บทที่ 1953 ใครบอกให้คุณกลับไป?

"อ๋า? ?"

เขาตกใจมากจนดึงตะปูออกจากร่างของหลินหยางในทันใด จากนั้นก็ถอยกลับไปอย่างต่อเนื่องและมองที่แขนของเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "มือของฉัน? มือของฉัน แก...แกทำอะไรลงไปกับมือของฉัน? แกทำอะไรลงไป?"

คนที่อยู่ข้างล่างสังเวียนต่างพากันแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและต่างจ้องมองออกไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างมาก!

"หมอเทวดาหลินเป็นคนทำเหรอ?"

"พระเจ้า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?"

"ดูเหมือนว่ามือของไท่ชางหลง...จะถูกพิษเข้าแล้ว!"

เกิดเสียงดังขึ้น

"ทำอะไร? ก็ฆ่าคุณไง! คิดว่าผมจะทำการรักษาให้คุณอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? แก...แกวางยาพิษฉันตั้งแต่เมื่อไร?" ไท่ชางหลงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างมาก

"คุณถามว่าผมไปสัมผัสแตะต้องตัวคุณเมื่อไร?" หลินหยางถามกลับ

ไท่ชางหลงตกใจและนึกถึงตอนที่หลินหยางจงใจเข้าไปช่วยประคองเขาลุกขึ้นได้

ตอนนั้น มือของหลินหยางได้สัมผัสไปที่แขนทั้งสองข้างของเขา

"หรือว่า...ตอนนั้น...แก...แกคิดไว้แล้วว่าจะวางยาพิษฉันงั้นเหรอ?" ไท่ชางหลงกล่าวอย่างตกตะลึง

"ใช่ ผมถึงบอกไงว่าผมไม่ได้คิดจะปล่อยคุณไปตั้งแต่ตอนแรกแล้ว" หลินหยางกล่าว

"บัดซบ! สารเลว!"

ไท่ชางหลงสบถออกมา

"คุณมีสิทธิ์มาพูดว่าผมอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางส่ายหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"นายหลิน! แกอย่าคิดได้ใจเกินไป! ต่อให้ฉันถูกพิษแล้วจะเป็นอะไร? หน้าอกของแกถูกฉันทิ่มจะทะลุออกขนาดนั้น! สถานการณ์ของแกก็ไม่ดีไปกว่าฉันนักหรอก!" ไท่ชางหลงกัดฟันกรอด

"บาดแผลเพียงแค่นี้? ไท่ชางหลง คุณดูถูกผมมากเกินไปหรือเปล่า?"

หลินหยางกล่าวและจัดการฝังเข็มเงินเข้าสู่ร่างกายของตัวเองจำนวนหนึ่ง

ทันใดนั้นเอง เลือดที่ไหลออกมาบริเวณหน้าอกก็ถูกสกัดกั้นและบาดแผลก็ผสานกันเหมือนเดิม!

สิ่งที่เกิดขึ้นเสมือนเป็นเรื่องในจินตนาการ!

ผู้คนต่างพากันตกตะลึงและเบิกตากว้าง

"นี่...นี่คือทักษะการแพทย์ขั้นสูงที่ร้ายกาจอย่างนั้นเหรอ?"

ไท่ชางหลงเหม่อลอย

หัวใจของเขาสั่นสะท้านในเวลาเดียวกัน และเขาไม่สามารถมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในหัวใจของเขาได้อีกต่อไป!