บทที่ 1936ไม่สามารถเข้าสู้ได้

นี่คือความหวังของทุกคน!

เพียงแค่ยาในมือของไท่ชางหลงเป็นยาพิษ และถูกเขากลืนกิน อย่างนั้น…..ทุกคนก็มีความหวังที่จะชิงเพชรไท่อวี้เสินมาได้!

ไท่ชางหลงมองขวดยาที่อยู่ในมือ ลังเลใจอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นเปิดฝาออก และเห็นยาลูกกลอนสีดำหนึ่งเม็ดด้านใน

“กิน! กิน! กิน!”มีคนนัยน์ตาลุกวาว จ้องมองยาลูกกลอนเม็ดนั้น และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ!

“ตาย! จะต้องตาย! ทางที่ดีรีบตายซะ!”

มีคนภาวนาอยู่เงียบๆ

ตอนนี้ทุกคนกำลังหวังว่ายาลูกกลอนนั้นจะเป็นยาพิษ

ไท่ชางหลงขมวดคิ้วเป็นปม จ้องมองคนด้านนอกด้วยสายตาเย็นชา

สายตาดุดันที่จ้องมองไท่ชางหลงนั้น คนมากมายหายใจถี่ยิบ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ไท่ชางหลงกลืนยาลงไปในปาก

สายตาทุกคนจ้องมองไท่ชางหลง เพื่อดูการเปลี่ยนแปลงของเขา

แต่เมื่อกลืนยาลงไปแล้ว ไท่ชางหลงไม่ได้มีความผิดปกติอะไร ดูไม่ออกเลยว่ายาเม็ดนั้นคือยาบำรุงหรือยาพิษ

“ยานี้ก็งั้นๆไหมล่ะ ไม่มีฤทธิ์เดชเลยสักนิดหนึ่ง ไม่มีผลกระทบอะไรกับร่างกายผม คิดไม่ถึงว่าวัดไท่อวี้เสินจะมีชื่อเสียงไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง! จอมปลอม”ไท่ชางหลงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา กวาดสายตาจองหองมองไปทางธิดาไท่อวี้

ธิดาไท่อวี้ไม่ได้พูดอะไร จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

ทันใดนั้น!

“อา! !”

ไท่ชางหลงร้องโอดครวญขึ้น แล้วจับที่คอ ล้มลงทุรนทุรายอยู่บนพื้น

ทุกคนชะงักงัน และดีใจอย่างบ้าคลั่ง

“มีแล้ว! !”

“ฮ่าๆๆ พี่น้อง สำเร็จแล้ว!”

“คือยาพิษ! ยาพิษ! ฮ่าๆๆๆ…”

“ไท่ชางหลงจะตายแล้ว! !”

“สวรรค์คุ้มครอง พระเจ้าอวยพรจริงๆ!”

ผู้คนนับไม่ถ้วนกอดกัน ตื่นเต้นอย่างมาก และบางคนก็หัวเราะหรือสาปแช่งไท่ชางหลง