บทที่ 1920 ฉันจะไปกลัวเขาได้ยังไง?

“เนื้อหาสาระสำคัญของการทดสอบฝึกฝนคืออะไร”ไท่ชางหลงพูดอย่างราบเรียบ

ชัดเจนว่าความอดทนของเขาไม่ได้มีมากมาย

คาดว่ามานี่ก็เป็นเพียงการถือโอกาสผ่านมา

ในสายตาของเขา เพชรไท่อวี้เสินเป็นสิ่งที่ต้องได้มา

“สาระสำคัญง่ายมาก!”

ธิดาไท่อวี้เสินเอียงคอเล็กน้อย ชี้ไปที่รูปปั้นสิงโตขนาดใหญ่ตัวแรกด้านขวาของวัดไท่อวี้เสิน พูดว่า“พวกท่านทั้งหมดจะต้องเข้าไปด้านในเล่ห์กลไท่อวี้ เอาหินไท่อวี้ด้านในออกมา จากนั้นเอามาให้ข้า คนที่ได้รับหินไท่อวี้ก็จะสามารถเข้าไปในการทดสอบที่สองได้ ส่วนการทดสอบรอบที่สองจะเป็นการตัดสินเจ้าของเพชรไท่อวี้เสินว่าคือใคร!”

“ค่ายเล่ห์กลไท่อวี้? ตรงนั้นนอกจากรูปปั้นสิงโตก็ไม่มีอะไรเลยนะ เล่ห์กลอยู่ที่ไหน?”เป่ยเซวียนชางคงถามด้วยความมึนงง

ธิดาไท่อวี้ไม่ได้เอ่ยปากพูด แต่เคลื่อนไหวนิ้วมือเล็กน้อย

คร้ากๆๆๆ….

มีเสียงประหลาดดังขึ้นมาเรื่อยๆ

ตามด้วยเห็นรูปปั้นสิงโตหินขนาดใหญ่อ้าปากขึ้นมาทันที ปากขยายกว้างมาก น่าเกรงขามราวกับประตู จนสามารถรับคนเข้าไปได้แล้ว

ที่แท้ทางเข้าค่ายเล่ห์กลไท่อวี้อยู่ตรงปากกว้างของสิงโตตัวใหญ่นี่เอง!

ทุกคนพากันตื่นตะลึง

“โอเค! ตอนนี้พวกท่านเข้าไปได้แล้ว!”ธิดาไท่อวี้พูดอย่างราบเรียบ ตามด้วยนั่งลงตรงหินด้านข้างเพื่อหลับตาเข้าฌาน

การทดสอบฝึกฝนนี้ไม่มีกฎเกณฑ์

ใครสามารถเอาหินไท่อวี้มาได้ คนนั้นก็ชนะ

ทุกคนได้ยิน เลยกระตือรือร้นที่จะลอง

แต่….ใครก็ไม่กล้าบุ่มบ่าม!

ถึงอย่างไรก็ยังมีไท้ชางหลงอยู่ตรงนี้!

พวกเขาไม่มีสิทธิพูดมาก

แต่เมื่อเห็นไท้ชางหลงเดินหันไปทางสิงโตหินตัวนั้น เมื่อเข้าใกล้แล้ว จู่ๆได้หยุดฝีเท้า และหันหน้ามาพูดอย่างราบเรียบว่า“พวกคุณไม่ว่าใครก็อย่าเข้ามา เข้าใจไหม? เพชรเป็นของฉัน! ไม่อยากตาย ไม่ก็ออกไปซะ หรือไม่ก็อยู่ตรงนี้อย่าขยับ!”

“ครับๆๆ….”

“ท่านเอาเพชรก็จบ พวกเราจะกล้าแย่งกับท่านที่ไหนกัน?”

ทุกคนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม