บทที่ 1922 ไม่แยแส

ตอนนี้สถานการณ์ร้อนแรง

คนส่วนใหญ่เข้าร่วมการต่อสู้

แต่ไท้ชางหลงไม่ได้หวาดกลัว หัวเราะฮ่าๆเสียงดังลั่น

“ฮ่าๆๆ มาก็ดี! ดี! วันนี้ฉันจะทำให้พวกแกพวกโง่เขลาได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของผู้ปราดเปรื่อง ฮ่าๆๆ…”

ไท้ชางหลงยิ่งฆ่ายิ่งเฟื่องฟู ยิ่งฆ่ายิ่งบ้าคลั่ง ระยะเวลาสั้นๆ ก็มีคนตายด้วยเงื้อมมือของเขาเกือบร้อยชีวิตแล้ว

สามารถพูดได้ว่าเขาออกมือคือต้องการเอาชีวิตคน!

ไม่สามารถมีคนเป็นคู่ต่อสู้เขาได้เลย!

“หมอเทวดาหลิน พวกเราควรจะทำยังไงดี?จะต้องไปช่วยไหม?”ลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์อินทนิลคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลินหยางกวาดสายตามองการต่อสู้ พูดอย่างราบเรียบว่า“ไม่ต้องสนใจ พวกเราไปส่วนของพวกเรา!”

“คือ….”

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลค่อนข้างลังเลใจ

แต่หลินหยางไม่พูดอธิบาย หมุนตัวเลือกเส้นทางเดินไป

ทุกคนเลยจำใจต้องตามไปด้วย

“มักมีคนโง่เขลาไม่มองการณ์ไกล!”

อี้เยว่กงหนี่ว์โมโหมาก

แต่เมื่อเห็นไท้ชางหลงราวกับอสูรนักฆ่า ก้นบึ้งหัวใจก็มีความหวาดกลัว

ก่อนหน้านี้เธอไม่เชื่อ ตอนนี้เห็นพลังของไท้ชางหลง จึงอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวขึ้นมา

หลินหยางไม่ได้สนใจการฆ่าแกงกันด้านนอก เขาเดินอย่างว่องไว

ไม่นาน ก็เห็นเส้นทางด้านหน้าปรากฎรูปปั้นถือมีดดาบยืนอยู่มากมาย

สิ่งเหล่านี้กำลังขวางทางอยู่ ถ้าอยากจะข้ามไป ทำได้เพียงผ่านช่องระหว่างพวกเขาไป

แต่ต่อให้เป็นคนโง่ย่อมรู้ ถ้าเข้าใกล้จริงๆ เกรงว่าจะต้องถูกรูปปั้นเหล่านี้หั่นแหลกแน่นอน!

“หุ่นจักรกล!”

มีคนของสำนักสวรรค์อินทนิลพูดขึ้นเสียงดัง

หลินหยางไม่ได้เอ่ยพูดอะไร เขาจ้องมองหุ่นจักรกลเหล่านั้น