บทที่ 196 หรือว่านี่จะเป็นแพทย์อัจฉริยะ?

ไม่เคยมีคนกล้าสงสัยเหมาอ้ายฉินต่อหน้าเธอมาก่อน

เธอเป็นใคร

เธอคือคนที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งที่ถูกส่งมาจากฝ่ายใต้

เธอคือผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในด้านการแพทย์แผนจีนในประเทศจีน!

ตอนนี้ เธอถูกชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนอายุ 20 ดุว่า เธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสอนเขา...

เหมาอ้ายฉินจะทนได้หรอ?

เธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธ

"คุณ...คุณพูดอะไร? คุณพูดอีกรอบสิ?" เหมาอ้ายฉินกัดฟันหน้าแดง

คนที่เฉิงฉางเซิงส่งมาเหล่านั้นแอบหัวเราะ

"เดิมทีคิดว่าเจ้านี่จะเป็นคนที่ฉลาด แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนโง่ ตอนนี้ไปหาเรื่องเหมาอ้ายฉิน เหมือนว่าวันนี้เขาไม่ตายก็คงโดนถลกหนังหัว" ชายคนหนึ่งลดเสียงและหัวเราะ

"คุยกับคุณชายเฉิงสักหน่อยละกัน"

"ไม่ต้องหรอ ความหมายของคุณชายเฉิง ได้ก็ได้ ถ้าไม่ได้ก็ช่าง ยังไงหลายคนก็ต้องการกำจัดเจ้านี่"

หลายคนหัวเราะ

ในเวลานี้ มีคนพุ่งเข้าไปต่อยหลินหยาง

ไม่ใช่ว่าเหมาอ้ายฉินมีคุณธรรมสูงส่ง ความจริงแล้วมีข่าวบอกว่าเหมาอ้ายฉินอาจเป็นผู้ตรวจสอบการประชุมราชาแพทย์ครั้งนี้

ดังนั้นทุกคนจึงแสดงออกเพื่อสร้างภาพต่อเหมาอ้ายฉิน

แต่เมื่อคนเหล่านั้นยังไม่ทันได้พุ่งเข้าไป หลินหยางก็เอ่ยปาก

“เนื้อหาของทฤษฎีที่คุณพูดเมื่อกี้ งั้นเอาการฝังเข็มป้านซื่อมาพูดละกัน การฝังเข็มป้านซื่อเป็นหนึ่งในเทคนิคการฝังเข็มทั้งห้า การฝังเข็มป้านซื่อนั้นตื้นมากและรีบดึงเข็มออก จะไม่ทำร้ายผิวหนัง เหมือนถอนขน นี่เป็นวิธีการฝังเข็มแบบโบราณที่ใช้รักษาโรคปอด แต่คุณกำลังพูดตรงข้ามกับเทคนิคการฝังเข็มแบบป้านซื่อ เทคนิคป้านซื่อที่คุณพูดนั้นคือการทิ่มเข้าไปอย่างรวดเร็วและเอาออกอย่างช้าๆ นี่เป็นวิธีการที่ผิด ต้องเข้าไปช้าและออกเร็ว แม้ว่าจะพูดตรงๆ ว่าก็รักษาได้ แต่มันได้ผลแค่ครึ่งหนึ่งกับผู้ป่วยเท่านั้น ถ้าทำตามทฤษฎีที่คุณพูด จะไม่ผิดใช่ไหม?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็เงียบลงในทันที

คนที่ต้องการจะเอาชนะหลินหยางก็หยุดลงเช่นกัน เขาตกใจ

"อวดดี! คุณกำลังอวดดี!"

ปอดของเหมาอ้ายฉินแทบจะระเบิด: “เทคนิคการฝังเข็มแบบป้านซื่อนี้ฉันใช้มาเป็นเวลาหลานสิบปีแล้ว ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ันพูดคือสิ่งที่ฉันรู้ลึกอย่างแท้จริง จะผิดได้ยังไง? คุณกำลังสงสัยในเทคนิคการแพทย์ของฉันว่ามีปัญหาหรอ?"

