บทที่ 1938 พละกำลังที่สะสมมากว่าห้าสิบปี

ผู้คนต่างนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ส่วนผู้ที่มีคุณสมบัติในการเข้าร่วมการต่อสู้ต่างถือขวดยายืนเหม่อลอยอยู่กับที่โดยไม่กล้าขยับเขยื้อน

"เอาล่ะ ต่อไปเป็นใคร?"

ไท่ชางหลงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะมองไปรอบๆ

ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีใครกล้าขึ้นไปบนเวที

เพราะนั่นถือเป็นการส่งตัวเองไปตายชัดๆ!

"ทำไม? ไม่มีใครกล้า? ฮึๆ ไอ้พวกกระจอก! ผมจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้พวกคุณไม่ขึ้นมาตอนนี้ รอให้ผมได้เพชรไท่อวี้เสินมาครองได้สำเร็จ พวกคุณก็ต้องตาย! คิดเป็นศัตรูกับผมมีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือตาย!" ไท่ชางหลงหัวเราะอย่างเกรี้ยวกราดและแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

ทุกคนต่างไม่กล้าพูดอะไร

ไท่ชางหลงส่ายหน้าและหันไปกล่าว "ธิดาไท่อวี้ ในเมื่อพวกเขาไม่กล้าขึ้นมา งั้นตอนนี้ก็ควรมอบสิ่งนั้นให้กับผมได้แล้วใช่ไหม?"

"ยังไม่ได้!" ธิดาไท่อวี้กล่าว

"ทำไม?" ไท่ชางหลงขมวดคิ้ว

"ในเมื่อพวกเขารับขวดยาไปแล้วก็จำเป็นต้องกินเข้าไปและเข้าร่วมการต่อสู้! หากพวกเขาไม่กล้าขึ้นเวทีประลอง คุณสามารถเรียกชื่อได้! รอให้ทุกคนได้ผ่านการต่อสู้ทั้งหมดและได้รายชื่อผู้ชนะออกมา ผู้นั้นจะเป็นคนได้เพชรไท่อวี้เสินไปครอง!" ธิดาไท่อวี้กล่าว

"เรียกชื่อออกมาประลอง? ฮ่าๆๆ ผมชอบวิธีการนี้!"

ไท่ชางหลงหัวเราะชอบใจ

สายตาของคนที่อยู่ข้างล่างเวทีดูผิดหวังอย่างมาก

"เรียก...เรียกชื่อออกไปประลอง? ?"

"ทำไมถึงมีกฎนี้ด้วย?"

ทุกคนต่างกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น

ไท่ชางหลงหรี่ตาลงและมองไปยังหลินหยางและคนอื่นๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยสายตาแห่งความอาฆาต

ทว่าเขากลับไม่เรียกชื่อหลินหยางก่อน และจับจ้องไปยังคนที่ดูถูกเหยียดหยามและด่าทอสาปส่งเขาก่อนหน้านี้

"พวกคุณขึ้นมาให้หมด!"

ไท่ชางหลงชี้ไปที่คนเหล่านั้นและกล่าวอย่างเย็นชา

"ไม่...ไม่นะ..."

"หลงเทียนเจียว ปล่อยเราไปเถอะนะ! ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!"

"ผมไม่อยากตาย ผมยอมให้เพชรไท่อวี้เสินตกเป็นของคุณ ปล่อยเราไปเถอะนะ!"

คนเหล่านั้นต่างร้องตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

ทว่าไท่ชางหลงกลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

"รีบกินยาแล้วขึ้นไปบนเวที ไม่งั้นฆ่าไม่เว้นแน่!" ธิดาไท่อวี้ตวาด