บทที่ 1932 ขี้โม้?

ทุกคนคิดไม่ถึง คิดไม่ถึงว่าผู้ปราดเปรื่องอันดับสามจะคิดหนี เลยต่างพากันตื่นตะลึงทันที

“พวกคุณยืนงงอะไรกันอยู่?”รีบตามไปสิ!”

หลินหยางตะโกนขึ้น

พวกเว่ยซินเจี้ยนเพิ่งจะได้สติมา รีบยกกระบี่ขึ้น พูดว่า“ตามไป!”

ทุกคนวิ่งไปตามทิศทางที่ไท่ชางหลงหลบหนีไป

แต่ความไวของไท่ชางหลงยังเป็นเลิศ ไม่นานก็หลบออกจากค่ายกล หายตัวไปทันที

“ท่านอาจารย์ เขาหนีไปแล้วครับ!”

เว่ยซินเจี้ยนกลับมาด้วยความท้อถอย

“หนีก็หนีไป ไม่เป็นไร เขาพูดแล้ว ว่าเจอกันด่านถัดไป ผมว่าเขาคงหลบอยู่ไหนสักแห่งเพื่อเสริมพลัง แล้วค่อยมาสู้กับผม!”หลินหยางพูดขึ้น

“เสริมเพิ่มพลัง?”

“ยอดฝีมือที่มีความแข็งแกร่งแบบนี้ จะต้องมีวิธีที่ทำให้เพิ่มพลังตนเองได้แน่นอน ก็เหมือนกันกับที่ผมใช้เข็มเงินเสริมความแข็งแรงพวกคุณ! ผมว่าด่านถัดไป พวกคุณประลองกับเขาน่าจะไม่ธรรมดาละ!”หลินหยางพูดขึ้น

“หมอ….หมอเทวดาหลิน คุณหมายความว่า พวกเราจะต้องเข้าร่วมด่านถัดไปด้วย?”ลูกศิษย์สำนักสวรรค์อินทนิลถามขึ้นด้วยความมึนงง

“แน่นอน ทำไมเหรอ? พวกคุณไม่อยากเข้าร่วม?”หลินหยางถามด้วยความฉงน

“ไม่ใช่ๆๆ พวกเราจะไม่ยินยอมที่ไหนกันล่ะ?”

“ได้ตามหมอเทวดาหลินมาชิงเพชรไท่อวี้เสินด้วย นั่นถือว่าเป็นความโชคดีของพวกเราแล้ว!”

ทุกคนพูดด้วยความตื้นตันใจ

“เลิกพูดนอกเรื่องได้ละ พวกเราออกไปกันเถอะ!”

“ครับ！ ครับ!”

คนกลุ่มหนึ่งรีบออกไปจากค่ายกล และเพื่อมอบเพชรไท่อวี้เสินให้กับธิดาไท่อวี้

ใครจะคิดว่าตอนคนด้านนอกเห็นพวกเขา แต่ละคนจะทีท่าทีเหมือนเห็นผียังไงยังนั้น

“พระเจ้า พวกเขายังมีชีวิต?”

เชียนเย่วิ่งมา พูดด้วยความตื่นตะลึง

“รองเจ้าสำนักเชียน คุณหมายความว่ายังไง? พูดเหมือนพวกผมควรจะตายอยู่ด้านในยังไงยังงั้นแหละ?”หลินหยางขมวดคิ้วพูดขึ้น

“ไม่ๆๆๆ หมอเทวดาหลิน ผมไม่ได้ความว่าอย่างนั้น แต่เมื่อกี้พวกผมเห็นไท่ชางหลงออกมาจากด้านใน มอบเพชรไท่อวี้เสิน พวกผมนึกว่าไท่ชางหลงสังหารคนด้านในตายหมดแล้ว!”เชียนเย่รีบพูดอธิบาย