บทที่ 1973 เข็มเงินมาในเวลาที่สิ้นหวัง

ไท่ชางหลงไม่กล้าลังเลใจ รีบรวบรวมพลังล้อมรอบหลินหยางทันที

มีทั้งสองคนร่วมใจลดอุณหภูมิ อุณหภูมิรอบกายของหลินหยางเลยลดลงไม่น้อย คนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก การฝังเข็มก็ราบรื่นขึ้น

เขาไม่กล้าหยุดพัก เขาพลิกตำราพร้อมกับฝังเข็มอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวรวดเร็ว ราวกับไฟฟ้าช็อต

แต่ธิดาไท่อวี้กับไท่ชางหลงนั้นไม่ไหวแล้ว

ทั้งสองคนไม่ได้ใช้พลังมาโอบล้อมร่างกายของตัวเอง ทำให้อุณหภูมิที่แผดเผาลวกผิวหนังของพวกเขา จนกระทั่งมีบางส่วนที่ถูกลวกจนเหวอะ มีเลือดไหลซิบ น่ากลัวอย่างมาก

ทั้งสองคนแผดร้องอย่างทรมาน

แต่ไม่มีกำลังพอที่จะช่วยเหลืออะไรได้

พวกเขาเลยต้องอดทนกับความทรมานอยู่เงียบๆ

ค่อยๆผ่านไป ร่างกายของพวกเขามีควันดำออกมา ผมกลายเป็นร่วงโรยเบาบาง แม้แต่ชุดยังจะถูกเผาไหม้แล้ว

อุณหภูมิที่สูงลิ่วนี้ทำให้พวกเขาไม่มีวิธีจะต้านได้แล้ว

ผิวหนังที่ฉีกค่อยๆมีเลือดไหลออกมาและระเหยเป็นไอ

พวกเขาได้สูญเสียของเหลวในร่างกายแล้ว

ทั้งโลงศพเหมือนว่าเป็นกองเพลิงขนาดใหญ่

พวกเขารับไม่ไหว

ในที่สุด!

เฮือก!

ไท่ชางหลงกระอักเลือดออกมา ตามด้วยล้มลงอยู่อีกด้าน ดวงตาเบิกโพลงกว้าง ยากที่จะลุกขึ้นรวบรวมพลังแล้ว

“ฉัน….เพลิงพิษ….โจมตีแล้ว…”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอิดโรย ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแล้ว

ส่วนธิดาไท่อวี้ก็ไม่ได้เท่าไหร่ พลังของเธอแข็งแกร่งกว่าไท่ชางหลง แต่ตอนนี้เธอทนได้ไม่นานมากแล้ว

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที

เฮือก!

ธิดาไท่อวี้กระอักเลือดออกมา นอนอิงอยู่ข้างโลง ยากที่จะรวบรวมพลังอีกแล้ว

และเวลานี้หลินหยางฝังเข็มเสร็จแล้ว

แต่เขานั่งสมาธิ เหมือนกำลังเตรียมการอะไรบางอย่าง

“หมอเทวดาหลิน คุณ…ยังไม่เสร็จเหรอ?”ไท่ชางหลงตะคอกถามขึ้น

แต่หลินหยางทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด ยังคงนั่งสมาธิเข้าฌานอยู่

สูญเสียพลัง ร่างกายของหลินหยางก็ถูกอุณหภูมิแผดเผา เขาขมวดคิ้วเป็นปม ค่อนข้างทรมาน

ธิดาไท่อวี้เห็นแบบนี้ กัดฟันกรอด คิดไม่ถึงว่าจะลุกขึ้นนั่งตรงๆ และได้รวบรวมเอาพลังภายในของตัวเองส่งไปปกป้องหลินหยางอีกครั้ง