งและทรงพลังที่สุด เขาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาและกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"นี่...ทำได้ยังไง?" จางจงหัวผผงะ รีบลุกขึ้นพูด

เขารู้จักเหมยยี่ เป็นคนที่มีอำนาจอย่างมากในกวงหลิว แม้ว่าจางจงหัวจะแก่แล้ว แต่เหมยยี่ก็ยังไม่สนใจสิ่งนี้ แม้แต่ดื่มให้กับเขาก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่วันนี้ เหมยยี่กลับมีใบหน้ายิ้มแย้ม อวยพรเขาและดื่มเพื่อเขา เต็มไปด้วยท่าทางที่ยินดี

"ทำไม? ปู่ คุณไม่ชอบที่พวกเขาดื่มให้คุณหรอ?" ด้านหลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

เมื่อสิ้นเสียง สีหน้าของเหมยยี่ก็ซีดลง จ้องมองจางจงหัวจนน้ำตาจะไหลออกมา

"ไม่ใช่" แม้ว่าจางจงหัวจะสับสน แต่เขาก็ดีใจอย่งมาก และดื่มจนหมดแก้ว

"ผู้เฒ่าดื่มเก่ง!" เหมยยี่ตื่นเต้นอย่างมาก รีบยกแก้วขึ้นมาดื่มให้หมด

"คุณเหมย นั่งลงเถอะ ดื่มด้วยกัน" จางจงหัวยิ้ม

เมื่อเหมยยี่ได้ยิน เขาก็มองหลินหยางด้วยสีหน้าย่ำแย่

"ปู่ผมบอกให้คุณนั่ง คุณก็นั่งเถอะ" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"คับ คับ ขอบคุณปู่...ไม่ไม่ไม่ ขอบคุณผู้เฒ่าจาง!" เหมยยี่พูดอย่างตื่นเต้นอย่างไม่ต่อเนื่อง และรีบนั่งลง

จากนั้นหวงเหมาตระกูลหวงก็เดินเข้ามา ชูแก้วขึ้นและพูด: "ผู้เฒ่า พวกเราไม่ได้เจอกันครั้งแรก แต่พวกเราดื่มด้วยกันครั้งแรก เอาแบบนี้ คุณดื่มหนึ่งแก้ว ผมดื่มสามแก้ว เป็นยังไง? มา ดื่ม!"

เมื่อพูดจบ เขาก็ดื่มสามแก้วอย่างไม่ลังเล

"ดี! ดี! นั่งลงเถอะ นั่งลง!" ผู้เฒ่ายิ้มใหญ่

"ผู้เฒ่า ผมเองก็ดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว!"

"ผู้เฒ่า ดื่ม!"