บทที่ 1939 ไม่มีใครสู้ได้

พละกำลังที่สะสมมากว่าห้าสิบปีก็น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก!

แม้จะไม่ใชjพละกำลังที่สะสมมากว่าร้อยปี แต่ก็ถือเป็นพละกำลังที่ไม่ธรรมดา หากสะสมต่อไปอีกห้าสิบปีและคอยมียอดฝีมือที่คอยช่วยเหลืออยู่ข้างกายแบบนี้ การจะกำจัดไท่ชางหลงก็ถือเป็นเรื่องง่าย

และขณะนี้เอง

ควับ!

ควับ!

ควับ!

คนที่อยู่ข้างล่างเวทีก็กระโดดขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่ง

"ทุกคน ผมขึ้นมาช่วยแล้ว!"

"ในเมื่อมียอดฝีมือที่สั่งสมพละกำลังมากว่าห้าสิบปีอยู่แล้วทั้งคน! งั้นก็ใช้โอกาสนี้ในการจัดการกับไท่ชางหลงซะเลย!"

"ถ้าเขาไม่ตาย! เราทุกคนไม่มีทางรอดแน่! มาร่วมมือกันเถอะ!"

เมื่อเสียงตะโกนหยุดลง

จากนั้นคนที่กระโดดขึ้นมาบนเวทีก็หยิบยาในขวดออกมาและกินเข้าไป

และตายลงเพราะพิษไปสองคน อีกสี่คนที่กินโดนยาพิการเข้าไป ทำให้พวกเขากลายเป็นคนพิการไปทันที

แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น บนเวทีประลองก็ยังมียอดฝีมืออีกกว่ายี่สิบคน!

และพวกเขาเหล่านั้นก็ได้เพิ่มพละกำลังกันทั้งหมด

ทุกคนเรียงแถวกันแและหยิบอาวุธออกมาพร้อมกับจับจ้องไปที่ไท่ชางหลงอย่างเยือกเย็นด้วยความโกรธ

"ดี! ดีมาก! มากันก็ดี! ฮ่าๆๆ ผมจะได้ไม่ต้องคอยเรียกมาทีละคน คราวนี้จะได้จัดการพวกคุณไปทีเดียวพร้อมกัน! ดีมาก! ฮ่าๆๆ!" ไท่ชางหลงหัวเราะออกมาโดยไม่เกรงกลัวและสีหน้าของเขาเย่อหยิ่งอย่างมาก

"ใกล้จะตายแล้วยังปากแข็งอีก!"

"ฮึ! คอยดูว่าจะเย่อหยิ่งแบบนี้ได้อีกไหม!"

ทุกคนต่างพูดขึ้นมาอย่างเยือกเย็นพร้อมกับคำรามและพุ่งเข้าไปพร้อมกับอาวุธ

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างโกลาหลดุเดือด

"คุณชายเป่ยเซวียน! เราขึ้นไปร่วมต่อสู้ด้วยเถอะ!"