บทที่ 1952 น่าสงสาร น่าเสียดายและน่าขำ

ทุกคนต่างตกตะลึง

"อาจารย์ระวัง!" เว่ยซินเจี้ยนตะโกนออกไปสุดเสียง!

แต่...ไม่ทันเสียแล้ว!

การเคลื่อนไหวของไท่ชางหลงรวดเร็วอย่างมาก!

แขนข้างนั้นของเขาเคลื่อนไหวเร็วราวกับฟ้าแล่บ และเพียงชั่วพริบตาก็ขยับเข้ามาใกล้แผ่นหลังของหลินหยาง และสิ่งคล้ายเข็มสีดำพุ่งออกมาจากข้อมือของแขนนั้น มันเจาะหลังของหลินหยางอย่างดุเดือดและสาดกระเซ็นพุ่งออกจากหน้าอกของเขา

เลือดสาดกระเซ็นหยดย้อย

หลินหยางตัวสั่นสะท้านและอ้าปากค้าง

"อาจารย์! !"

เว่ยซินเจี้ยนตะโกนออกไปสุดเสียงและเบิกตากว้าง

"หมอเทวดาหลิน! !"

"น่ารังเกียจที่สุด! ลอบโจมตี!"

"ฉันจะฆ่าแก! !"

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลโมโหมากและต่างพากันพุ่งเข้าหาไท่ชางหลงอย่างบ้าคลั่ง

"พวกคนไร้ความสามารถ! คิดจะเป็นศัตรูกับฉันงั้นเหรอ?"

ไท่ชางหลงหัวเราะชอบใจ จากนั้นก็โบกมือและพลังที่หนักแน่นเดือดพล่านก็ปะทุออกมาทำให้เว่ยซินเจี้ยนและคนอื่นๆ ต่างกระเด็นลอยออกไป

ผู้คนต่างเบิกตากว้างและแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

เชียนเย่รีบวิ่งไปที่ขอบสังเวียนและตะโกนออกไปด้วยความโกรธ "ไท่ชางหลง! คุณมันน่ารังเกียจและไร้ยางอายที่สุดที่คิดลอบโจมตีแบบนี้! คุณมันสารเลว! คุณจะต้องไม่ตายดีแน่! !"

"ไม่ตายดี? ฮึๆ งั้นต้องขอโทษด้วยที่ผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขและมีความสุขมากด้วย แต่ตรงกันข้ามกับพวกคุณที่จะต้องตายลงทั้งหมด" ไท่ชางหลงหัวเราะเสียงดังด้วยความอำมหิต!

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างแสดงสีหน้าเคร่งเครียด

ใครจะไปคาดคิดว่าไท่ชางหลงจะไร้ยางอายเช่นนี้ เขาแสร้งทำเป็นยอมจำนนแล้วจากนั้นก็ลอบโจมตีในภายหลัง