บทที่ 1994 ลมแปลกประหลาด

ห้องลับที่อยู่ใต้คฤหาสน์

ทุกคนพยายามดันประตูอย่างสุดความสามารถ ใช้พลังทั้งหมดที่มี

แต่….ไม่มีประโยชน์

ลูกน้องของกงซีหยุนแทบจะทั้งหมดกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด ยากที่จะค้ำจุนประตูใหญ่

เหยียนเฮิ่นเองก็ด้วย

ฝ่ายตรงข้ามมีความแข็งแกร่งมาก แม้แต่เขาก็ต้านไม่ไหว

จนกระทั่งตอนนี้บานประตูใหญ่ ผิดรูปไปหมดแล้ว

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา กงซีหยุนไม่กล้าที่จะเชื่อเลย

แม้แต่บานประตูที่ระเบิดไม่สามารถทำลายได้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกฝ่ายตรงข้ามทุบด้วยมือเปล่าจนผิดรูป….

ช่างน่ากลัวเสียกระไรนี่?

ตึ้ง!

เสียงสนั่นหวั่นไหวดังมา

เหยียนเฮิ่นที่ดันประตูอยู่ จู่ๆก็ถูกสั่นสะเทือนลอยออกไป ชนเข้ากับกำแพงที่อยู่ทางด้านหลัง ตามด้วยกลิ้งลงมากับพื้น ริมฝีปากมีเลือดไหลออกมา

“ห๊ะ?”

กงซีหยุนมึนงง หันไปมอง แต่กลับได้เห็นบานประตูหนาทึบมีรอยฝ่ามือนูนออกมา

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“สรุปคือสัตว์ประหลาดอะไรกัน?”

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง สมองว่างเปล่าขาวโพลน

“ล้มเลิกเถอะ ไม่มีประโยชน์ ความแข็งแกร่งของลัทธิปีศาจสวรรค์คุณกับฉันไม่สามารถจินตนาการได้ คุณกง ถ้าพวกคุณยังมีเส้นทางอื่นที่สามารถหลบหนีได้ รีบพาคนทยอยหลบหนีเถอะ! อยู่ที่นี่ต่อไป มีแค่เส้นทางความตาย!”ไป๋ฮั่วสุ่ยส่ายหน้าพูดขึ้น

“ที่นี่ไม่มีเส้นทางอื่นแล้ว! มีแค่เส้นทางนี้ที่จะพาออกไปข้างนอก….”

กงซีหยุนสีหน้าดูไม่ได้

เธอเองก็รู้ อยู่อย่างนี้ต่อไป การถูกโจมตีเป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว

ความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้ามเธอรู้ซึ้งแล้ว มาถึงจุดนี้ เหมือนว่าจะมีแค่เส้นทางแห่งความตายแล้ว

ไป๋ฮั่วสุ่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้นบึ้งหัวใจรู้สึกหดหู่ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมีจุดจบแบบนี้

“ชีวิตของคน ยากที่จะคาดเดา ช่างเถอะๆ จบแบบนี้เถอะ!”

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ หลับตาทั้งสองข้างลง รอความตายที่จะมาเยือนอย่างสงบ

ประตูใหญ่ถูกกระแทกจนผิดรูปไปหมด

จนกระทั่งผู้คนสามารถมองเห็นดวงตาแดงก่ำและใบหน้าเหี้ยมโหดของฝ่ายตรงข้ามผ่านช่องรอยแยกของประตูได้

พวกเขามองมาด้านใน

กงซีหยุนไม่มีวรยุทธ ทำได้เพียงควักปืนมาเล็งและลั่นไกใส่ซอกประตู

ปังๆๆๆๆ….

ปลายกระบอกปืนพ่นเปลวไฟออกมา

แต่ฝ่ายตรงข้ามหนังหนากระดูกเหล็ก จะกลัวลูกปืนที่ไหน?

ต่อให้ลูกปืนยิงหมดแล้ว ก็ไม่เห็นฝ่ายตรงข้ามตกใจสักคน