บทที่ 189 เพราะเขาคือหมอเทวดาหลินไง

ภายใต้สายตาของทุกคน ชายชราผมหงอกเดินเข้าไปในบ้านด้วยความช่วยเหลือจากใครสักคนที่พยุงเขาอยู่

ชายชราสวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ผมหงอก เขากำลังเดินเข้ามาด้วยขาและมือที่สั่น ตาของเขาจมเข้าไป ดูแล้วอายุน่าจะไม่ต่ำกว่า 70 80

ในสายตาของทุกคนมีแต่ความสับสน ไม่รู้ว่าชายชราคนนี้คือใคร

แต่เมื่อตัดสินจากเสียงที่เขาตะโกนออกมา เขาน่าจะมาหาจางจงหัว

แต่...ใครก็ไม่คิดว่าจางจงหัวมีเพื่อนแบบนี้ด้วย!

คนตระกูลจางอยู่ในความสูญเสีย

ด้านจางจงหัวยืนขึ้น

แต่ตู้เซินรีบวิ่งออกไปอย่างกระฉับกระเฉง เข้าไปพยุงเขาและพูดด้วยความตื่นเต้น: "คุณผู้เฒ่าหยาง คุณ...คุณมาได้ยังไง?"

"เสี่ยวเซิน คุณเองก็อยู่หรอ?" อาวุโสคนนั้นรู้จักตู้เซิน และพยักหน้าทักทาย

"ผู้เฒ่า คุณมาทำไมกัน?" ตู้เซินถามอย่างระมัดระวัง

"ผมมาหาพี่จางเพื่อเจรจา"

"พี่จางไหน?"

"จะมีใครได้ ก็ต้องเป็นพี่จางจงหัวอยู่แล้ว" เขาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อคำพูดเช่นนี้ออกมา ตู้เซินก็ขนลุก

คนตระกูลจางหายใจอย่างรุนแรง

"คุณตู้ เขาคือใครหรอ?" คนข้างๆ ถาม

"คุณหยางไคเสิ้ง!" ตู้เซินเม้มปาก พูดเสียงเบาๆ

คำพูดนี้เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมาบนตัวของทุกคน

"หยาง...หยางไคเสิ้งหรอ?"

"เขาหรอ?"

หัวใจของจางซงหงและจางคุณแทบจะหลุดออกมา

คุณนายจางแทบจะเป็นลง เกือบจะล้มลงไปบนพื้น ยังดีที่จางอ้ายฉี๋พยุงเธอเอาไว้

"นั่น...นั่นไม่ใช่นักเขียนอักษรพู่กันจีนที่มีชื่อเสียงในเยี้ยนจิงหรอ? ว่ากันว่าเขาเป็นประธานของสมาคมเขียนพู่กัน เขามาได้ยังไง?"

"ประธานสมาคมเขียนพู่กันหรอ? คุณคิดว่าความสำเร็จของผู้เฒ่าหยางอยู่แค่นี้หรอ? คุณคิดผิดแล้ว นี่คือบุคคลใหญ่โตอย่างแท้จริง!"

"เขามาหาปู่ทำไม?"

เด็กตระกูลจางหันหน้ากระซิบกัน

จางจงหัวไม่เข้าใจอย่างมาก เขารีบลุกขึ้นต้อนรับและพูดด้วยความแปลกใจ: "พี่หยาง คุณมาได้ยังไง?"

สิบปีก่อนจางจงหัวเคยไปเยี้ยนจิง เขาได้เจอกับหยางไคเสิ้งหนึ่งครั้ง แต่หยางไคเสิ้งนั้นนั้นสูงส่งเกินไป ไม่เพียงแต่ด้านเขียนพู่กันจีน แต่ความสำเร็จในทุกด้านไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลจางจะเทียบได้ เขาดูไม่ได้เป็นบุคคลที่หยางไคเสิ้งจะคบหาด้วยเลย

บุคคลที่น่าเคารพเช่นนี้ทำไมถึงมาที่ตระกูลจางด้วยตัวเอง?

"พี่จาง อายุของผมน้อยกว่าคุณหลายเดือน คุณเรียกผมว่าไคเสิ้งก็พอ" หยางไคเสิ้งถอนหายใจพูด: "ความจริงแล้ววันนี้ผมมีเรื่องอยากจะมาขอร้อง หวังว่าพี่จางจะช่วยผม"

"เอ่อ.ผมสามารถช่วยคุณได้หรอ?" จางจงหัวพูดด้วยความแปลกใจ

"ขอให้พี่จางช่วยขอร้องคุณหลินแทนผมหน่อย ขอร้องให้เขาปล่อยไคฉี๋ลูกทูนหัวของผมและครอบครัวของเขาไปเถอะ!"

หยางไคเสิ้งพูดด้วยความตื่นเต้น เมื่อสิ้นคำพูด ผู้เฒ่าจางก็สำลัก

"อะไรนะ?"

หนังหัวของทุกคนตรงนั้นระเบิดออก เหมือนสมองกระแทกกับกำแพงอย่างรุนแรง

ขอร้องให้หลินหยางปล่อยไคฉี๋และครอบครัวไปหรอ?

หลินหยางทำอะไร? สามารถทำให้หยางไคเสิ้งเดินทางมาขอร้องจากเยี้ยนจิงเลยหรอ?

คนตระกูลจางมองตาค้าง

ผู้เฒ่าจางตกใจ เขาหันไปมองหลินหยางอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าตัวเองไม่เข้าใจลูกเขยของตัวเองเลย

"ไคเสิ้ง คุณนั่งลงก่อน นั่งลงแล้วค่อยๆ คุยกัน"

จางจงหัวจัดที่นั่งให้หยางไคเสิ้งนั่งลง จากนั้นก็เทชาให้เขา

หยางไคเสิ้งดื่มชาหนึ่งอึก อารมณ์ของเขาดีขึ้น แต่ดวงตาของเขาก็ยังมีน้ำอยู่ไม่น้อย เขามองไปที่หลินหยาง: "คุณหลิน ผมรู้ว่าไคฉี๋และไคโม่พวกเขาได้ทำความโกรธและความคับข้องใจต่อคุณมากมาย ผมเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว พวกเขาทำผิดและสมควรได้รับผิด พวกเขาไม่ควรได้รับการให้อภัย แต่...หลายคนในตระกูลไคบริสุทธิ์ คุณหลินโปรดเมตตา ปล่อยพวกเขาด้วยเถอะ! ขอร้อง"

เมื่อพูดจบ หยางไคเสิ้งก็ลุกขึ้นยืน โค้งคำนับหลินหยาง

มันไม่ง่ายเลยที่เขาจะทำเช่นนี้ในอายุเท่านี้

แต่คนที่ทำให้เขาทำเรื่องแบบนี้ได้คือหลินหยาง!

ลูกเขยที่ไร้ค่าที่คนอื่นว่ากัน...ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? ทำไมเขาถึงสามารถทำให้หยางไคหัวผู้สูงส่งและน่าเคารพก้มหัวให้กับเขาได้?

คนตระกูลจางคิดไม่ออกเลย

คุณนายจางตัวสั่น อยากจะเอ่ยปากถาม แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร

"ผู้เฒ่าหยางหรอ?"