บทที่ 1937 เทพพระเจ้าแห่งการฆ่าล้าง

ทุกคนจ้องมองที่ชายคนนั้น และตัวเขาเองก็หวาดกลัว

แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีลำแสงระลอกคลื่นบนร่างกายของเขา

"มันคือยาบำรุงกำลัง!" มีคนร้องอุทานออกมา

"ฮ่าๆๆ คราวนี้คุณจะเหิมเกริมแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เพชรไท่อวี้ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างคุณจะแตะต้องเอาได้หรอกนะ ไปตายซะเถอะ!"

ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดังพร้อมกับอยากจะกระโดดเข้าไปเพื่อจัดการกับชายที่ถือดาบคนนั้น

แต่ขณะนี้เอง ธิดาไท่อวี้ก็โบกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อขัดขวางเขา

"ธิดาไท่อวี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" ชายคนนั้นกล่าวด้วยความโมโหเล็กน้อย

"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามฆ่าใคร หากยังกินยาไม่หมด!" ธิดาไท่อวี้กล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"แต่...แต่ผมกินยาหมดไปแล้วนะ!" ชายคนนั้นรีบกล่าวขึ้นมา

ธิดาไท่อวี้ไม่พูดอะไรและเพียงมองไปยังเวที

ชายคนนั้นตกตะลึง

ขณะนี้มีคนร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสั่น "หรือว่า...ธิดาไท่อวี้หมายถึง...ไท่ชางหลง?"

"อะไรนะ?"

สีหน้าของทุกคนต่างซีดเผือดลงทันที

ชายที่ถือดาบอยู่ตกใจและรีบหันไปมอง

จากนั้นก็เห็นว่าไท่ชางหลงที่นอนอยู่บนพื้นได้สะดุ้งขึ้นและจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาทันที

"อ๋า?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

จากนั้นก็เห็นไท่ชางหลงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ใครบกคุณว่าผมตายแล้ว? ผมเพียงแค่ได้รับพละกำลังที่บำเพ็ญเพียรมากว่าสามสิบปีและต้องการเวลาในการดูดซับเล็กน้อยเท่านั้น!" ไท่ชางหลงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไม?" ชายที่ถือดาบอยู่ตกใจจนถอยหลังออกไป

"คุณเข้าไปต่อสู้ได้แล้ว!"

ขณะนี้เอง ธิดาไท่อวี้ก็กล่าวกับชายคนนั้นที่อยู่ข้างล่าง

ชายคนนั้นกลืนน้ำลายและฝืนยิ้มออกมาพร้อมกับกล่าวว่า "ธิดาไท่อวี้ ผม...ผมรู้สึกว่าร่างกายผมไม่ค่อยสบายเท่าไร ผมคิดว่าช้ากว่านี้หน่อยจะดีกว่า..."

"ไม่ได้ เมื่อกินยาเข้าไปแล้วก็ต้องรีบขึ้นเวที ไม่งั้นฉันฆ่าคุณแน่!" ธิดาไท่อวี้กล่าว

"อ๋า? เอ่อ..."