"ถ้าคุณกำลังฝึกทักษะทางการแพทย์ตามทฤษฎีที่คุณกำลังพูดถึง แสดงว่าทักษะทางการแพทย์ของคุณมีปัญหาแน่นอน" หลินหยางพูด

"คุณว่าอะไรนะ?" เหมาอ้ายฉินพูดเสียงแหลม

"ให้ตายเถอะ กล้ามาสงสัยในความสามารถของอาจารย์เหมาหรอ? ไสหัวไป เดี๋ยวจะโดน!" นักเรียนคนหนึ่งโมโหและจะเข้าไปต่อย เขาทนไม่ไหวแล้ว

"หยุด!"

ฉินหนิงลุกขึ้นยืนทันทีและขวางด้านหน้าของหลินหยาง

เมื่อเห็นความงามอันยิ่งใหญ่ที่ปกป้องหลินหยาง ใจของหลายคนรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกินมะนาวเปรี้ยว

"สาวสวย คุณถอยไป" ชายคนนั้นพูดอย่างเคร่งขรม

"ที่นี่คือฝ่ายใต้ ใครกล้าทำอะไรมั่วซั่ว ไม่กลัวถูกตัดสิทธิ์จากการประชุมราชาแพทย์หรอ" ฉินหนิงพูด

สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไป

"ชายคนนี้พูดโอ้อวดแต่อะไรที่ไม่รู้เรื่อง ถ้าเขามาเข้าการประชุมราชาแพทย์ คงจะแย่น่าดู ฉันจะตัดสิทธิ์เขา!" เหมาอ้ายฉินชี้ไปที่หลินหยาง

"พูดโอ้อวดหรอ? ถ้าคุณคิดว่าผมพูดโอ้อวด ทำไมเราไม่ลองพิสูจน์กันดูล่ะ" หลินหยางเอ่ยปาก

บรรยากาศเงียบลง

เหมาอ้ายฉินงุนงง

ทำไมคนนี้ช่างมั่นใจเช่นนี้?

หรือว่าพยายามบลัฟ?

เหมาอ้ายฉินกระแทกเสียง: "จะพิสูจน์ยังไง?

"ง่ายมาก หาอาการป่วยโลกปอดจากนักเรียนสองคน จากนั้นพวกเราก็รักษา นี่ก็สามารถพิสูจน์ได้แล้วไม่ใช่หรอ?" หลินหยางตอบ

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลายคนก็หัวเราะทันที

"ผมว่าเขาเป็นพวกโง่ละมั้ง? พวกเรามาเรียน ไม่ใช่มาตรวจโรค ทั้งยังต้องหานักเรียนที่ป่วยโลกปอดสองคนอีก? คุณว่าใครในพากเราเป็นโรคปอดหรอ?" ชายอ้วนพูดด้วยร่างกายที่ใหญ่และสวมแว่นตา

แต่วินาทีถัดไป หลินหยางก็ชี้ไปที่เด็กผู้หญิงด้านข้างและชายที่อายุสามสิบอีกคนหนึ่ง: "พวกคุณสองคนมีอาการที่ปอด เดี๋ยวพวกเราจะรักษาให้คุณที่นี่ละกัน"

เมื่อสิ้นคำพูด สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไป

เหมาอ้ายฉินผงะ มองไปทางสองคนนั้น

ในเวลานี้ ทั้งสองใครไอออกมาบ้างครั้งบางคราว เด็กผู้หญิงคนนั้นหน้าแดงเล็กน้อย มีอาการเหมือนเป็นไข้

ด้วยอาการนี้ ต้องมีโรคเกี่ยวกับปอดอย่างแน่นอน

หลายคนตระหนักได้ในเวลาเดียวกัน และก็ตกใจ

ชายคนนี้สามารถมองออกว่าสองคนนี้มีอาการป่วยได้ในทันที...เหมือนว่าเขาจะมีความสามารถเล็กน้อย

"ด้วยวิธีการของคุณ การรักษาความร้อนในปอดต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามขั้นตอนและใช้เวลาเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม แต่วิธีของผมนั้นสามารถรักษาให้หายขาดได้ในครั้งเดียว เหมาอ้ายฉิน ถ้าคุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติที่จะสอนผม งั้นพวกเราก็ลองมาแข่งกันหน่อย" หลินหยางพูด